مزمور 4 – سخن گفتن با خدا و انسان

این مزمور دارای چنین عنوانی است: برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی. مزمور داوود. عنوان این مزمور نشان می‌دهد که مخاطب آن سالار سرایندگان بود که برخی تصور می‌کنند منظور خود خداوند است و برخی دیگر بر این باور هستند که منظور رهبر گروه سرایندگان یا موسیقیدانان زمان داوود مانند هیمان سراینده یا آساف بود (اول تواریخ 33:6، 5:16-7 و 6:25). این عنوان همچنین به ما می‌گوید که این سرود برای همراهی با سازهای زهی نوشته شده است. داوود در این مزمور شکایت خود را از دشمنانی که به او افترا می‌زدند بیان کرد و در خداوند پناه و آرامی گرفت.

داوود با خدا و انسان سخن می‌گوید.

۱. آیه (1) داوود با خدا سخن می‌گوید.

ای خدای حق‌ستانم،

آنگاه که می‌خوانم، اجابتم فرما.

در تنگی فراخی‌ام بخشیدی،

فیضم ببخشا، و دعایم بشنو. سِلاه

الف. آنگاه که می‌خوانم، اجابتم فرما: در فریاد داوود اشتیاق شدیدی وجود داشت. او نمی‌خواست فقط کلماتی را به سوی آسمان بر زبان بیاورد. او به توجه خداوند به مشکلش نیاز داشت.

یک) اغلب اوقات دعاها از قدرت برخوردار نیستند زیرا اشتیاق کمی در آن دعاها وجود دارد. البته این‌طور نیست که ما با نمایش عاطفی خدا را متقاعد می‌کنیم بلکه خدا می‌خواهد به چیزهایی عمیقاً اهمیت دهیم که او عمیقاً اهمیت می‌دهد. اشعیای نبی با اندوه درمورد عدم وجود این اشتیاق در میان اسرائیل گفت: «کسی نیست که نام تو را بخواند یا خودتن را برانگیزد تا به تو تمسک جوید، زیرا که روی خود را از ما نهان کرده‌ای، و ما را به سبب گناهانمان گداخته‌ای.» (اشعیا 7:64). این نمونۀ خوبی از داوود است که خود را برای اشتیاق به خدا ترغیب می‌کند.

ب. ای خدای حق‌ستانم: داوود می‌دانست حق‌ستانی او از سوی خداست و نه از خودش. او خدایی را می‌خواند که او را عادل می‌سازد.

ج. در تنگی فراخی‌ام بخشیدی… فیضم ببخشا: داوود در یک الگوی مشابه از فیض گذشته به‌عنوان زمینه‌ای برای یاری آینده استفاده می‌کند. «خدایا، می‌دانم این همه مرا برکت نداده‌ای که مرا رها کنی، پس لطفاً فیضم ببخشا.»

یک) «این نمونۀ دیگری از عادت رایج داوود از یادآوری فیض‌های گذشته به‌عنوان زمینه‌ای برای رحمت کنونی بود.» (اسپرجن)

آیات (2-3) داوود خطاب به انسان‌ها سخن می‌گوید.

تا چند، ای آدمیزادگان، عزّت من ذلّت خواهد بود؟

تا چند بطالت را دوست داشته در پی دروغ خواهید رفت؟ سِلاه

بدانید که خداوند سرسپردگان را برای خود جدا کرده است

و چون او را بخوانم، خداوند خواهد شنید.

الف. تا چند: داوود سؤالی بجا پرسید. تا چند به راه‌های شریرانۀ خودشان ادامه خواهند داد؟ آنها نمی‌توانند تا ابد به این راه‌های شریرانه ادامه دهند پس اگر اکنون این راه‌ها را ترک کنند برکت خواهند یافت.

یک) اگر خودمان را در مسیر سازش‌کارانه بیابیم بسیار بجاست که بپرسیم: «تا چند؟ اگر این مسیر را تا نتیجه‌ی منطقی و اجتناب‌ناپذیرش ادامه دهم، به کجا خواهم رسید؟ با دانستن این، تا کی با این گناه بازی خواهم کرد؟»

ب. تا چند، ای آدمیزادگان، عزّت من ذلّت خواهد بود: بسیاری تلاش می‌کنند مزمور 3 را به مزمور 4 ربط دهند و تصور می‌کنند این مزمور در رابطه با شورش اَبشالوم نوشته شده است. ممکن است این نظریه اشتباه باشد زیرا موضوع این مزمور امنیت جسمانی داوود و یا پادشاهی او نیست، بلکه موضوع شهرت و آبروی اوست. افراد شریر به داوود تهمت زده بودند.

 یک) «در این مزمور، مشکل تهمت و دروغ بدخواهان است. در اینجا شهرت و آبروی مزمورنویس مورد حمله قرار گرفته است نه شخص او.» (بویس)

دو) عزّت من ذلّت خواهد بود: چیزی که داوود تجربه کرد را عیسی هم تجربه کرد. افراد شریر سعی کردند همۀ عزت و جلال خدمت او را به ذلّت تبدیل کنند.

ج. بدانید که خداوند سرسپردگان را برای خود جدا کرده است: داوود می‌دانست او و همۀ سرسپردگان خدا برای خدا جدا شده‌اند. ما به دلایل بسیاری برخی چیزها را جدا می‌کنیم.

·    ما برای خوشی و لذت خودمان چیزها را جدا می‌کنیم.

·    ما برای پاکی عظیم‌تر چیزها را جدا می‌کنیم.

·    ما برای خدمت خاص چیزها را جدا می‌کنیم.

یک) به همۀ این دلایل و دلایل بیشتر، خدا ما را برای خودش جدا می‌کند.

د. چون او را بخوانم، خداوند خواهد شنید: مصیبت در انتظار افراد شریر است، اما سرسپردگان خداوند در او پاداشی عظیم خواهند یافت. به همین دلیل است که داوود می‌دانست اگر خداوند را بخواند او خواهد شنید.

یک) همۀ مسیحیان باید چنین اطمینانی داشته باشند. آنها باید مطمئن باشند خداوند دعاهای آنان را خواهد شنید. وقتی به نظر می‌رسد دعاها بی‌اثر است، بسیار شایسته است که یک لیست روحانی تهیه کنید تا ببینید آیا دلیلی برای بی‌پاسخ ماندن دعاهایتان وجود دارد یا خیر. کتاب‌مقدس به ما می‌گوید دلایل احتمالی متعددی وجود دارد که ممکن است دعاها پاسخ داده نشوند.

·    متعهد نبودن به عیسی (یوحنا 7:15).

·    بی‌ایمانی (متی ۲۰:۱۷-۲۱).

·    غفلت در روز (متی ۲۱:۱۷).

·    رابطۀ نادرست در ازدواج (اول پطرس 7:3)

·    گناه اعتراف نشده (یعقوب 16:5)

·    دروغگویی و فریبکاری (مزمور 1:17)

·    عدم مطالعه و تعلیم کتاب‌مقدس (امثال 9:28)

·    اعتماد به ظاهر و طولانی بودن دعا (متی 7:6).

داوود با خودش سخن می‌گوید.

۱. آیات (4-5) داوود خود را در حضور خدا آرام می‌کند.

خشمگین باشید اما گناه مکنید؛

در دلتان بر بسترهای خود بیندیشید و خاموش باشید. سِلاه

قربانی‌های شایسته تقدیم کنید،

و بر خداوند توکل بدارید.

الف. خشمگین باشید اما گناه مکنید: داوود با همۀ شرارتی که در اطرافش بود، دلیلی برای خشمگین شدن داشت، اما هیچ دلیلی برای گناه نداشت. او به خودش یادآوری می‌کند که در خشم خود مرتکب گناه نشود و در تأمل در حضور خدا آرامش یابد.

ب. در دلتان بر بسترهای خود بیندیشید: داوود درمورد عمل تأمل کتاب‌مقدسی صحبت می‌کند و نه درمورد مدیتیشن شرقی. در تأمل کتاب‌مقدسی ما قلب و فکرمان را با کلام خدا پر می‌کنیم. در مدیتیشن شرقی، هدف خالی کردن فکر و قلب و در نهایت باز بودن در برابر ارواح فریبکار است.

ج. قربانی‌های شایسته تقدیم کنید، و بر خداوند توکل بدارید: داوود ارزش به‌جای آوردن اعمال مذهبی را می‌دانست (قربانی‌های شایسته)، با این‌حال می‌دانست اینها نمی‌توانند جایگزین توکل بر خداوند شوند. هنگامی که اعمال مذهبی با توکل صحیح به خداوند همراه می‌شود، به خداوند نزدیک می‌شویم و از فواید این نزدیکی بهره‌مند می‌شویم.

۲. آیات (6-8) داوود از جانب خداوند برکت دریافت می‌کند.

بسیاری می‌گویند: «کیست که بر ما احسان کند؟»

خداوندا، نور روی خود را بر ما تابان ساز!

تو شادمانی در دل من نهاده‌ای،

بیش از هنگامی که غَله و شراب تازۀ ایشان فراوان گشت.

به سلامتی آرمیده و به خواب هم می‌روم

زیرا تو تنها ای خداوند مرا در امنیت ساکن می‌سازی.

الف. کیست که بر ما احسان کند: صدای انسان‌های شکاک بی‌دین در گوش داوود طنین‌انداز می‌شد. پس از ناامیدی‌های پیاپی از انسان‌ها ممکن است شروع به شک کنیم که آیا خدا بر ما احسان خواهد کرد.

ب. خداوندا، نور روی خود را بر ما تابان ساز: علی‌رغم آنچه اشخاص شریر می‌گفتند و یا فکر می‌کردند، داوود ایمان داشت که خدا بر او احسان می‌کند.

یک) به نظر می‌رسد داوود وعدۀ برکت هارون در اعداد 24:6-26 را اعلام کرد:

خداوند تو را برکت دهد، و محافظت کند؛

خداوند روی خود را بر تو تابان سازد و تو را فیض عنایت فرماید؛

خداوند روی خود را بر تو برافرازد و تو را سلامتی بخشد.

ج. تو شادمانی در دل من نهاده‌ای: وقتی می‌دانیم روی خدا با رحمت بر ما تابان می‌شود، همین امر شادمانی در قلب ما می‌نهد. اگرچه داوود در مصیبت بود و افراد شریری که اطرافش بودند، او را مضطرب می‌کردند، اما همچنان می‌توانست در دل خود شادمان باشد زیرا این شادمانی را خدا در دل او نهاده بود.

د. بیش از هنگامی که غَله و شراب تازۀ ایشان فراوان گشت: شخص شریر وقتی پول به ‌دست می‌آورد و همه‌چیز عالی باشد، می‌تواند شاد باشد. اما داوود توانست حتی در زمان‌های مصیبت نیز شاد باشد زیرا خداوند این شادمانی را در دل او نهاده بود.

ه‍. به سلامتی آرمیده و به خواب هم می‌روم: داوود حتی در زمان‌های مصیبت یا زمان‌هایی که شریران احاطه‌اش کرده بودند می‌توانست هنگام شب به‌خوبی بخوابد. او به‌خوبی می‌خوابید زیرا امنیت او از سوی خدا بود نه از سوی شرایط و یا حتی احساساتش.

یک) می‌توانیم تصور کنیم شخصی دراز کشیده تا بخوابد اما از چیزهایی که دشمنان و دوستان ظاهری‌اش درمورد او می‌گویند در عذاب است. داوود مانند این شخص بود، اما درعوض به خداوند توکل نمود. به همین دلیل شادمانی‌ای داشت که دنیا نتوانست آن را حتی با همۀ تهمت‌ها و دروغ‌ها از او بگیرد.

دو) بن فرانکلین (Ben Franklin) در مَثل‌های خود از سالنامۀ ریچارد فقیر (Poor Richard’s Almanac) توصیه‌ای نیکو داشت: «از آنجایی که نمی‌توانم بر زبان خودم که در میان دندان‌هایم است کنترل داشته باشم چطور می‌توانم امیدوار باشم زبان دیگران را کنترل کنم؟»

و. زیرا تو تنها ای خداوند مرا در امنیت ساکن می‌سازی: جی کامپل مورگان (G. Campbell Morgan) اشاره می‌کند که در اینجا منظور داوود از تنها این نبود که هیچ‌کس جز خدا وجود ندارد، بلکه این بود که او در خلوت با خدا احساس امنیت می‌کرد.

یک) مفهوم واژۀ‌ تنها در اینجا «در تنهایی» است، یا همان‌طور که روترهام (Rotherham)  آن را ترجمه می‌کند، «در انزوا» است؛ این واژه به کسی اشاره دارد که به خواب می‌رود. این دیدگاهی باشکوه دربارۀ‌ خواب است. یهوه جان شخصی که به او اعتماد دارد را به مکانی امن می‌برد، و آن را از هر آنچه که مایه‌ی نگرانی و آزار است دور می کند، فرزند آزمایش‌شده و خستۀ‌ محبت او در آرامش او پناه گرفته است.» (مورگان)