فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
ارمیا باب ۱۲ – دویدن با پیادگان و اسبان
سؤال ارمیا و پاسخ خدا.
۱. آیات (۱-۴) سؤال ارمیا از خدا.
تو عادلی، ای خداوند، هرگاه شکایتی به حضورت میآورم؛
با اینحال، با تو از عدالت سخن خواهم گفت.
چرا طریق شریران کامیاب میشود؟
چرا خیانتپیشگان جملگی در آسایشند؟
تو آنان را غرس میکنی، و ریشه میدوانند؛
نمو میکنند و میوه میآورند.
تو به دهان ایشان نزدیکی،
اما از قلبشان دور.
اما تو، ای خداوند، مرا میشناسی؛
مرا میبینی و اندیشههایم را دربارۀ خود میآزمایی.
ایشان را همچون گوسفندانِ کُشتاری بیرون بِکِش،
و برای روزِ کشتار جدایشان کن.
تا به کی این سرزمین به ماتم نشیند
و گیاهان همۀ صحراها خشک مانَد؟
به سبب شرارت ساکنان آن،
چارپایان و پرندگان هلاک گشتهاند؛
زیرا میگویند: «او به عاقبتِ ما توجهی ندارد.»
الف. تو عادلی، ای خداوند، هرگاه شکایتی به حضورت میآورم؛ با اینحال، با تو از عدالت سخن خواهم گفت: ارمیا میخواست سؤالی از خدا بپرسد و این کار را به شیوهای مناسب انجام داد -ابتدا عدالت خدا را پذیرفت و تسلیم آن شد.
ب. چرا طریق شریران کامیاب میشود: ارمیا همان سؤالی را پرسید که آساف نیز پرسیده است (مزمور ۷۳). ارمیا -بیآنکه بخواهد مغرور باشد- دریافته بود که او شخصی پارساست، در حالیکه بیشتر مردم یهودا و اورشلیم شریر هستند. با اینحال، به نظر میرسید که آنها کامیاب میشوند، اما ارمیا اغلب در رنج بود.
یک) «این همان سؤال مهمی است که فکر و ذهن متفکرین زیادی را، چه در داخل کلیسا و چه در خارج از آن، به خود مشغول کرده و آزار داده است.» (ترپ)
دو) «کل کتاب ارمیا نشان میدهد که یک قانون اخلاقی در جهان عمل میکند، اما ارمیای نبی که در این برهه از زمان بهخاطر تهدید جانش در رنج بود (ارمیا ۲۱:۱۱)، بیصبرانه از خدا تقاضا کرد تا روند داوری خود را سرعت ببخشد.» (کاندال)
ج. تو آنان را غرس میکنی: ارمیا معتقد بود که شریران کامیاب و خشنود نخواهند شد مگر اینکه خدا اجازه دهد. میوهای که از آن بهره میبردند، در نهایت به طریقی از جانب خدا آمده بود.
د. تو به دهان ایشان نزدیکی، اما از قلبشان دور: ارمیا به کسانی فکر میکرد که در ظاهر اعتراف به دینداری میکردند، اما واقعاً به خدا و امور خدا اهمیت نمیدادند.
ه. اما تو، ای خداوند، مرا میشناسی؛ مرا میبینی و اندیشههایم را دربارۀ خود میآزمایی: ارمیا زندگی خود را با زندگی شریران -احتمالاً کسانی که او را تهدید میکردند- مقایسه کرد (ارمیا ۱۸:۱۱-۱۹). او میدانست که زندگی و اندیشههایش در حضور خدا آزموده شده است، به گونهای که به نظر نمیرسد زندگی شریران چنین آزموده شده باشد.
و. ایشان را همچون گوسفندانِ کُشتاری بیرون بِکِش، و برای روزِ کشتار جدایشان کن: در باب قبل، ارمیا احساس کرد که او مانند برهای است که به کشتارگاه میبرند (ارمیا ۱۹:۱۱). او دعا کرد که حال، شریران در همان موقعیت قرار بگیرند.
یک) «ارمیا وقتی از خدا درخواست میکند که آنها را ‘برای روزِ کشتار جدایشان کن‘ [یعنی ‘آنها را تقدیس کن‘]، در واقع شریران را با قربانیهای حیوانی مقایسه میکند.» (فینبرگ)
ز. تا به کی این سرزمین به ماتم نشیند: ارمیا احساس کرد که چون خدا پاسخ شریران را با داوری نداده است، این کار حتی این سرزمین را نیز به ماتم نشانده است. دیدگاه سهلانگارانۀ آنها (او به عاقبتِ ما توجهی ندارد) حتی بر جهان طبیعی نیز تأثیر داشت.
۲. آیات (۵-۶) پاسخ خدا به ارمیا.
«اگر وقتی با پیادگان دویدی تو را خسته کردند،
پس چگونه با اسبان برابری توانی کرد؟
و اگر اعتمادت را بر سرزمینی ایمن نهادهای،
در بیشههای اطراف اردن چه خواهی کرد؟
زیرا حتی برادران و خاندان پدرت به تو خیانت ورزیدهاند،
و فریاد خویش بر ضد تو بلند کردهاند؛
پس گرچه سخنان نیکو با تو بگویند،
به ایشان اعتماد مکن.»
الف. اگر وقتی با پیادگان دویدی تو را خسته کردند، پس چگونه با اسبان برابری توانی کرد: پاسخ خدا به ارمیا تأثیرگذار و عمیق بود. خدا بدون دادن یک پاسخ مستقیم به این سؤال (در مزمور ۷۳ پاسخ کاملتری داده شده است)، ارمیا را تشویق کرد تا چالش کنونی خود را بهعنوان مرحلۀ آمادهسازی برای چالشهای بزرگتر در آینده در نظر بگیرد.
یک) ارمیا مطمئناً در یک چالش قرار داشت -مانند مسابقهای نفسگیر با پیادگان. جفای مردم روستای عَناتوت به ارمیا، سؤال او در مورد کامیابی شریران و اینکه چرا خدا ظاهراً عدالت را در مورد آنها اجرا نمیکند، او را به لحاظ روحانی و روانی و احساسی تحت فشار قرار داده بود.
دو) حتی با وجود پذیرش این چالش، هنوز چالشهای بزرگتری در راه بود. بر اساس این مقایسه، ارمیا باید منتظر باشد که در آینده با اسبان بدود. او باید یاد بگیرد که چگونه به خدا اعتماد کند و در چالش فعلی خود از قوت او استفاده نماید تا او را برای چالشهای بزرگتر در آینده آماده کند.
سه) اگر او در عَناتوت مشکل داشت، در اورشلیم میخواست چه کار کند؟ بعدها، ارمیا مجبور خواهد شد یک شب را در کنده بگذراند (ارمیا ۱:۲۰-۳)، در یک آبانبار حبس شود (ارمیا ۶:۳۸) و در حیاط قراولان زندانی شود (ارمیا ۱۳:۳۸). «مشکلات او در عَناتوت در مقایسه با مشکلاتی که بعداً در اورشلیم، بابل یا مصر به آنها دچار خواهد شد، ناچیز بود.» (رایکن)
ب. و اگر اعتمادت را بر سرزمینی ایمن نهادهای، در بیشههای اطراف اردن چه خواهی کرد: این مقایسه نیز درسی شبیه به مقایسۀ پیادگان و اسبان ارائه میکند. شرایط فعلی یک چالش است، اما چالشهای بزرگتر در راه است.
یک) «اگر در مورد کارهای سادهای که خدا در حال حاضر از شما خواسته است شکایت کنید، در این صورت برای انجام کاری که او میخواهد بعد از آن انجام دهید فاقد قوت روحانی لازم خواهید بود.» (رایکن)
دو) «این سؤالات بر احساس نبی نسبت به ضعف خود تأکید میکردند و بنابراین او را به وابستگی بیشتر به خدا سوق میدادند.» (مورگان)
سه) «خدا هرگز ما را به رقابت با اسبسواران فرانمیخواند، مگر اینکه قبل از آن ما را با سختی کمتری با پیادهها تمرین داده باشد.» (مورگان)
چهار) «به نظر میرسد ارمیا از مردمی که در میان آنها زندگی میکرد کمی میترسید. ظاهراً آنها او را بسیار مورد آزار، تمسخر و تحقیر قرار داده بودند. اما خدا به او میگوید که روی خود را همچون سنگ خارا بسازد و به آنها اهمیت ندهد، زیرا میفرماید اگر از آنها بترسی، ‘در بیشههای اطراف اردن چه خواهی کرد؟‘ این توبیخی است برای تمام مسیحیانی که در معرض ترس از انسان قرار دارند.» (اسپرجن)
پنج) بیشههای اطراف اردن: «مناطق اطراف اردن محل رویش جنگل و پناهگاه شیرها بود (ارمیا ۱۹:۴۹؛ ۴۴:۵۰).» (تامپسون)
ج. زیرا حتی برادران و خاندان پدرت به تو خیانت ورزیدهاند: چالش کوچکتر برای ارمیا، سختی و نفرتی بود که از سوی مردم عَناتوت، اهالی روستای خودش (ارمیا ۲۱:۱۱) و همچنین خانوادهاش با آن روبرو شد. چالش بزرگتر، انبوه مردمی بود که آنها علیه او فراخوانده بودند.
د. پس گرچه سخنان نیکو با تو بگویند، به ایشان اعتماد مکن: سختیهای آشکار، نمونۀ دیگری از چالشهای کوچکتر بود. چالش بزرگتر، سخنان نیکو و چاپلوسیهایی است که در برخورد با ارمیا گفته میشود.
یهودا و دشمنانش.
۱. آیات (۷-۹) خدا قوم خود را به دست دشمنانشان تسلیم میکند.
«من خانۀ خویش را ترک گفتهام،
و میراث خود را بهدور افکندهام؛
من محبوب جانم را به دست دشمنانش تسلیم کردهام.
میراث من برایم همچون شیرِ جنگل گشته است؛
او بر من میغرّد، پس از او بیزار گشتهام.
آیا میراث من برایم همچون مرغ شکاری یا کَفتار نگشته است؟
آیا دیگر مرغانِ شکاری از هر سو بر او حمله نمیآورند؟
بروید و جانوران درّنده را جملگی گرد آورید،
تا بیایند و بخورند.
الف. من خانۀ خویش را ترک گفتهام، و میراث خود را بهدور افکندهام: ارمیا در مورد آینده صحبت میکند، یعنی زمانی که خدا محبوب جان خود را به دست دشمنانش تسلیم کرده است.
یک) «منظور از خانه در اینجا معبد نیست، بلکه مردم است. خانۀ خویش به موازات میراث خود آمده است، که عنوانی آشنا برای قوم اسرائیل در عهدعتیق است.» (تامپسون)
ب. میراث من برایم همچون شیرِ جنگل گشته است؛ او بر من میغرّد، پس از او بیزار گشتهام: طبق نبوت یعقوب در پیدایش ۹:۴۹، قرار بود یهودا شیر خدا باشد. آنها نقشی مانند شیر ایفا کردند، اما به جای غریدن برای خدا، بر ضد او میغرند -این غرشی از روی طغیان بود.
یک) «مردم از من غضبناک هستند؛ مانند شیری خشمگین بر خدای خود میغرند. آنها به آشکارترین حالت از شرمآورترین شرارت روی آوردهاند.» (کلارک)
دو) «در اینجا منظور ارمیا ‘بیزاری‘ به لحاظ یک احساس خشن و خشمگین نیست. منظور این است که خدا قصد داشته به این طریق قوم خود را حداقل برای مدتی طرد کند. او قصد داشت آنها را از ارث محروم کند.» (رایکن)
ج. آیا میراث من برایم همچون مرغ شکاری یا کَفتار نگشته است: منظور در اینجا پرنده یا حیوان شکارچی با ظاهری متفاوت است که از طرف دیگر پرندگان یا حیوانات دچار زحمت میشود. یهودا توسط اقوام اطراف مورد حمله قرار خواهد گرفت.
یک) «یهودای سرکش اکنون همچون مرغ شکاری یا کَفتار انگشتنما خواهد بود طوری که ظاهر غیرمعمولش سایر شکارچیان را به دشمنی با او تحریک میکند.» (هریسون)
۲. آیات (۱۰-۱۳) محصول ماتمزدۀ زمین.
شبانانِ بسیار تاکستان مرا ویران کرده،
و زمین مرا پایمال نمودهاند؛
آنان زمین مرغوب مرا،
به بیابانی متروک بَدَل کردهاند.
آن را بهکل ویران ساختهاند،
و آن ویران شده، نزد من به ماتم نشسته است.
این سرزمین یکسره ویران گشته،
اما کسی را پروای آن نیست.
به فراز همۀ بلندیهای خشکِ بیابان،
ویرانگران هجوم آوردهاند،
زیرا که شمشیر خداوند این سرزمین را
از کران تا کران نابود میکند،
و هیچکس ایمن نخواهد ماند.
آنان گندمْ کاشته و خار دِرَویدهاند؛
خویشتن را خسته کرده، اما سودی نبردهاند.
پس به سبب خشمِ آتشین خداوند،
از محصول خویش شرمسار خواهند شد.»
الف. آن را بهکل ویران ساختهاند، و آن ویران شده، نزد من به ماتم نشسته است: وقتی که داوری بر یهودا وارد شود، آن سرزمین را ویران خواهد کرد -زیرا کسی نخواهد بود تا از آن مراقبت کند (کسی را پروای آن نیست).
یک) عبارت ابتدایی ارمیا ۱۰:۱۲ در نسخۀ NKJV، حاکمان بسیار تاکستان مرا ویران کرده و در نسخۀ KJV، شبانانِ بسیار تاکستان مرا ویران کرده ترجمه شده است. در متن عبری، از تصویر آشنای شبان (کشیش) استفاده شده است، که صرفاً به رهبران روحانی اشاره ندارد، بلکه بهطور کلی به پیشوایان قوم اطلاق میشود. تَرَپ یادآور میشود: «آنهایی که قبلاً جانوران درنده نامیده میشدند (ارمیا ۹:۱۲)، در اینجا شبانان نامیده میشوند -یعنی، فرماندهان نبوکدنصر.»
دو) «متن عبری در آیات ۱۰ و ۱۱ به صورت چشمگیری با کلمۀ ویران بازی میکند. درک شباهت آوایی فوقالعادۀ آن در ترجمۀ انگلیسی و فارسی غیرممکن است، اما جذابیت آن در عبری خیرهکننده است. در آن کلمات، حسی از کمال و قطعیت وجود دارد.» (تامپسون)
ب. پس به سبب خشمِ آتشین خداوند، از محصول خویش شرمسار خواهند شد: خدا خطاب به مهاجمان بابلی هشدار داد که از محصول خود در شهرها و سرزمین یهودا هیچ لذت و رضایتی نخواهند داشت. آنها با خشمِ آتشین خداوند روبرو خواهند شد.
یک) «همۀ پروژههای آنها شکست خواهد خورد: هیچیک از شرکتهای آنها موفق نخواهد شد. آنها دشمن خدا هستند و بنابراین از برکت او برخوردار نمیشوند.» (کلارک)
۳. آیات (۱۴-۱۵) وعدۀ مجازات و وعدۀ احیا.
خداوند دربارۀ تمامی همسایگانِ شریرِ خود که بر میراثِ او برای قومش اسرائیل دستِ تطاول دراز کردهاند، چنین میفرماید: «من آنان را از سرزمینشان بر خواهم کَند و خاندان یهودا را از میان ایشان بر خواهم کَند. اما پس از بَرکَندنشان، بار دیگر بر ایشان رحم خواهم کرد و هر یک را به میراث و سرزمین خویش باز خواهم گردانید.
الف. من آنان را از سرزمینشان بر خواهم کَند: خدا به کسانی که به اسرائیل حمله کرده، آنها را تبعید میکنند هشدار داد که آنها را نیز از سرزمینشان محروم خواهد کرد. هرچند خدا از آنها بهعنوان وسیلهای برای داوری استفاده میکند، با این وجود به دلیل شرارت و بیرحمیشان علیه یهودا، آنها را نیز داوری خواهد کرد.
یک) خدا این اقوام را همسایگانِ شریرِ خود نامید -با اینحال، از آنها برای تنبیه قوم خود استفاده خواهد کرد. «خدا اغلب از یک قوم شریر برای تنبیه قوم دیگر استفاده میکند؛ و سپس آن قوم شریر را با بلایی دیگر تنبیه مینماید. در برخی جاها، جنایتکاری که محکوم به اعدام است را بهعنوان مأمور اعدام انتخاب میکنند؛ در حالیکه خودش هنوز زیر حکم اعدام است.» (کلارک)
ب. و خاندان یهودا را از میان ایشان بر خواهم کَند: خدا نه تنها با مهاجمان (امپراتوری بابل) برخورد خواهد کرد؛ بلکه از قوم خود نیز مراقبت خواهد نمود، و بازماندگان آها را باز خواهد گردانید (بر خواهم کَند) تا بار دیگر به سرزمین و وعده برگردند.
ج. بار دیگر بر ایشان رحم خواهم کرد و هر یک را به میراث و سرزمین خویش باز خواهم گردانید. وعدۀ تبعید و داوری قطعی بود؛ اما وعدۀ رحم و بازگرداندن نیز قطعی بود. نیازی نبود ارمیا از کامیابی ظاهری شریران و سختیهای عادلان ناامید شود. خدا همهچیز را طبق نقشۀ کامل خود پیش خواهد برد.
۴. آیات (۱۶-۱۷) وعدهای رحمتآمیز به قومها.
و اگر ایشان طریقهای قوم مرا نیکو فرا گیرند و به نام من سوگند یاد کرده، بگویند، ”به حیات خداوند سوگند“، چنانکه به قوم من آموختند تا به بَعَل سوگند یاد کنند، آنگاه ایشان در میان قوم من بنا خواهند شد. اما اگر قومی گوش نگیرد، آن قوم را بهکل بَرکَنده، نابود خواهم ساخت»، این است فرمودۀ خداوند.
الف. و اگر ایشان طریقهای قوم مرا نیکو فرا گیرند: خدا به بابلیان و کسانی که با قومش مخالفت میکردند، پیشنهاد قابل توجهی داد. اگر به او روی بیاورند و به نام او سوگند یاد کنند، در میان قوم او بنا خواهند شد. آنها میتوانستند در میان قوم او در برکت و نیکویی خداوند سهیم باشند.
یک) «اگر بتپرستان، خدایان بَعَل را انکار کنند و به خدای زنده سوگند یاد کنند، خدا برکات عهد خود را به آنها نیز عطا میکند.» (هریسون)
دو) این موضوع به ما یادآوری میکند که توجه خدا به اسرائیل هرگز بر اساس نژاد یا قومیت آنها نبوده است. بلکه بر اساس محبت و وفاداری به یهوه بوده است. هر قومی که خداوند را به این طریق احترام کند، همان منافع متعلق به قوم اسرائیل را به دست خواهد آورد.
سه) «خدا وعده میدهد که این ‘همسایگان شریر‘ را مانند قوم عهد خود مجازات کند (ارمیا ۱۴:۱۲) و این نکته قابل توجه است که بعد به آنها وعدۀ سهمی در یک آیندۀ باشکوه میدهد، مشروط بر اینکه شهادت یهودا به خدای نجاتدهندهاش را بپذیرند.» (کاندال)
ب. اما اگر قومی گوش نگیرد، آن قوم را بهکل بَرکَنده، نابود خواهم ساخت: بازگشت به سوی خداوند برکت زیادی به همراه داشت؛ اما نپذیرفتن خدا نیز بهای بسیار گزافی داشت. آنها با وجود کامیابی یا برتریِ فعلی خود، هر لحظه باید انتظار داوری خدا را میداشتند.
یک) «تلخی تهدید باعث میشود شیرینی وعده را به بهترین نحو بچشیم.» (ترپ)