فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
ارمیا باب ۲۴ – درسهایی از دو سبد انجیر
دو سبد انجیر.
۱. آیۀ (۱) زمان و مکان درس.
پس از آن که نبوکدنصر پادشاه بابِل، یِهویاکین پسر یِهویاقیم پادشاه یهودا را به همراه صاحبمنصبان و صنعتگران و آهنگرانِ یهودا از اورشلیم به بابِل به تبعید برد، خداوند در رؤیا دو سبد انجیر به من نشان داد که در برابر معبد خداوند قرار داشت.
الف. خداوند در رؤیا دو سبد انجیر به من نشان داد که در برابر معبد خداوند قرار داشت: آنچه در این باب کوتاه میآید به نظر نمیرسد یک خواب باشد. آنچه که ارمیا توصیف کرد امری چندان غیرمعمول نبود؛ در واقع دو سبد انجیر در نزدیکی معبد قرار داشت. شاید کسی آنها را بهعنوان یک نوع هدیۀ غلات در آنجا قرار داده بود، یا شاید کسی صرفاً آنها را بعد خرید در آنجا رها کرده بود.
یک) برخی از مفسران (مانند تامپسون و فاینبرگ) بر این باورند که جملهبندی عبارت به یک رؤیای فراطبیعی اشاره دارد.
ب. پس از آن که نبوکدنصر پادشاه بابِل، یِهویاکین پسر یِهویاقیم پادشاه یهودا را … به تبعید برد: یِهویاکین پادشاه یهودا تنها چند ماه سلطنت کرد. هنگامی که نبوکدنصر برای بار دوم در سال ۵۹۷ ق.م. به اورشلیم حمله کرد، یِهویاکین را عزل و تبعید نمود (دوم پادشاهان ۸:۲۴-۱۵). این اتفاق پس از سلطنت کوتاه او رخ داد و بعد، صِدِقیای پادشاه بر تخت سلطنت نشست. سلطنت ۱۱ سالۀ او آخرین دورۀ سلطنت پادشاهان یهودا قبل از فتح کامل توسط بابلیان بود.
یک) وقتی نبوکدنصر یهودا را ترک کرد و صدقیا را بهعنوان پادشاهی دستنشانده منصوب نمود، برای مردم آسان بود که تصور کنند بدترین اتفاقات گذشته و آنان خوششانس بودهاند که زنده مانده و از تبعید گریختهاند. کسانی که در سرزمین باقی مانده بودند، فکر میکردند وضعیتشان بهتر از کسانی است که به اسارت برده شدهاند.
دو) «بعد از تبعید یِهویاکین و شهروندان برجستۀ یهودا (دوم پادشاهان ۱۰:۲۴-۱۷)، به نظر میرسد باقیماندگان نسبت به آینده بسیار خوشبین بودهاند.» (تامپسون)
ج. به همراه صاحبمنصبان و صنعتگران و آهنگرانِ یهودا: در حملۀ دوم به یهودا، یِهویاکین پادشاه تنها کسی نبود که به بابل برده شد. بابلیان برخی از افراد برجسته و صنعتگران ماهر یهودا را نیز به اسارت بردند.
۲. آیات (۲-۳) آنچه ارمیا دید -دو سبد انجیر.
درون یکی از سبدها انجیرهای بسیار خوب بود که به انجیرهای نوبر میمانست؛ اما انجیرهای سبد دیگر بسیار بد بود، چندان که نمیشد خورد. آنگاه خداوند مرا گفت: «ای اِرمیا، چه میبینی؟» گفتم: «انجیر؛ انجیرهای نیکو که بسیار نیکویند، و انجیرهای بد که بسیار بدند، چندان که نمیتوان خورد.»
الف. درون یکی از سبدها انجیرهای بسیار خوب بود … انجیرهای سبد دیگر بسیار بد بود: ارمیا اشاره کرد که آن دو سبد انجیر یکسان نبودند. یکی از آنها انجیرهای بسیار خوبی داشت و دیگری انجیرهایی داشت که خیلی بد بودند -آنقدر خراب که نمیشد خورد.
ب. چه میبینی؟ خدا میخواست بهوسیلۀ این دو سبد انجیر متفاوت با نبی صحبت کند.
درس گرفتن از سبدهای انجیر.
۱. آیات (۴-۷) سبد انجیرهای نیکو.
سپس کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «یهوه خدای اسرائیل چنین میفرماید: «همچون این انجیرهای نیکو، من تبعیدیان یهودا را که ایشان را از این سرزمین به سرزمین کَلدانیان فرستادهام، نیکو خواهم شمرد. چشمان من برای خیریت بر ایشان خواهد بود، و آنان را بدین سرزمین باز خواهم گردانید. ایشان را بنا خواهم کرد و نه خراب؛ و غَرْس خواهم کرد، نه ریشهکَن. دلی به ایشان خواهم بخشید که بدانند من یهوه هستم. ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود، زیرا به تمامی دل نزد من بازگشت خواهند کرد.»»
الف. همچون این انجیرهای نیکو، من تبعیدیان یهودا را که ایشان را از این سرزمین به سرزمین کَلدانیان فرستادهام، نیکو خواهم شمرد: داوری بر کل یهودا آمد (و قرار بود بیاید)؛ تمام قوم درد آن را احساس خواهند کرد. اما این بدان معنا نبود که همۀ اهالی یهودا از نظر خدا یکسان هستند. برخی مانند انجیرهای نیکو بودند -و اساساً فرستاده شدن آنها از یهودا به بابل برای خیریت ایشان بود.
یک) داوری بر یک قوم یا جامعه به این معنی است که همه رنج میبرند، حتی کسانی که از نظر گناهانی که موجب داوری خدا شدهاند، شخصاً بیگناه باشند. آنچه خدا از طریق دو سبد انجیر به ارمیا گفت به این معناست که حتی وقتی همه از یک داوری همگانی رنج میبرند، خدا هنوز بین کسانی که در این داوری گرفتار شدهاند و کسانی که مسبب این داوری شدهاند، تفاوت قائل است.
ب. تبعیدیان یهودا: شاید انتظار داشته باشیم کسانی که اولین تبعیدیان بودند در نظر خدا بدترین افراد باشند و او اجازه داد ابتدا آنها به تبعید بروند تا بدین طریق نارضایتی خود را نشان دهد. پیام شگفتانگیز ارمیا این بود: اولین کسانی که به اسارت رفتند انجیرهای نیکو بودند، نه انجیرهای بد.
یک) «این یک مقایسۀ حیرتانگیز بود. طبیعی است که فکر کنیم باقیماندگان با تصور اینکه آنهایی که به اسارت رفتند فاسدتر بودند، خود را تحسین میکردند. پیام ارمیا در تضاد مستقیم با این تصور نادرست بود.» (مورگان)
ج. چشمان من برای خیریت بر ایشان خواهد بود، و آنان را بدین سرزمین باز خواهم گردانید: کسانی که با انجیرهای نیکو نشان داده شدند، حتی در اسارت نیز برکت خواهند یافت. خدا همچنین وعده داد که آنان را بدین سرزمین بازگرداند و آنها از جمله کسانی خواهند بود که از حدود سال ۵۳۸ ق.م. به بعد با عزرا و نحمیا به یهودا باز خواهند گشت.
یک) برای کسانی که برای اولین بار به تبعید فرستاده شدند و برای آن پایان مصیبتبار در اورشلیم باقی نماندند، برکتی وجود داشت. «آن اسیران، که تعداد آنها با تبعیدهای بعدی در سالهای ۵۸۷ و ۵۸۲ ق.م. افزایش یافت (ارمیا ۲۹:۵۲ به بعد)، توبه کردند و به خداوند متوسل شدند و با رهبری حزقیال، نوع تازهای از ایمان در آنها شکل گرفت که به رابطه و عهد با خدا وفادار بودند.» (کاندال)
د. ایشان را بنا خواهم کرد و نه خراب؛ و غَرْس خواهم کرد، نه ریشهکَن: وقتی به آن سرزمین بازگردند، خدا آنها را در امنیت نگه خواهد داشت.
ه. دلی به ایشان خواهم بخشید که بدانند من یهوه هستم: این وعده شبیه بسیاری از وعدههای عهد تازه در ارمیا و حزقیال است (ارمیا ۱:۲۳-۸، ارمیا ۳۱:۳۱-۳۴، ارمیا ۳۷:۳۲-۴۱، حزقیال ۱۶:۱۱-۲۰، حزقیال ۱۶:۳۶-۲۸، حزقیال ۱۱:۳۷-۱۴، ۲۱:۳۷-۲۸). با اینحال، بهتر است اینطور در نظر بگیریم که جمعآوری اسیران از تبعید بهعنوان تصویری از تحقق نهایی وعده در روزهای آخر به کار رفته است.
یک) از دیدگاه مسیحیت، میدانیم که این عهد تازه با بازگشت از تبعید آغاز نشد، زیرا عیسی مسیح آن را بهطور خاص با کار خود بر روی صلیب آغاز کرد (لوقا ۲۰:۲۲).
دو) با این وجود، بازگشت از تبعید این عهد تازه را از برخی جهات به تصویر میکشید. قوم خدا دوباره در آن سرزمین جمع شدند، و آنها تغییر کرده بودند (دلی به ایشان خواهم بخشید … ایشان قوم من خواهند بود … به تمامی دل نزد من بازگشت خواهند کرد). تغییر بزرگ پس از تبعید این بود که قوم اسرائیل دیگر مانند قبل به دنبال بتهای قومهای دیگر (مانند بَعَل و عشتاروت) نرفتند. آنها خود را جدا کردند و به یهوه وقف نمودند، به گونهای که قبلاً چنین نبودهاند.
۲. آیات (۸-۱۰) سبد انجیر بد.
«اما خداوند میگوید: «همچون انجیرهای بد که چنان بدند که نتوان خورد، من نیز با صِدِقیا پادشاه یهودا و صاحبمنصبانش و باقیماندگان اورشلیم، چه آنان که در این سرزمین به سر میبرند و چه آنان که در مصرند، بدینگونه رفتار خواهم کرد: ایشان را اسباب رُعب و وحشتِ تمامی ممالک روی زمین خواهم ساخت و مایۀ رسوایی و تمسخر و ضربالمثل و لعنت، در هر کجا که ایشان را بدان رانده باشم. شمشیر و قحطی و طاعون بر ایشان نازل خواهم ساخت، تا از سرزمینی که به ایشان و به پدرانشان بخشیدم، به تمامی نابود گردند.»»
الف. همچون انجیرهای بد که چنان بدند که نتوان خورد، من نیز با صِدِقیا … بدینگونه رفتار خواهم کرد: همه در یهودا انجیر خوب نبودند. افراد فاسد هم وجود داشتند، از جمله پادشاه یهودا. تاریخ انقضای آنها به پایان رسیده بود و به هیچ کاری نمیآمدند.
یک) صِدِقیا و یارانش واقعاً انجیرهای بد بودند: «صِدِقیا و یارانش خوشحالتر به نظر میرسیدند، زیرا در خانه بودند؛ و احتمالاً یِهویاکین و اسیران همراه او را بهعنوان افرادی ترسو مورد تمسخر قرار میدادند.» (ترپ)
ب. ایشان را اسباب رُعب و وحشتِ تمامی ممالک روی زمین خواهم ساخت: تقریباً تمام یهودا به اسارت خواهد رفت، اما خدا میدانست که چگونه انجیرهای بد را در میان آنها اسباب وحشت قرار دهد. آنها در تبعید مایۀ رسوایی و تمسخر و ضربالمثل و لعنت خواهند بود. از یک لحاظ، خدا افرادی که با انجیرهای خوب نشان داده میشدند را بیرون فرستاد (ارمیا ۵:۲۴)، اما انجیرهای بد را بیرون خواهد راند.
ج. شمشیر و قحطی و طاعون بر ایشان نازل خواهم ساخت: خدا در مورد کسانی که با انجیرهای بد نشان داده شدند، داوری خود را به انجام خواهد رساند.