فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
ارمیا باب ۲۵ – پیالۀ خشم در دست خدا
هفتاد سال داوری.
۱. آیات (۱-۲) کلامی برای یهودا و اورشلیم.
این است کلامی که در چهارمین سالِ یِهویاقیم پسر یوشیا پادشاه یهودا، که سال اوّلِ نبوکدنصر پادشاه بابِل بود، دربارۀ تمامی مردم یهودا بر اِرمیا نازل شد. اِرمیای نبی آن کلام را برای تمامی مردم یهودا و همۀ ساکنان اورشلیم بیان کرده، گفت:
الف. در چهارمین سالِ یِهویاقیم: این مربوط به سال ۶۰۵ ق.م. است که سال مهمی در تاریخ جهان و تاریخ کتابمقدس میباشد. بر اساس تاریخ جهان، مصریان در کَرکِمیش (ارمیا ۲:۴۶ به بعد) در ترکیه امروزی و نزدیک مرز سوریه مغلوب شدند. لشکر بابل مصریان فراری را تا جنوب تعقیب کردند. مطابق تاریخ کتابمقدس، نبوکدنصر به اورشلیم آمد، اما مجبور شد بهسرعت آنجا را ترک کند، زیرا پدرش فوت کرد و این سالِ اول سلطنت او در بابل بود. احتمالاً این نبوت بین این دو واقعه نازل شده است.
یک) جی. کمپبل مورگان (G. Campbell Morgan) معتقد بود که هرچند این نبوت اولین بار در چهارمین سالِ یِهویاقیم داده شد، اما ارمیا آن را بهعنوان بخشی از نبوت گسترده برای صِدِقیای پادشاه (که از ارمیا ۲۴ شروع شد) در اینجا تکرار کرد. «بنابراین، صِدِقیا دوباره، با یادآوری این نبوت در چهارمین سالِ یِهویاقیم، متوجه خواهد شد که مصیبتی که اکنون او و اورشلیم را تهدید میکند، چقدر اجتنابناپذیر است.» (مورگان)
ب. اِرمیای نبی آن کلام را برای تمامی مردم یهودا و همۀ ساکنان اورشلیم بیان کرده: این پیامی برای همه بود، هرچند عدۀ کمی آن را پذیرفتند.
۲. آیات (۳-۷) کلام ردشدۀ انبیا.
«از سالِ سیزدهمِ یوشیا پادشاه یهودا پسر آمون تا به امروز، به مدت بیست و سه سال کلام خداوند بر من نازل گشته و من بارها با شما سخن گفتهام، اما شما بدان گوش نسپردهاید؛ و اگرچه خداوند همۀ خادمان خود، انبیا را بارها نزد شما فرستاده است، به آنها نیز گوش نگرفته و به سخنانشان اعتنا نکردهاید. آنها گفتند: ”هر یک از شما از رفتار زشت و کردار شرارتبار خویش بازگشت کنید و در سرزمینی که خداوند از ازل تا به ابد به شما و به پدرانتان بخشیده است، ساکن باشید. از پی خدایانِ غیر مروید، آنها را عبادت و سَجده مکنید، و خشم مرا با ساختههای دست خود برمیانگیزید، تا بلایی بر شما نازل نکنم.“ اما، خداوند میفرماید، ”شما به من گوش نگرفتید، بلکه خشم مرا با ساختههای دست خود برانگیختید و خود را به بلا گرفتار کردید.»
الف. به مدت بیست و سه سال کلام خداوند بر من نازل گشته: ارمیا تنها کمی بیش از نیمی از خدمت طولانیاش بهعنوان نبی را پشت سر گذاشته بود. اما با ۲۳ سال تجربه، احساس میکرد که پیامی برای قوم یهودا دارد و باید آن را با آنان در میان بگذارد.
یک) ارمیا «تقریباً بیست سال در زمان یوشیا نبوت کرده بود، پس از آن سه ماه در زمان یهوآحاز و سه سال در دوران سلطنت یِهویاقیم. بنابراین او در این مرحله در اواسط دوران خدمت خود بود.» (هریسون)
ب. اما شما بدان گوش نسپردهاید: با وجود سالها خدمت وفادارانۀ ارمیا به خدا و قوم، مردم به حرف او گوش ندادند. آنها به سخنان دیگر خادمان، انبیا که خدا برای آنها فرستاده بود نیز گوش نکردند.
ج. آنها گفتند: «هر یک از شما از رفتار زشت و کردار شرارتبار خویش بازگشت کنید»: این پیام ارمیا و سایر انبیای وفادار بود. در طول کل خدمت او، گاهی انبیای وفادار دیگری نیز وجود داشتند که پیامی مشابه ارمیا را بیان میکردند و مردم را از بتپرستی برحذر میداشتند و به زندگی خداپسندانه تشویق میکردند.
یک) «ساختههای دست خود (اعمال دستهای خود، نسخۀ قدیم) گاهی اوقات به معنای ‘بُتهایی که خودتان ساختهاید‘ (نسخۀ NEB، مژده) در نظر گرفته میشود، اما ممکن است اشارۀ کلی به اعمال مردم باشد، یعنی کارهایی که انجام میدهند.» (تامپسون)
د. شما به من گوش نگرفتید: مردم یهودا با بیاعتنایی به انبیای وفادار فقط فرستادگان انسانی را نادیده نگرفتند؛ آنها خدایی را رد کردند که آن پیام را فرستاده بود. این نااطاعتی سرسختانه خشم خدا را برانگیخت.
۳. آیات (۸-۱۱) هفتاد سال ویرانی.
«پس خداوند لشکرها چنین میفرماید: «حال که به کلام من گوش فرا ندادید، خداوند میفرماید، اینک من فرستاده، تمامی قبایل شمال و نیز خادم خود نبوکدنصر پادشاه بابِل را فرا خواهم خواند و ایشان را بر ضد این سرزمین و بر ضد ساکنانش و بر ضد تمامی قومهای اطراف خواهم آورد. و ایشان را به نابودی کامل سپرده، مایۀ حیرت و انگشت به دهان ماندنِ مردمان، و ویرانۀ ابدی خواهم ساخت. و از میان ایشان فریاد هلهله و شادمانی و آواز عروس و داماد و صدای آسیاب و روشنایی چراغ را نابود خواهم کرد. این سرزمین سراسر خراب و ویران خواهد شد، و این قومها هفتاد سال پادشاه بابِل را بندگی خواهند کرد.»
الف. خداوند لشکرها چنین میفرماید: وقتی خدا خود را بهعنوان خداوند لشکرها معرفی میکند، مهم است که سخنان او را به دقت گوش کنیم.
یک) قبایل شمال: «این افراد بهعنوان متحدان پادشاه بابل، اقوام متعددی که امپراتوری بابل را تشکیل میدادند، زیرمجموعهها یا بخشهای یک قبیله، یک واحد سیاسی یا بهطور کلی تمام بابلیان تفسیر شدهاند. شاید مورد آخر بهترین تفسیر باشد زیرا به بهترین وجه با زمینه مطابقت دارد.» (فینبرگ)
ب. خادم خود نبوکدنصر پادشاه بابِل را فرا خواهم خواند و ایشان را بر ضد این سرزمین … خواهم آورد: پادشاه بابل در تحقق این داوری، نقش خادم خدا را ایفا میکرد. خدا نبوکدنصر را نه تنها برای فتح یهودا، بلکه بر ضد تمامی قومهای اطراف نیز بر خواهد انگیخت.
یک) زمانی که ارمیا این نبوت را بیان کرد، بابل با شکست دادن مصر در کَرکِمیش، خود را بهعنوان قدرت برتر جهانی تثبیت کرده بود. جهانیان منتظر بودند ببینند آنها با قدرت خود چه خواهند کرد و خدا این را از طریق ارمیا به آنها گفت.
دو) خادم خود نبوکدنصر: «یعنی، جلاد من، عصای خشم من، [اشعیا ۵:۱۰] و بلای جهان، همانطور که آتیلا در مورد خود گفته است.» (ترپ)
سه) «این به معنای خشنودى خدا از او نبود، بلكه او بهعنوان ابزار خداوند قرار بود نقشۀ الهى را در مورد يهودا و قومها اجرا كند. او با به نابودی کامل سپردن جوامع، ناخودآگاه ارادۀ خدا را انجام میداد.» (فینبرگ)
چهار) نسخۀ هفتادتنان (Septuagint یا LXX) -ترجمۀ عهدعتیق از عبری به یونانی باستان- شامل کلمات خادم خود نیست. «غفلت از اشاره به این مطلب در مورد نبوکدنصر در ترجمۀ هفتادتنان احتمالاً نشان میدهد که مترجم با دادن چنین عنوان و مقام افتخاری به یک پادشاه بتپرست مخالفت بوده است.» (تامپسون)
ج. ایشان را … مایۀ حیرت و انگشت به دهان ماندنِ مردمان، و ویرانۀ ابدی خواهم ساخت: ارمیا اعلام کرد که یهودا و اورشلیم توسط بابلیان در آینده فتح خواهد شد، کاری که قبلاً بارها انجام داده بود.
یک) ایشان را به نابودی کامل سپرده: «آنها بهطور کامل نابود خواهند شد (اصطلاح عبری، heherim، به تقدیم بازگشتناپذیر اشیا یا اشخاص به خداوند اشاره دارد که اغلب با از بین بردن کامل آنها همراه بود). فعل آن با اسم herem مرتبط است. در روایات اولیه که به جنگ مقدس میپردازد بارها تکرار میشود، مخصوصاً در یوشع.» (تامپسون)
دو) صدای آسیاب و روشنایی چراغ: «جایی که صدای آسیاب شنیده نشود و نور شمع دیده نشود، ویرانی است؛ زیرا در هر سرزمین مسکونی این چیزها شنیده و دیده میشود.» (کلارک)
سه) «ارمیا سکوت غیرطبیعی و تاریکی ترسناک در یهودای ویرانشده را به صورت واضحی برجسته میکند.» (کاندال)
د. این قومها هفتاد سال پادشاه بابِل را بندگی خواهند کرد: در اینجا، خدا مکاشفۀ دیگری به ارمیا داد. تبعید اجباری قوم خدا از سرزمین وعده هفتاد سال طول خواهد کشید.
یک) بسیاری از محققان و مفسران (بیشتر شامل سنتگرایان) هفتاد سال را بهعنوان یک تخمین یا نمادی از سالیان دراز در نظر میگیرند (داوران ۷:۱، ۱۴:۸؛ اول سموئیل ۱۹:۶؛ دوم سموئیل ۱۵:۲۴؛ مزمور ۱۰:۹۰؛ و غیره).
دو) هریسون نمونۀ خوبی از این موضوع است: «هفتاد سال تبعید یک رقم گردشده است که از چهارمین سال یِهویاقیم (۶۰۵ ق.م.) تا آغاز بازگشت از تبعید در حکومت کوروش، در حدود ۵۳۶ ق.م.، محاسبه میشود (ر.ک. زکریا ۱۲:۱؛ دوم تواریخ ۲۰:۳۶-۲۳).» (هریسون)
سه) با اینحال، دلیل خوبی برای این نظر وجود دارد که هفتاد سال به معنای واقعی کلمه ۷۰ سال است. «از سوی دیگر، بسیاری از افراد تعداد سالها را دقیق در نظر میگیرند، یعنی از چهارمین سال یِهویاقیم (سال اول نبوکدنصر) تا پایان سلسله بابلیان با آمدن کوروش (ر.ک. دوم تواریخ ۲۱:۳۶-۲۲؛ عزرا ۱:۱-۳). آنها معتقدند که این محاسبه باید دقیق باشد، زیرا دانیال (ر.ک. دانیال ۱:۹-۲) با اولین تبعید به بابل رفت و میدانست که هفتاد سال در آنجا بوده است.» (فینبرگ)
۴. آیات (۱۲-۱۴) پس از هفتاد سال.
«اما خداوند میگوید: ”پس از پایان هفتاد سال، من پادشاه بابِل و آن قوم و سرزمین کَلدانیان را به سبب تقصیرشان مجازات خواهم کرد، و آن را ویرانۀ ابدی خواهم ساخت. و بر آن سرزمین تمامی سخنان خود را که بر ضد آن گفتهام، نازل خواهم کرد، یعنی هر چه را در این کتاب مکتوب است و اِرمیا آن را دربارۀ همۀ قومها نبوّت کرده است. زیرا قومهای بسیار و پادشاهانِ بزرگْ ایشان را بندۀ خود خواهند ساخت، و من ایشان را بر حسب کردارشان و اعمالِ دستهایشان جزا خواهم داد.“»
الف. پس از پایان هفتاد سال، من پادشاه بابِل و آن قوم و سرزمین کَلدانیان را … مجازات خواهم کرد: ۷۰ سال نه تنها مدت زمان تبعید را نشان میدهد؛ بلکه زمان آغاز داوری خدا بر بابل را نیز نشان میدهد. همانطور که آنها یهودا را به ویرانه تبدیل کردند (ارمیا ۱۱:۲۵)، خدا نیز بابل را ویرانۀ ابدی خواهد ساخت.
یک) ویرانی یهودا به مدت ۷۰ سال تعیین شد؛ اما ویرانی بابل قرار بود ابدی باشد. بعد از آن، امپراتوری بابل دیگر هرگز مانند گذشته حکومت نکرد. ملت اسرائیل دوباره در دنیای باستان شکل گرفت و امروز هم وجود دارد.
دو) «با اینحال، بابل عاملی بیعیب برای اجرای عدل و انصاف نبود؛ او یک قدرت بتپرست ظالم و شرور بود که خود را در معرض داوری خدا قرار داد.» (کاندال)
ب. به سبب تقصیرشان مجازات خواهم کرد: نبوکدنصر و بابلیان خادم خدا (ارمیا ۹:۲۵) برای اعمال داوری او بر یهودا بودند. آنها بر حسب کردار و اعمالِ شریر دستهایشان داوری خواهند شد. آنها برای تحقق هدف خدا خدمت کردند، اما این موضوع اعمالشان را توجیه یا تبرئه نکرد.
یک) قومهای بسیار و پادشاهانِ بزرگْ: «این ‘قومهای بسیار‘ و ‘پادشاهانِ بزرگْ‘ به مادها و پارسها در کنار متحدان یا پادشاهان خراجگزار بیشماری که آنها در زمان کوروش کبیر داشتند اشاره دارد. آنها بابلیانی که زمانی شکستناپذیر بودند را به کار اجباری وادار خواهند کرد.» (فینبرگ)
داوری بر قومها.
۱. آیات (۱۵-۱۶) پیالۀ خشم خدا.
یهوه خدای اسرائیل به من چنین فرمود: «پیالۀ شرابِ خشم را از دست من بگیر و آن را به تمامِ قومهایی که تو را نزدشان میفرستم، بنوشان. آنان خواهند نوشید و به سبب شمشیری که میانشان میفرستم، گیج خواهند خورد و دیوانه خواهند شد.»
الف. پیالۀ شرابِ خشم را از دست من بگیر: خدا از طریق یک تصویر با ارمیا صحبت کرد و در آن تصویر، خدا بهعنوان ساقی داوری، پیالۀ شرابِ خشمِ داوری را به نبی میدهد. «به عبارت دیگر، به او میگوید این پیالۀ شراب آتشین را از من بگیر.» (ترپ)
یک) بارها در عهدعتیق، پیاله (یا جام) بهعنوان تصویری قدرتمند از خشم و داوری خدا نشان داده شده است.
• زیرا در دست خداوند پیالهای است با شرابی پرجوش و آمیخته به چاشنیها! آن را فرومیریزد، و شریران زمین جملگی آن را تا آخرین قطره سرمیکشند. (مزمور ۸:۷۵)
• خویشتن را برانگیز، ای اورشلیم! خویشتن را برانگیز و بر پا بایست، ای تو که جام غضب خداوند را از دست او نوشیدی، و آن جام سرگیجهآور را تا به آخر سر کشیدی! (اشعیا ۱۷:۵۱)
دو) «نوشیدن آب تلخ نیز یکی از شیوههای سنجش بیگناهی یک فرد بود، و نماد ‘جام غضب‘ ممکن است ریشه در چنین شیوههایی داشته باشد (اعداد ۱۱:۵-۳۱).» (تامپسون)
سه) عیسی هنگامی که در باغ جتسیمانی از پدر خواست که آن جام را از او دور کند، به این تصویر از پیالۀ خشم اشاره داشت (لوقا ۴۲:۲۲). از این نظر، پیاله نشاندهندۀ مرگ نیست، بلکه نشاندهندۀ داوری است. عیسی، به تعبیری، به دشمن خدا تبدیل شد، که مورد داوری قرار گرفت و مجبور شد از پیالۀ خشم پدر بنوشد تا ما مجبور نباشیم از آن پیاله بنوشیم. نوشیدن از این پیالۀ نمادین، منشأ عذاب عظیم عیسی بر روی صلیب بود.
ب. آن را به تمامِ قومهایی که تو را نزدشان میفرستم، بنوشان: ارمیا داوری خدا را (در تصویر پیالۀ خشم) به قومهای اطراف یهودا اعلام خواهد کرد.
یک) «این مطلب شیوۀ داوری خدا در جوامع بزرگتر را تشریح کرد. اول، داوریِ یهودا است که بابل ابزار آن خواهد بود. به دنبال آن، بابل توسط قومهای بیشمار دیگر داوری خواهد شد. و سپس، آن قومها نیز داوری خواهند شد. در نهایت، تمام زمین درگیر خواهد شد.» (مورگان)
ج. آنان خواهند نوشید و به سبب شمشیری که میانشان میفرستم، گیج خواهند خورد و دیوانه خواهند شد: آنها در داوری پیشِ رو طوری رفتار خواهند کرد که انگار مست و ناتوان هستند. آنها طوری رفتار خواهند کرد که انگار دیوانه هستند.
یک) «عبارتی که ‘گیج خواهند خورد‘ ترجمه شده، نشان میدهد که مادهای سمی یا زهرآلود در پیاله وجود دارد. پیالۀ خشم خدا فقط مست نمیکند؛ بلکه گیج و منگ هم میکند.» (رایکن)
دو) «اشاره به قومها و سقوط آنها امری آشناست و تصور این داوری که با اشاره به مستی و سقوط توصیف شده برای ما راحت است. این اتفاق در بین گروهی که شیفتگیها و انحرافات شریرانه دارند رخ میدهد و در نهایت آنها را به دیوانگی میکشاند و از درون نابود میکند.» (کیدنر)
۲. آیات (۱۷-۲۶) اورشلیم بهعنوان پیالۀ گیجکننده.
پس پیاله را از دست خداوند گرفتم و به تمامیِ قومهایی که خداوند مرا نزد آنها فرستاد، نوشانیدم؛ یعنی به اورشلیم و شهرهای یهودا، و به پادشاهان و صاحبمنصبانش، تا آنها را به ویرانهای بَدَل کرده، مایۀ حیرت و انگشت به دهان ماندن و لعنت سازم، چنانکه امروز شده است؛ و نیز به فرعون پادشاه مصر و خادمان و صاحبمنصبان و تمامی قومش و به تمامیِ قبایل مختلط آن سرزمین؛ و به تمامیِ پادشاهان سرزمین عوص و پادشاهان سرزمین فلسطینیان، یعنی پادشاهانِ اَشقِلون و غزه و عِقرون، و نیز به باقیماندگان اَشدود، و به اَدوم و موآب و بنیعَمّون؛ و به تمامی پادشاهان صور و همۀ پادشاهان صیدون و پادشاهان سرزمینهای ساحلی که آنسوی دریا هستند؛ همچنین به دِدان و تیما و بُوز و به تمامی کسانی که گوشههای موی خود را میتراشند، و به تمامی پادشاهان عرب و همۀ پادشاهانِ قبایل مختلطِ بادیهنشین؛ به تمامی پادشاهان زِمری و همۀ پادشاهان عیلام و همۀ پادشاهان ماد؛ و به تمامی پادشاهان شمال خواه نزدیک و خواه دور، یکی از پس دیگری، و تمامی ممالک جهان که روی زمینند. و پس از ایشان، پادشاه بابِل خواهد نوشید.
الف. پس پیاله را از دست خداوند گرفتم و به تمامیِ قومهایی که خداوند مرا نزد آنها فرستاد، نوشانیدم: ارمیا در اینجا یا یک رؤیا یا خواب را توصیف کرده، یا صرفاً مطابق تصویری که در آیات قبل توضیح داده شد صحبت کرده است.
ب. به اورشلیم و شهرهای یهودا: داوری در میان قوم خدا آغاز خواهد شد. آنها اولین کسانی خواهند بود که پیالۀ خشم خدا را مینوشند. با اینحال، داوری بر سایر قومها نیز خواهد آمد. این اصل در امثال ۳۱:۱۱ و اول پطرس ۱۸:۴ تکرار شده است: اگر پارسا بهدشواری نجات یابد، خدانشناسان و گناهکاران چه خواهند کرد؟
ج. به فرعون پادشاه مصر: ارمیا فهرست داوری را با ذکر مصر، دیگر قدرت بزرگ جهان در آن دوران آغاز کرد. پس از آن، فهرست بلندبالایی از دیگر قومها و ملتها، با تمرکز ویژه بر پادشاهان یا رهبران آنها ارائه شد. چون فهرست بسیار کامل است، احتمالاً رویداد یا دوره خاصی وجود ندارد که در آن همۀ این قومها مورد داوری قرار گرفته باشند. این فهرست در پایان این عصر و با داوری قومها به صورت نهایی تکمیل خواهد شد.
• تمامیِ قبایل مختلط.
• تمامیِ پادشاهان سرزمین عوص.
• تمام پادشاهان سرزمین فلسطینیان.
• اَدوم و موآب و بنیعَمّون.
• تمامی پادشاهان صور و همۀ پادشاهان صیدون
• پادشاهان سرزمینهای ساحلی.
• دِدان و تیما و بُوز و به تمامی کسانی که گوشههای موی خود را میتراشند.
• تمامی پادشاهان عرب.
• همۀ پادشاهانِ قبایل مختلطِ بادیهنشین.
• تمامی پادشاهان زِمری.
• همۀ پادشاهان عیلام و همۀ پادشاهان ماد.
• تمامی پادشاهان شمال خواه نزدیک و خواه دور.
• تمامی ممالک جهان که روی زمینند، بر ویژگی کامل این داوری تأکید دارد.
یک) فرعون پادشاه مصر: «هرودوت دربارۀ او مینویسد که او خود را متقاعد کرده بود و به خود میبالید که پادشاهی او چنان قوی است که هیچ خدا یا انسانی نمیتواند آن را از او بگیرد. او بعداً توسط مردم خودش به دار آویخته شد.» (ترپ)
دو) «دیار عوص، وطن ایوب (ایوب ۱:۱) احتمالاً در شرق فلسطین قرار داشت. در مراثی ارمیا ۲۱:۴ با اَدوم مرتبط شده است.» (تامپسون)
سه) آدام کلارک برخی از این قومها را به صورت مشخصتری شناسایی کرده است.
• دِدان: «پسر ابراهیم بود، از قِطوره، پیدایش ۳:۲۵.»
• تیما: «یکی از پسران اسماعیل در شمال عربستان بود، پیدایش ۱۵:۳۶.»
• بُوز: «برادر عوص، از نسل ناحور، برادر ابراهیم، ساکن در صحرای عربستان، پیدایش ۲۱:۲۲.»
• زِمری: (زمران) «از نسل ابراهیم، از قِطوره، پیدایش ۲:۲۵، ۶».
چهار) «چون این پادشاهیها تقریباً کل جهان عهدعتیق را تشکیل میدادند، آیات پایانی با عباراتی گستردهتر و فراگیرتر صحبت میکنند و در نهایت تصویری ارائه دهند که از این محدودیتها فراتر میرود، تا (آنطور که من میبینم) در یک داوری واقعاً جهانی در پایان این عصر تکمیل شود.» (کیدنر)
د. و پس از ایشان، پادشاه بابِل خواهد نوشید: (ترجمۀ قدیم، «پادشاه شیشک») در پایان این فهرست طولانی، ارمیا بر داوری شیشک -نام رمز بابلیان- تأکید کرد.
یک) «بسیاری، از جمله جروم، بر این باورند که این نامْ یک رمز است که به بابل اشاره دارد. این نوع رمزنگاری که با عنوان اَتبَش (Atbash) شناخته میشود، روشی برای رمزی نوشتن است که در آن به جای حرف اول الفبای عبری از آخرین حرف الفبا استفاده میشود و به جای دومین حرف، از حرف ماقبل آخر الفبا، و الی آخر، و به این ترتیب تمام حروف صامت عبری جایگزین میشوند.» (فینبرگ)
دو) «این اسم در متنی که بابل و کَلده بهطور آشکار و به دفعات تکرار میشوند، چیزی را پنهان نمیکند؛ بلکه نگاهی گذرا به اقدامات احتیاطی دارد که ظاهراً مردم گاهی اوقات در مکالمات یا مکاتبات باید انجام میدادند.» (کیدنر)
سه) حتی با وجود اینکه نبوکدنصر خادم خدا بود (ارمیا ۹:۲۵) و خدا از بابلیان استفاده کرد، باز هم داوری بر آنها وارد شد. «ای جان نامطیع و شریر، تو میتوانی به تحقق هدف خدا خدمت کنی، اما او تو را بیمجازات نخواهد گذاشت. اکنون محکومیت تو برای مدت طولانی باقی نمیماند.» (مایر)
۳. آیات (۲۷-۲۹) قومها باید از پیاله بنوشند.
«آنگاه به ایشان بگو، «خداوند لشکرها، خدای اسرائیل، چنین میفرماید: بنوشید و مست شده، قِی کنید و به سبب شمشیری که میانتان میفرستم، بیفتید و دیگر برنخیزید.“ اگر نخواستند پیاله را از دستت گرفته بنوشند، آنگاه بدیشان بگو، ”خداوند لشکرها چنین میفرماید: باید بنوشید! زیرا اینک من به رسانیدن بلا بر شهری که نام مرا بر خود دارد، آغاز خواهم کرد. پس آیا شما بهواقع بیسزا خواهید ماند؟ نه، بیسزا نخواهید ماند، زیرا من شمشیری بر تمامی ساکنان جهان مأمور میدارم.“ این است فرمودۀ خداوند لشکرها.»»
الف. بنوشید و مست شده، قِی کنید: هرچند ممکن است آنها اصلاً این داوریِ پیشِ رو را نخواهند، اما راه فراری از آن وجود نداشت. خدا آنها را با یک پیالۀ مجازی، اما یک شمشیر واقعی داوری خواهد کرد. اگر پیاله را رد میکردند، خدا اصرار میکرد: باید بنوشید! صرفاً با انکار یا تفکر مثبت نمیتوان از داوری اجتناب کرد.
یک) در نسخۀ KJV چنین آمده است، بنوشید، مست شوید و استفراغ کنید. آدام کلارک میگوید: «چرا ما از کلمه قِی استفاده نکردیم که نسبت به کلمۀ دیگر کراهت کمتری دارد و در عین حال به همان معناست؟» (کلارک)
ب. زیرا اینک من به رسانیدن بلا بر شهری که نام مرا بر خود دارد، آغاز خواهم کرد. پس آیا شما بهواقع بیسزا خواهید ماند؟ داوری در میان قوم خدا آغاز خواهد شد (ارمیا ۱۸:۲۵)، اما به هیچوجه به آنجا ختم نخواهد گشت. داوری قوم خدا، یک نبوت قطعی از داوری پیشِ رو بر قومها بود.
ج. من شمشیری بر تمامی ساکنان جهان مأمور میدارم: خدا در طول تاریخ با هر یک از قومهای ذکر شده در آیات قبلی برخورد کرده است. با اینحال، دامنۀ جهانی این داوری به تحقق نهایی آن در پایان این عصر اشاره دارد. خداوند لشکرها (ترجمۀ قدیم، یهوه صبایوت) چنین وعده داده است.
۴. آیات (۳۰-۳۳) اقامۀ دعوای خداوند بر ضد قومها.
«پس تو تمامی این سخنان را بر ضد ایشان نبوّت کرده، بگو:
«”خداوند از اعلا خواهد غرّید،
و از جایگاه مقدس خویش ندا خواهد داد؛
او بهشدّت بر ضد آغل خویش خواهد غرّید،
و بسان آنان که انگور میفشرند،
بر تمام ساکنان زمین بانگ خواهد زد.
صدای غوغا تا به کرانهای زمین خواهد رسید،
زیرا خداوند علیه قومها اقامۀ دعوی خواهد کرد؛
او آدمیان را جملگی به محاکمه خواهد کشید،
و شریران را از دم شمشیر خواهد گذرانید؛“
این است فرمودۀ خداوند.
«خداوند لشکرها چنین میفرماید:
اینک بلا از قومی به قوم دیگر سرایت میکند؛
و توفانی عظیم از اقصای زمین به پا میخیزد.
«و آنان که در آن روز به دست خداوند کشته میشوند، از این کَران زمین تا کَران دیگرش خواهند بود. برای ایشان ماتم نخواهند گرفت و اجسادشان را جمع نخواهند کرد و به خاک نخواهند سپرد، بلکه روی زمین سِرگین خواهند بود.
الف. خداوند از اعلا خواهد غرّید، و از جایگاه مقدس خویش ندا خواهد داد: هنگامی که داوری فرا برسد، صدای خدا مانند غرش شیری قدرتمند شنیده خواهد شد. کسانی که قبلاً نمیخواستند سخنان خدا را بشنوند، مجبور به شنیدن خواهند شد. این در مورد قوم او (آغل خویش) و تمام ساکنان زمین صادق خواهد بود.
ب. بسان آنان که انگور میفشرند، بر تمام ساکنان زمین بانگ خواهد زد: فشردن انگور در زمان برداشت محصول، یک جشن بود. در داوری خدا در پایان این عصر، عنصری از شادی عادلانه وجود خواهد داشت.
ج. بلا از قومی به قوم دیگر سرایت میکند: بارها بر ماهیت جهانی داوری تأکید شده است.
د. و آنان که در آن روز به دست خداوند کشته میشوند، از این کَران زمین تا کَران دیگرش خواهند بود: این تصویر هولناک تقریباً غیرقابل درک است. با این وجود، با توصیفات داوری موجود در کتاب مکاشفه (مکاشفه ۱۱:۱۹-۱۸)، که ممکن است از متن حاضر الهام گرفته شده باشد، مطابقت دارد.
یک) روی زمین سِرگین خواهند بود: «خدا بهعنوان داور تمامی جهان، کیفرخواست خود را بر ضد بشریت قرائت میکند: قربانیان بلای پیشِ رو مانند فضولات حیوانی روی سطح زمین خواهند بود.» (هریسون)
۵. آیات (۳۴-۳۸) خشم خداوند بر ضد شبانان.
«ای شبانان، شیون کنید و بانگ برآورید؛
ای رؤسای گله، در خاکستر بغلتید.
زیرا موعد کشتار و پراکندگیتان فرا رسیده است،
و شما همچون ظرفی مرغوب، خواهید افتاد و خُرد خواهید شد.
نه شبانان را پناهی خواهد بود،
و نه رؤسای گله را گریزی.
هان، بانگ شبانان و شیون صاحبان گله شنیده میشود!
زیرا خداوند چراگاههایشان را ویران میکند.
به سبب خشم آتشین خداوند
آغلهای امن و آرام نابود گشته است.
او همچون شیری کُنام خویش را ترک گفته است؛
به سبب شمشیرِ ستمگر و خشمِ آتشینِ او،
سرزمین ایشان ویرانه گشته است.»
الف. ای شبانان، شیون کنید و بانگ برآورید: این قسمت ابتدا به پادشاهان و رهبران قومها اشاره دارد که در فهرست داوری یادشده در همین باب بر آنها تأکید شده است (ارمیا ۲۶-۱۷:۲۵). پادشاهان و دیگر رهبران در آن فرهنگهای باستانی، شبانان خوانده میشدند.
یک) عاموس ۱۴:۲ توضیح میدهد که پادشاهان و دلاوران قادر به گریختن از داوری نخواهند بود: تیزرو توانِ گریز نخواهد داشت، نیرومند نیروی خویش را حفظ نخواهد کرد، و دلاور جان خویش را نخواهد رهانید.
ب. زیرا موعد کشتار و پراکندگیتان فرا رسیده است: این قسمت قبل از هر چیزی به داوری بر ضد بابل بهخاطر فتح و تبعید یهودا اشاره دارد. سایر قومها نیز با داشتن گناهان مشابه، با داوری مشابهی روبرو خواهند شد. خداوند با استفاده از این تصویرِ داوری بر ضد شبانان، نشان میدهد که چراگاههایشان را ویران میکند.
ج. او همچون شیری کُنام خویش را ترک گفته است: خداوند در داوری مانند شیری به تصویر کشیده شده است که بر ضد شبانان و گلهها میآید. آنها، آنطور که داوودِ چوپان یک شیر را کشت (اول سموئیل ۳۴:۱۷-۳۶) قادر به مقاومت در برابر خداوند نخواهند بود.
د. به سبب شمشیرِ ستمگر و خشمِ آتشینِ او: داوری قطعاً خواهد آمد، و با شدت و خشم آتشین خواهد آمد.
یک) مترجمان نسخۀ NKJV این ستمگر را خود خداوند میدانند، گویی خدا در اینجا خود را بهعنوان ستمگر معرفی میکند، کسی که داوری خود را بر ضد قومهایی خواهد آورد که او را رد کردهاند و مرتکب کشتار و باعث پراکندگی دیگران شدهاند. کسانی که از تسلیم شدن به خدا و پذیرش او بهعنوان نجاتدهنده خودداری میکنند، در عوض او را بهعنوان ستمگر میشناسند.
دو) همچنین ممکن است منظور از ستمگر، عاملان داوری خدا (مانند بابلیان) باشند، نه مستقیماً خود خدا. در هر صورت، وعده قطعی است: داوری در راه است.
سه) «خواندن دربارۀ ویرانی هرگز خوشایند نیست، اما این نتیجۀ عدالت خداوند است. این را نیز باید به خاطر داشت که این هشدار جنبۀ پیشگیرانه داشت، و بنابراین قومهای مربوطه فرصت داشتند تا توبه کنند.» (کاندال)