فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
مزمور 20 – خدا مسحشدۀ خود را نجات میدهد.
عنوان این مزمور مانند همان چند مزمور دیگر است: برای سالار سرایندگان. مزمور داوود. با این وجود، این مزمور متفاوت است زیرا صدای جمعیتی است که وقتی پادشاه اسرائیل عازم جنگ است، برای او دعا میکنند همانطور که دیده میشود در مزمور 1:20-5 و 7:20-9 این مزمور در اول شخص جمع (ما) سخن میگوید ودر 6:20 بهعنوان اول شخص مفرد (من) سخن میگوید که احتمالاً پاسخ داوود و یا کاهن اعظم از جانب اوست.
با اینحال، از آنجایی که این مزمور داوود است شاید داوود دعای خودجوش مردم برای خودش را برگرفته و آن را به سرودی برای یادآوری قوت روحانی و جلال خدا در آن لحظه تبدیل کرد.
قوم برای پادشاه دعا میکند.
۱. آیات (1-2) خداوند تو را پاسخ و یاری دهد.
خداوند تو را در روز تنگی مستجاب فرماید؛
نامِ خدای یعقوب تو را محافظت کند!
از قُدس برای تو کمک بفرستد،
و از صَهیون تو را حمایت نماید.
الف. خداوند تو را… مستجاب فرماید: این دعا از سوی جماعتی بود (براساس استفاده از ضمیر «ما» در مزمور 5:20) که از خدا میخواستند دعاهای یک نفر را مستجاب کند، که در این زمینه همان پادشاهی است که برای جنگ آماده میشود.
یک) میدانیم که تو به یک نفر اشاره دارد زیرا ضمیر مفرد به کار رفته است. «ضمیر تو در سراسر این مزمور بهعنوان مفرد به کار رفته است و در آیۀ 6 بهعنوان مسحشدۀ خدا مشخص شده است.» (کیدنر)
دو) این تصویری از داوود پادشاه قبل از جنگ است -شاید چیزی شبیه به جنگ با سوریه در دوم سموئیل 10- که در خیمۀ خداوند در حال دعا و تقدیم قربانی است. در اینجا جماعت حاضر با فریاد به دعای پادشاه پاسخ میدهند، «خداوند تو را در روز تنگی مستجاب فرماید.»
سه) «این مزمور یکی از پرهیجانترین مزمورهاست، زیرا با آگاهی تنشآمیز خود از مسائل حیاتی که بهزودی حل خواهند شد، خواننده را تحت تأثیر قرار میدهد.» (کیدنر)
چهار) با چشم ایمان، میبینیم که این مزمور همچنین به نبردی عظیمتر از جنگهای داوود پادشاه اشاره دارد -نبردی که توسط عیسی، پسر داوود و شاه پادشاهان، انجام شد. میتوان تصور کرد که این دعا بهطور نبوتی برای عیسی زمانی که خود را بهسوی صلیب هدایت میکرد، بیان شده باشد؛ جایی که او بزرگترین جنگ را علیه گناه، مرگ و قدرت شیطان به انجام رساند.
ب. خداوند تو را در روز تنگی مستجاب فرماید: بر اساس الگوی شعر عبری، این مفهوم از طریق تکرار همراه با تغییرات جزئی بهشکلی فشرده و تأکیدی بیان شده است. داوود در آستانه رهبری اسرائیل بهسوی نبرد بود و او در هر یک از این جنبهها به یاری خدا نیاز داشت.
یک) چون داوود پادشاه قصد داشت تمامی اسرائیل را به جنگ رهبری کند، زبان این مزمور سرشار از اشاراتی است که خداوند را بهعنوان خدای اسرائیل مورد خطاب قرار میدهد.
· خداوند: استفاده از کلمۀ «یهوه»، نام عهدی خدا.
· خدای یعقوب: یادآوری پدران اسرائیل.
· از قدس: یادآوری خیمه، مرکز پرستش اسرائیل.
· از صهیون: اشاره به تپههای اورشلیم.
دو) «این واژهای که برای ‘قدس‘ بهکار رفته است، در اصل بهمعنای ‘قدوسیت‘ است و در اینجا مترادف با ‘صهیون‘ آمده است، جایی که در آن زمان، صندوق عهد خدا حضور او را نمایان میساخت، اما هنوز معبد او بنا نشده بود.» (کیدنر)
سه) این دعا که خدا از صهیون تو را حمایت نماید، بیشتر مناسب میدان جنگ است. همچنین برای منبر کلیسا مناسب است زیرا به طریقی میدان جنگ روحانی است. «این آیۀ مبارکی است که میتواند شایستۀ یک صبح سبّت باشد و میتواند هم بهعنوان درود شبان به قوم خود باشد و هم درود یک کلیسا به خدمتگزار خود.» (اسپرجن)
۲. آیه (3) خداوند قربانی تو را بپذیرد.
هدایای تو را جملگی به یاد آورد
و قربانیهای تمامسوز تو را قبول فرماید. سِلاه
الف. هدایای تو را جملگی به یاد آورد: معمولاً قربانی در زمانهای مهمی تقدیم میشد مانند شب قبل از جنگ. این دعایی است برای آنکه خداوند قربانیهای داوود پادشاه را قبل از جنگ ببیند و بپذیرد.
یک) هدایای تو را جملگی: «کلمهای که در اینجا به آن اشاره شده است minchah میباشد که یک هدیۀ شکرگزاری بود و بهندرت برای قربانی خونی به کار میرفت.» (کلارک)
ب. به یاد آورد… و قربانیهای تمامسوز تو را قبول فرماید: این امر به ما خاطرنشان میکند که همۀ قربانیها در حضور خدا پذیرفته نمیشوند. اگر قربانیها با ایمان و مطابق نظام لاویان تقدیم نمیشدند آنگاه از سوی خدا پذیرفته و یا به یادآورده نمیشدند.
یک) قربانیهای تمامسوز: «کلمهای که در اینجا به آن اشاره شده است olah میباشد که یک قربانی خونی بود. خون قربانی بر روی مذبح پاشیده میشد و بدن آن سوزانده میشد.» (کلارک)
دو) در نظام قربانی عهدعتیق جایگاه ایمان دارای اهمیت بسیاری بود. شخصی که هدایا میآورد باید به قربانی کامل و نهایی که خدا روزی آن را مهیا میساخت ایمان داشته باشد، هر قربانی حیوانی به آن قربانی نهایی اشاره دارد (پیدایش 8:22، 14:22).
سه) «دعای پذیرش قربانی سوختنی بسیار تصویری بیان شده است، زیرا واژهای که بهعنوان ‘پذیرش‘ ترجمه شده، در اصل به معنای ‘ارجمند شمردن چربی‘ است.» (مکلارن)
ج. سِلاه: ایدۀ موجود در عبری برای این واژه (که ۷۴ بار در عهدعتیق آمده) به معنای توقف است. بیشتر دانشمندان بر این باورند که این واژه اشاره به یک توقف تأملی دارد، توقفی برای تعمق و اندیشیدن بر کلمات تازه گفتهشده. همچنین ممکن است بهعنوان دستور موسیقیایی یا وقفهای موسیقیایی از نوعی دیگر باشد.
یک) ما این سِلاه را فرصتی میبینیم برای تأمل در عیسی و میبینیم که این دعا برای او نیز مناسب بود وقتی که با صلیب مواجه شد. این دعا شایسته آن بود که گفته شود -که خدا در حقیقت قربانی عیسی را بر روی صلیب به یادآورد و قبول فرماید، قربانیای که بهراستی میتوان آن را قربانی سوختنی نامید چرا که با آتش داوری عادلانۀ خدا سوخته شد، و عیسی در این قربانی هیچ چیزی را دریغ نکرد.
۳. آیۀ (4) خداوند آرزوی تو را محقق کند.
آرزوی دلت را به تو عطا کند
و همۀ نقشههایت را جامۀ عمل بپوشاند.
الف. آرزوی دلت را به تو عطا کند: در آن لحظه داوود پادشاه یک آرزو داشت -محافظت از قوم خدا و پادشاهی در عهد با خدا. پس نیکو بود که اینطور دعا شود، «آرزوی دلت را به تو عطا کند.»
یک) وقتی آرزوی ما مطابق نقشه و ارادۀ خدا برای ماست، میتوانیم با اطمینان این دعا را کنیم. همچنین میتوانیم بطلبیم که خدا آرزوهای ما را بیشتر و بیشتر مطابق با ارادۀ خودش و در مسیر رشد ایمانیمان قرار دهد.
ب. و همۀ نقشههایت را جامۀ عمل بپوشاند: از آنجایی که نقشههای داوود، پیروزی برای قوم خدا بود، این دعایی نیکو و ضروری بود.
یک) میبینیم که این عبارت برای آرزو و نقشۀ عظیم شاه شاهان به کار رفت زیرا که او به جنگ رفت تا نجات ما را به انجام رساند. به عیسی نگاه میکنیم که در باغ جتسیمانی در است و به او میگوییم، «آرزوی دلت را به تو عطا کند و همۀ نقشههایت را جامۀ عمل بپوشاند.»
دو) در سطح شخصی همچنین میبینیم خدا به هرکسی یک نقشه میدهد تا در نقشۀ عظیم او برای اعصار تحقق یابد. کلید یک زندگی پر از آرزوهای برآوردهشده و نقشههای دستیافته، این است که جایگاه خود را در نقشۀ بزرگ خدا پیدا کنیم، به جای اینکه بخواهیم خدا را به بازیگری در نقشۀ خود تبدیل کنیم.
· عیسی این آرزو و نقشۀ برآورده شده را میشناخت و این امر با دعای او در یوحنا 17 نشان داده شد، «من کاری را که به من سپردی، به کمال رساندم» (یوحنا 4:17).
· پولس رسول این آرزو و نقشۀ برآورده شده را میشناخت و این امر با سخنان او در دوران پایانی زندگی زمینیاش نشان داده شد، «جنگِ نیکو را جنگیدهام، مسابقه را به پایان رسانده و ایمان را محفوظ داشتهام» (دوم تیموتائوس 7:4).
۴. آیه (5) خدا دعای تو را پاسخ دهد.
به سبب نجات تو بانگ شادی برآوریم
و عَلَمهای خود را در نام خدایمان برافرازیم.
خداوند همۀ مسئلتهای تو را به انجام رساند!
الف. به سبب نجات تو بانگ شادی برآوریم: این اطمینانی بود که قوم به پیروزی داوود پادشاه داشتند. آنها به نجات خدا بسیار ایمان داشتند بهطوری که با شادی جشن گرفتند و عَلَمهای خود را افراشتند.
یک) «در اینجا برافراشتن عَلَمها به مفهوم پیروزی خداوند بر دشمنان است.» (ونجمرن)
دو) عَلَمها، «پرچمهای مخالفت ما با دشمن، یا نشانههای پیروزی ما برای جلال خدایی که پیروزی را به ما بخشیده است»، میباشند. (ترپ)
ب. خداوند همۀ مسئلتهای تو را به انجام رساند: یک بار دیگر این دعا بیانگر چنین اطمینانی است که خدا دعاهای پادشاه خود را میشنود و به انجام میرساند.
یک) این هم درمورد داوود و هم درمورد پسر داوود (یوحنا 1:17-5)، شاه اسرائیل و شاه شاهان صدق میکرد. عیسی بر روی صلیب برای پیروزی در کار خود دعا کرد و غیرقابل تصور بود که پدر به دعاهای پسر پاسخ ندهد.
پیروزی مسحشدۀ خدا
۱. آیه (6) خداوند مسحشدۀ خود را نجات میدهد.
اکنون دانستم که خداوند مسیح خود را نجات میبخشد؛
او از آسمانِ مقدسش وی را اجابت میفرماید،
به نیروی نجاتبخش دست راست خود.
الف. اکنون دانستم که خداوند مسیح خود را نجات میبخشد: در اینجا داوود پادشاه اطمینان عظیمی نشان میدهد مبنی بر اینکه خدا دعاهای قوم خود را پاسخ میدهد. خدا، پادشاه (مسیح خود) را نجات میبخشد.
یک) مسیح خود: به عبارتی همۀ پادشاهان اسرائیل مسیح خدا بودند زیرا برای اینکه در جایگاه پادشاهی قرار بگیرند با ریختن روغن بر سرشان مسح میشدند. این نوع مسح شدن با روغن تصویری از مسح روحانی با روحالقدس بود که آنها برای انجام وظیفۀ هدایت قوم خدا بهعنوان پادشاه به آن نیاز داشتند. داوود با گفتن، «مسیح خود» به خودش بهعنوان پادشاه اشاره میکند.
دو) مسیح خود: در عینحال، اینطور درک میشود که مسیح نهایی، پادشاه کامل اسرائیل -ماشیح، مسیح، مسیحا (همانطور که در مزامیر 2 و دیگر آیات ذکر شده است) خواهد آمد. این امر که خداوند مسیح خود را نجات میبخشد، در آن زمان درمورد داوود و اسرائیل صدق کرد؛ حتی بهطور کاملتری درمورد مسیح غایی و کامل، عیسی مسیح صدق میکند.
سه) «فعل ‘نجات میبخشد‘ از ریشۀ پیروزمندانه است و میتوانست اینطور ترجمه شود که ‘خدا به مسیح خود پیروزی میبخشد.’» (ونجمرن) کیدنر (Kidner) همچنین اشاره میکند که نجات میبخشد (در مزمور 6:20 و 9:20) از همان ریشۀ کلمۀ عبری نام عیسی میآید.
چهار) در حقیقت، خداوند مسیح خود را نجات میبخشد:
· پدر، پسر را از گناه نجات میبخشد.
· پدر، پسر را از غرور نجات میبخشد.
· پدر، پسر را از اتکای به نفس نجات میبخشد.
· پدر، پسر را از شک نجات میبخشد.
· پدر، پسر را از خطا نجات میبخشد.
· پدر، پسر را با برخیزاندن او از میان مردگان، از مرگ نجات میبخشد.
ب. او از آسمانِ مقدسش وی را اجابت میفرماید، به نیروی نجاتبخش دست راست خود: این امر ایدۀ خداوند مسیح خود را نجات میبخشد تأیید میکند و قوت میبخشد.
یک) او با اجابت کردن نجات میبخشد؛ خدا نسبت به مسیح خود ساکت نیست.
دو) او از آسمان نجات میبخشد؛ خدا میشنود و از تخت خود یاری میفرستد.
سه) خدا با قدرت نجات میبخشد؛ به نیروی نجاتبخش.
چهار) او با مهارت و رحمت و نیرویی که از دست راست او میآید، نجات میبخشد.
پنج) هریک از اینها درمورد داوود پادشاه صدق میکرد، اما حتی بهطور کاملتری درمورد پسر داوود، مسیح نهایی خداوند صدق میکند.
۲. آیه (7) ایمان به نام خداوند.
اینان ارابهها و آنان اسبها را،
اما ما نام یهوه خدای خود را ذکر خواهیم کرد.
الف. اینان ارابهها و آنان اسبها را: داوود میدانست که پادشاهان و مردمان ایشان اغلب به چه چیزی توکل دارند -به قوت انسانی و شیوههایی که اغلب (ارابهها و اسبها) بیان میشود.
یک) اگر داوود میخواست این متن را امروز بنویسید ممکن بود چیزی شبیه این بگوید «اینان به سلاحهای هستهای و آنان به تانکها توکل دارند.» این بخشی از طبیعت انسان است که به چنین چیزهایی توکل داشته باشد.
دو) «ارابهها و اسبها بسیار وحشتناک هستند مخصوصاً برای سربازان خامی که به تاختوتاز عادت ندارند؛ اما نام خداوند نیرومندتر است.» (مکلارن)
سه) برخی از دلایلی که داوود به ارابهها واسبها توکل نداشت این بود که خداوند این چنین حکم کرده بود، در شریعت موسی فرمان داده شده است که پادشاهان اسرائیل نباید اسبها را برای خودشان تکثیر میکردند چه برای سوارهنظام و چه برای کشیدن ارابههای جنگی (تثنیه ۱۶:۱۷).
ب. اما… ذکر خواهیم کرد: داوود تضاد عظیمی را به تصویر کشید. «آنان بر آن چیزها توکل دارند، اما توکل ما بر خداوند است.
یک) «در جنگ روحانی که همۀ ما درگیر آن هستیم، اولین و ضروریترین قدم برای پیروزی دست کشیدن از هر اعتمادی به حکمت و قدرت طبیعت و جهان است. و باید به یاد داشته باشیم که ما هیچ کاری نمیتوانیم انجام دهیم مگر با نام، به شایستگی، با قدرت و برای عیسیمسیح، خداوند و خدای ما.» (هورن)
دو) «افسوس که چقدر در روزگار ما کسانی که ادعا میکنند متعلق به خداوند هستند، بهطور ذلتبار به انسانهای دیگر یا به قدرت جسمانی به هر شکلی وابستهاند، گویی هرگز نام یهوه را نشنیدهاند.» (اسپرجن)
ج. اما ما نام یهوه خدای خود را ذکر خواهیم کرد: داوود اعتماد خود را به نام و شخصیت خدا قرار داد. او نام یهوه را مانند یک طلسم جادویی به دوش نمیکشید؛ بلکه این نام بیانگر ویژگی جامع شخصیت خداست و نشانهای از وفاداری او نسبت به عهد خود با اسرائیل است.
یک) «به نام خدا، همانگونه که در کتابمقدس آمده است، معمولاً به ویژگیها و صفات مختلف خدا اشاره دارد. این ویژگیها و صفات، نام خدا را تشکیل میدهند. چنانکه سلیمان میگوید: ‘نام خدا برجی مستحکم است، پارسا در آن میدود و در امان است.‘» (مِلوی، به نقل از اسپرجن)
دو) این -شخصیت و امانتداری خدا- برای داوود و اسرائیل از هزاران ارابه و اسب قدرتمندتر بود.
سه) بنابراین وقتی داوود میگوید، «ذکر خواهیم کرد» در او یک اعلام جنگ پیروزمندانه را میبینیم. او تصدیق میکند که فراموش کردن چقدر آسان است و اعتماد به خدا به جای قدرت و منابع انسانی، چقدر با طبیعت انسان در تضاد است.
۳. آیات (8-9) پیروزی آنانی که به خدا توکل دارند.
آنها خم شده، خواهند افتاد،
اما ما برخاسته، خواهیم ایستاد.
خداوندا، پادشاه را نجات ده! و
در روزی که بخوانیم، ما را اجابت فرما!
الف. آنها خم شده، خواهند افتاد، اما ما برخاسته، خواهیم ایستاد: اطمینان داوود به خدا با دلایل بسیاری میتوانست توجیه شود، اما یکی از آنها این بود که داوود دریافت اطمینان ساده به خدا کارآمد است، او آموخت این ایمان، منجر به موفقیت میشود. آنانی که به ارابهها و اسبها توکل دارند، خم شده، خواهند افتاد. اما آنان که نام خدا را ذکر میکنند، برخاسته، خواهند ایستاد.
ب. خداوندا، پادشاه را نجات ده! در روزی که بخوانیم، ما را اجابت فرما!: نجاتی که داوود با اطمینان برای آن سرود میخواند هنوز بهطور کامل فرا نرسیده بود. او همچنان نیاز داشت فریاد برآورد، «خداوندا، پادشاه را نجات ده!» او همچنان به اجابت مورد انتظار خداوند اطمینان داشت.
یک) «این زبان ایمان است، نه بعد از جنگ، بلکه قبل از آن.» (مورگان)
دو) «عبارت پایانی، که بهطور تحتاللفظی «در روز فراخواندن ما» ترجمه میشود، طنین معناداری از آیه آغازین دارد.» (کیدنر)