مزمور ۲۹ – آوای خداوند در توفان.

این سرود به‌سادگی مزمور داوود نام دارد. در زیبایی شعری، قدرت توفان را توصیف می‌کند و آن را به‌عنوان صدا و قدرت خدا درک می‌کند. به همین منظور نام خداوند را هجده بار تکرار می‌کند و عبارت «آوای خداوند» را هفت مرتبه به‌کار می‌برد. «این مزمور هیچ عنصر دیگری ندارد و ستایش محض است و ما را فرا نمی‌خواند کاری انجام دهیم زیرا خودش فقط یک کار انجام می‌دهد و فقط به همان اهمیت می‌دهد؛ و آن ستایش خداست.» (جیمز مونتگومری بویس)

حکم پرستش خداوند.

۱. آیه (1) کلامی به آسمانیان.

ای آسمانیان، وصف خداوند را بگویید!

وصف جلال و قوّتِ خداوند را بگویید!

الف. ای آسمانیان، وصف خداوند را بگویید: داوود با آسمانیان سخن می‌گوید و آنها را هشدار می‌دهد نگاهشان را از خود بردارند و به خدای اسرائیل بنگرند. اگرچه ممکن است آنها خودشان را به‌عنوان آسمانیان درنظر بگیرند و یا شاید دیگران آنها را این‌طور در نظر داشته باشند، اما آنان همچنان باید تعهد خود را نسبت به خدا بشناسند.

یک) این مزمور در تأکیدش بر «خداوند» (Yahweh) قابل توجه است و در این 11 آیه حدود 18 بار آن را تکرار کرده است. این همان نامی است که از خداوند عهد اسرائیل گرفته شده است و یهودیان به‌خاطر احترام به این نام مقدس آن را با کلمۀ خداوند (LORD) جایگزین کردند.

دو) همان‌طور که خداوند در اشعیا 8:42 می‌گوید: «من یهوه هستم! نام من این است!» شاید بهتر باشد یهوه را بیانگر خدای تثلیث در نظر بگیریم. این امر را می‌توان چنین بیان کرد:

تنها یک خدا وجود دارد، او خالق همه‌چیز و خدای عهد اسرائیل است -نام او یهوه است. سه شخص وجود دارد که ادعا می‌شود یهوه هستند: پدر، پسر و روح‌القدس. بنابراین به طریقی می‌توان گفت یک خدا در سه شخص وجود دارد.

سه) «این نام چهار حرفی معروف است که به آن ‘تتراگراماتون‘ گفته می‌شود، و ما آن را به شکل‌های مختلفی چون ‘یهوا‘، ‘یهوه‘، ‘یه‌وه‘، ‘یِوه‘، ‘ژوه‘، ‘جاوا‘ و غیره (Jehovah Yehovah, Yehveh, Yeveh, Jhuh, Javah) می‌نویسیم. حروف آن عبارتند از: ی هـ و هـ. یهودیان هیچ‌گاه این نام را تلفظ نمی‌کنند و تلفظ واقعی آن کاملاً ناشناخته است.» (کلارک، تفسیر اشعیا)

چهار) برخی این آسمانیان را اشخاص بزرگ روی زمین می‌دانند، برخی دیگر آنها را فرشتگان می‌دانند. «این عبارت در برخی قسمت‌های دیگر برای اشاره به موجودات آسمانی و یا فرشتگان به‌کار رفته است (برای مثال پیدایش 2:6 و 4؛ ایوب 6:1؛ 1:2؛ 7:38؛ مزامیر 6:82؛ 6:89). این عبارت در این متن به‌عنوان یک اصطلاح تخصصی برای جماعت الهی موجودات آسمانی که در اطراف تخت خداوند هستند، به‌کار رفته است.» (ون جمرن)

ب. وصف جلال و قوّتِ خداوند را بگویید: داوود این آسمانیان زمین را فراخواند تا بدانند که خداوند جلال و قوتی دارد که بسیار عظیم‌تر از آنان است.

یک) وقتی آنان این چیزها را در وصف خداوند می‌گویند، در واقع چیزی را به او نمی‌دهند یا به او نسبت نمی‌دهند که قبلاً نداشت. بلکه آنها چیزها را همان‌طور که در حقیقت هستند می‌شناسند زیرا خداوند پر از جلال و قوّت است.

دو) «نه انسان و نه فرشتگان نمی‌توانند چیزی را به یهوه ببخشند، بلکه آنها باید جلال و قوّت او را بشناسند و آن را در سرودها و قلب‌هایشان وصف کنند.» (اسپرجن)

۲. آیه (2) دعوت پرستش خدای شایسته.

   وصف جلال نام خداوند را بگویید!

خداوند را در فَرّ قدوسیتش پرستش کنید!

الف. وصف جلال نام خداوند را بگویید: نام او یهوه است، این دعوتی است برای شناخت شخصیت و ذات خدای عهد اسرائیل. نام خدا بیانگر جلال عظیمش است، بنابراین شایسته است که انسان‌ها (و حتی آسمانیان) را به پرستش او فراخوانیم.

یک) بگویید: این سومین باری است که این کلمه در سه خط تکرار می‌شود. «بگویید، بگویید، بگویید. این نشان می‌دهد که معمولاً انسان‌ها در دادن حق خدا به او بی‌میل هستند یا از شنیدن کلامی که آنان را به این کار تشویق کند، خودداری می‌کنند.» (ترپ)

ب. خداوند را در فَرّ قدوسیتش پرستش کنید: منظور این است که انسان باید در شناخت فروتنانۀ عظمت، فرّ و زیبایی و قدوسیت بی‌نظیر خداوند زانو زند.

یک) «این درخواست توصیف می‌کند که ستایش خدا از دو بخش تشکیل شده است: نسبت دادن جلال به او، یعنی شناسایی ارزش والای او با ذهن‌های ما، و پرستش یا تعظیم در برابر او (کلمه عبری به معنی ‘تعظیم کردن‘ است)، که به معنای تسلیم اراده و افکار ما به اوست.» (بویس)

ج. فَرّ قدوسیتش: فَرّ قدوسیت معمولاً در فرهنگ مردمی ما به‌عنوان مفاهیم مرتبط دیده نمی‌شوند. با این‌حال، در واقعیت، در قدوسیت واقعی جذابیت و کششی فراتر از حد وجود دارد. اگر نوعی از قدوسیت باشد که زیبایی کمی داشته باشد، ممکن است این پرسش مطرح شود که آیا واقعاً قدوسیت است یا نه.

یک) چهار متن کتاب‌مقدسی وجود دارد که بیانگر زیبایی قدوسیت است (اول تواریخ 29:16، دوم تواریخ 21:20، مزامیر 2:29، و مزامیر 9:96)، و هریک از این متون ستایش یا پرستش را با این مفهوم همراه می‌کند. درک فرّ قدوسیت باید ما را به‌سوی ستایش و پرستش سوق دهد.

دو) قدوسیت خدا -«مقدس بودن او (جدا بودن)»- زیبایی شگفت‌انگیز و منحصر به فردی دارد. زیباست که خداوند خداست و نه انسان؛ او فراتر از بزرگ‌ترین انسان یا ابر انسان است. محبت، فیض، عدالت و عظمت او زیباست.

صدای مهیب خداوند.

۱. آیات (3-4) آوای خداوند بر روی آب‌ها.

آوای خداوند بر روی آب‌هاست؛

خدای جلال رعد می‌دهد،

خداوندی که بر روی آب‌های بسیار است.

آوای خداوند نیرومند است؛

آوای خداوند پرشکوه است.

الف. آوای خداوند بر روی آب‌هاست: آسمانیانی که در آیۀ اول این مزمور به آنها اشاره شد ممکن است به‌خاطر قدرتشان مورد اهمیت بسیاری قرار گیرند، اما قدرت آنها در مقایسه با قدرت خداوند هیچ است. آوای مقتدر خداوند، حاکمیت او بر روی آب‌ها را اعلام می‌کند.

یک) این اولین توصیف از هفت توصیف آوای خداوند در این مزمور است. هریک از این توصیفات ایدۀ قوت و اقتدار خدا را بیان می‌کند که از طریق آوای او تجلی می‌یابد.

دو) قوت و اقتدار آوای خداوند همچنین به کلام او مرتبط است. اگر آوای خداوند چنین قدرتی دارد پس این کلامی که با آوای او بیان می‌شود همان قوت و اقتدار را دارد.

ب. خدای جلال رعد می‌دهد: تداعی رعد و صدای خداوند که در این مزمور به آنها اشاره شده است نشان می‌دهد که داوود شاهد توفان بزرگی بود و قدرت صدای رعد را شنید و اینها صدای خدا را برای او تداعی کرد.

یک) «رعد نه تنها به‌منظور شاعرانه ‘صدای خدا‘ نامیده می‌شود، بلکه به دلیل آموزنده نیز این اصطلاح برای صدای خدا به‌کار می‌رود از آن رو که از اعلی نازل می‌شود، از سایر صداهای دیگر پیشی می‌گیرد، هیبت را تداعی می‌کند، کاملاً مستقل از انسان است و در برخی مواقع به‌عنوان همراهی عظیم برای سخنان خدا به پسران آدم به‌کار رفته است.» (اسپرجن)

دو) داوود رعدوبرق شدیدی را دید و با خود اندیشید، «این امر چیزی از قدرت و صدای خدا را به من نشان می‌دهد.» زن یا مرد خدا می‌تواند در هر اتفاق زندگی دست و یا سایۀ خدا را ببیند. «رعد تنها یک تصویر شاعرانه برای واقعیتی است، صدای واقعی خدا که به‌طور نامتناهی از آن فراتر است.» (بویس)

سه) خروج 28:9 (در متن عبری) نیز صدای خدا را با رعدوبرق مرتبط می‌سازد، همان‌طور که خروج 16:19 وقتی اسرائیل صدای خدا را از کوه سینا می‌شنود، چنین می‌کند. به‌علاوه دو متن در کتاب ایوب این ارتباط را آشکار می‌سازد:

«پس از آن صدای غرش او به گوش می‌رسد؛ او با صدای پرشکوهش رعد می‌دهد؛ آنگاه که آوازش شنیده شد، دیگر برق را به تأخیر نمی‌اندازد. خدا به آواز خود رعدهای شگفت‌انگیز می‌دهد، کارهای عظیم می‌کند که از درکشان ناتوانیم.» (ایوب 4:37-5)

در ایوب 9:40 خدا از ایوب پرسید: «یا با صدایی چون صدای او رعد توانی داد؟»

ج. خداوندی که بر روی آب‌های بسیار است: به‌طور کلی عبرانیان باستان، قوم دریانوری نبودند و آب‌های بسیار دریا را به‌عنوان خطر و بداقبالی می‌دیدند. ، داوود می‌دانست که صدای نیرومند خدا، پرشکوه است و او را بر روی آب‌های بسیاری قرار می‌دهد.

یک) کنعانیان باستان خدایانی را برای دریا (خدای یام) و خدای باروری و رعد (بعل) می‌شناختند. در اینجا داوود متوجه شد که یهوه، خدای عهد اسرائیل، خدای حقیقی بر روی آب‌های بسیار و خدای جلال است که رعد می‌دهد.

دو) دانشمندان محاسبه کرده‌اند که یک توفان رعد و برق معمولی (حتی نه از نوع توفان‌های عظیم یا بزرگی که داوود در اینجا توصیف کرده است) حدود ۱۰,۰۰۰,۰۰۰ کیلووات-ساعت انرژی آزاد می‌کند -معادل یک کلاهک هسته‌ای ۲۰ کیلوتونی. توفان‌ها هنوز نمونه‌هایی از قدرت عظیم خداوند هستند..

۲. آیات (5-9) آوای خدا بر روی خلقت.

آوای خداوند درختان سِدر را می‌شکند؛

خداوند سِدرهای لبنان را در هم می‌شکند.

او لبنان را همچون گوساله‌ای برمی‌جهاند،

و سیریون را چونان گاوی جوان.

آوای خداوند تیرهای آتشین آذرخش می‌فرستد.

آوای خداوند بیابان را می‌لرزاند؛

خداوند بیابان قادِش را می‌لرزاند.

آوای خداوند سروها را می‌لرزاند

و جنگل را بی‌برگ می‌گرداند.

در معبد او همگان ندا می‌کنند: «جلال!»

الف. آوای خداوند درختان سِدر را می‌شکند: درختان سدر لبنان به دلیل اندازه و مقاومتشان شناخته شده بودند. با این‌حال، آوای خداوند آنقدر قدرتمند است که این درختان نیرومند را تکه‌تکه می‌کند و چوب آنها را پراکنده می‌کند.

یک) یک بار دیگر، می‌توانیم صاعقه‌ای را تصور کنیم که به درخت سرو قدرتمند برخورد کرده و آن را در هم می‌شکند. داوود این را دید و فکر کرد: «آوای خداوند این‌چنین است و حتی قدرتمندتر!»

دو) او لبنان را همچون گوساله‌ای برمی‌جهاند و سیریون را چونان گاوی جوان: سیریون، «یک نام صیدونی برای کوه هرمون است.» (مک‌لارن)

سه) در نسخۀ ترجمۀ قدیمی کینگ جیمز برای عبارت گاوی جوان، کلمۀ اسب تک شاخ به‌کار رفته است.

ب. آوای خداوند… می‌فرستد… می‌لرزاند… سروها را می‌لرزاند: داوود توانست تأثیرات صاعقه‌ها را ببیند، و درک کند که آنها تصویری از قدرت و تأثیر کلام خداست.

ج. در معبد او همگان ندا می‌کنند: «جلال»: داوود به این اندیشید که چگونه رعد و برق توجه را جلب می‌کند و حس شگفتی ایجاد می‌نماید. اما این شکوه و جلال، به شکلی شایسته‌تر به خداوند در معبد او تقدیم می‌شود. در آنجا، قوم خدا از توفان نمی‌لرزند، بلکه در حیرت از عظمت خدای خود، او را تمجید کرده و می‌گویند: «جلال!»

یک) «آیا این مزمور نیکویی نیست که در هوای توفانی خوانده شود؟ آیا می‌توانید در میان صاعقه و رعد آن را بسرایید؟ آیا وقتی آخرین صاعقه‌ها اتفاق افتند و عیسی زندگان و مردگان را داوری کند، باز هم می‌توانید بسرایید؟» (اسپرجن)

دو) همچنین شایسته است که هر ایمانداری از خود بپرسد آیا در میان کسانی است که ندا می‌کنند: «جلال!»  -آیا کلام خدا، آوای خدا، هنوز مانند رعد طنین‌انداز است. اگر چنین نیست (بسیاری در صداقت چنین ارزیابی خواهند کرد)، باید با فروتنی نزد خدا آمده، اعتراف کند که صدای او، کلام او، بیشتر شبیه افتادن گیرهٔ کاغذ است تا صاعقه‌ای پرقدرت -و از او طلب کند که با روح‌القدس بار دیگر دل سرد را گرم و گوش‌های سنگین را تیز گرداند.

سه) «مفسرین به ما می‌گویند که در کلیسای اولیه این مزمور اغلب برای کودکان و یا برای کل جماعت در زمان توفان خوانده می‌شد.» (بویس)

خداوند همچون حاکم و پادشاه مبارک.

۱. آیه (10) خداوند تخت‌نشین.

خداوند بر توفان آب جلوس فرموده است،

خداوند چون پادشاه جلوس فرموده است، تا به ابد.

الف. خداوند بر توفان آب جلوس فرموده است: داوود دید که توفان سیل عظیمی به همراه آورد و سبب شد او به روایت توفان در پیدایش فکر کند و آن واقعه را به‌عنوان یک نشانۀ قدرت و اقتدار صدای خدا به یادآورد.

یک) «کلمه‌ای که در اینجا ‘توفان‘ ترجمه شده است، تنها در جای دیگری از کتاب‌مقدس برای اشاره به توفان زمان نوح به کار رفته و در اینجا با حرف تعریف مشخص آمده است، که به‌طور طبیعی این را می‌رساند که به همان واقعه اشاره دارد.» (مک‌لارن)

دو) «مزمور 10:29 تنها جایی در عهدعتیق است که این کلمۀ خاص عبری برای توفان در مفهومی غیر از آن توفان قدیمیِ روایت شده در پیدایش 6-9 به‌کار رفته است.» (بویس)

سه) تأمل داوود در مورد توفان به ما یادآوری می‌کند که بیان تکان‌دهنده‌ای از قدرت و عدالت خدا بود. «همان‌طور که خدا حتی در زمان توفان وقتی با قدرت خود، خلقت خود را نابود ‌کرد و آنانی که از آنِ او بودند را نجات داد، پس در داوری عظیم نیز جلال خدا نمایان می‌شود.» (ون جمرن)

ب. خداوند چون پادشاه جلوس فرموده است، تا به ابد: توفان بیانگر قدرت مطلق خدا بود؛ اما اقتدار او به آن نسل‌های دور ختم نشد. یهوه خدا همچنان تا ابد چون پادشاه سلطنت می‌کند.

یک) متیو پول (Matthew Poole) ارتباط بین جملۀ خداوند بر توفان آب جلوس فرموده است و خداوند چون پادشاه جلوس فرموده است را مورد بررسی قرار داد: «همان‌طور که خداوند در آن زمان نشان داد پادشاه و داور جهان است، اکنون نیز به‌عنوان پادشاه جلوس می‌کند و خواهد کرد، تا به ابد و هرگاه بخواهد چنین توفان‌هایی می‌فرستد.» (پول)

۲. آیه (11) پادشاه چون شبان قوم خود.

باشد که خداوند قوم خود را نیرو بخشد؛

باشد که خداوند قوم خود را به سلامتی مبارک سازد.

الف. باشد که خداوند قوم خود را نیرو بخشد: همان‌طور که داوود قدرت و اقتدار خدا که زمین را درهم می‌شکست، در ذهن داشت، دریافت خدا همین قدرت را به قوم خود می‌بخشد.

ب. باشد که خداوند قوم خود را به سلامتی مبارک سازد: ممکن است قدرت خدا همچون توفانی نابودگر بر خلقت و آنانی که از او سرکشی می‌کنند، نازل شود. با این‌حال، قوم خدا می‌توانند اطمینان داشته باشند که او آنها را به سلامتی مبارک می‌سازد و قدرت خدا همچون تسلی و آرامی بر آنها نازل می‌شود، نه همچون توفان.

یک) «خداوند در زمان توفان به قوم خود قوت خواهد بخشید و علاوه بر این آنها را سلامتی خواهد داد.» (مورگان)