دوم تواریخ باب ۴ ـ اسباب و اثاثیهٔ معبد و صحن آن

اسباب و اثاثیهٔ معبد.

۱. آیهٔ (۱) مذبح برنجین.

سلیمان مذبحی برنجین بنا کرد به درازای بیست ذِراع، پهنای بیست ذِراع، و بلندی ده ذِراع.

الف. سلیمان مذبحی برنجین بنا کرد: معنایی که از کلمهٔ «مذبح» در عبری مدنظر است، «مکان کشتن» است. این مکانی برای قربانی گذراندن و مرکز پرستش و خدمت کاهنین و قوم بود.

یک) «درست مثل خیمه، مذبح اولین چیزی بود که هنگام ورود به قدس صحن به چشم بازدیدکننده می‌خورد. این نشان می‌دهد که خدا تنها به‌واسطهٔ قربانی‌ها نزدیک می‌شود.» (پِیْن)

دو) ما نیز مذبحی داریم: ما مذبحی داریم که خدمتگزارانِ خیمه حق ندارند از آنچه بر آن است بخورند (عبرانیان ۱۰:۱۳). مذبح ما ـ «مکان کُشتن» ـ صلیب است، جایی‌که عیسی به‌خاطر گناهان ما مرد و ما با کشتن نفس و زیستن برای عیسی، از او پیروی می‌کنیم.

ب. بیست ذِراع: اساساً، این مذبح بزرگ بود (تقریباً ۳۰ فوت یا ۱۰ متر مربع) و تقریباً دو برابر مذبح اصلیِ خیمه بود (خروج ۱:۲۷-۲).

ج. بلندی ده ذِراع: مذبح بسیار بلند بود. مذبح جای بلندی قرار داده شد «تا همهٔ قوم قربانی‌های سوختنی را ببینند و گناهان و منجی ایشان به آنها یادآوری شود، چرا که آداب شریعت، انجیل ایشان بود.»  (تراپ)

۲. آیات (۲-۶) حوض‌های شستشو برای معبد.

و حوضی گِرد از برنجِ ریخته شده ساخت که قطر آن از لبه تا لبه، ده ذِراع و عمق آن پنج ذِراع بود. و ریسمانی به طول سی ذِراع دور آن را می‌توانست بگیرد. گرداگردِ زیر حوض، نقش‌هایی از کدو در دو ردیف قرار داشت، ده کدو در هر ذِراع، که با خود حوضْ از برنج ریخته شده بود. حوض بر دوازده مجسمۀ گاو قائم بود، که از آنها روی سه گاو به سوی شمال، روی سه گاو به سوی مغرب، روی سه گاو به سوی جنوب و روی سه گاو به سوی مشرق بود. حوض بر این گاوها قرار داشت، و پشت گاوها به طرف مرکز حوض بود. ضخامت دیوارۀ حوض به پهنای کف دست بود. لبۀ آن مانند لبۀ جام به شکل گُل سوسن ساخته شده بود. گنجایش آن سه هزار بَت بود. همچنین ده تشت به جهت شستشو ساخته، پنج تشت را در جانب راست و پنج تشت را در جانب چپ نهاد. آنچه را که به قربانیهای تمام‌سوز مربوط می‌شد در این تشت‌ها می‌شستند، اما کاهنان برای شستشو از حوض استفاده می‌کردند.

الف. و حوضی گِرد از برنجِ ریخته شده ساخت که قطر آن از لبه تا لبه: آن حوضِ بزرگ بیش از ۱۵ فوت (۵ متر) عرض داشت و برای آداب شستشو توسط خود کاهنان به‌کار گرفته می‌شد.

یک) «[کاهنین] وقتی به خیمۀ ملاقات داخل می‌شوند، باید با این آب شستشو کنند تا نمیرند (خروج ۲۰:۳۰).» (سِلْمان)

دو) وایزْمَن در تفسیر خود از اول پادشاهان چنین می‌گوید: «کاهنین برای تمیز کردن دست‌ها و پاهای خود از آن استفاده می‌کردند و شاید برای ریختن آب در حوضچه‌های ایستاده برای پاک کردن هدایا نیز از آنها استفاده می‌شد (دوم تواریخ ۱۰:۴).» پوول باور دارد که شاید آبی که از گاوها بیرون آمد سرچشمهٔ حوض برنجین شد.

ب. بر دوازده مجسمۀ گاو قائم بود: این حوض بزرگ بر مجسمه‌های گاوان قرار گرفته بود. «برخی می‌گویند پیشْ اشاره‌ای به دوازده شاگرد است که آب حیات را به سراسر جهان بردند.» (تْرَپ)

یک) گنجایش آن سه هزار بَت بود: «در اول پادشاهان ۲۶:۷ آمده است که تنها ۲ هزار بَت گنجایش داشت. این کتاب بعد از دورهٔ اسارتِ بابل نوشته شده است و شاید بدین خاطر به بَتِ بابلی اشاره می‌کند که کم حجم‌تر از بَتِ یهودی بود.» (کِلارْک)

ج. ده…ساخته: این تشت‌های اضافی برای شستن و پاک کردن حیوانات در مراسم گذراندنِ قربانی به‌کار گرفته می‌شد.

۳. آیات (۷-۸) چراغدان‌ها، میزها و کاسه‌ها.

سلیمان ده چراغدان طلا مطابق دستورالعمل داده شده ساخت، و پنج چراغدان را در جانب راست و پنج را در جانب چپ معبد قرار داد. ده میز نیز ساخت، و پنج میز را در جانب راست و پنج را در جانب چپ معبد قرار داد. همچنین یکصد کاسۀ زرین ساخت.

الف. ده چراغدان طلا…ده میز..ساخت: کار معبد نیازمند چراغدان بود تا نور معبد را تأمین کند و نیازمند میز، برای قرار دادن نان حضور. این نان بیانگرِ مشارکت دائمِ اسرائیل با خدا بود. قابل ذکر است که خیمهٔ قدیمی یک چراغدان داشت و یک میز. ولی معبد به‌شایستگی نور فراوان داشت و پویاییِ عظیم‌تر مشارکت.

ب. یکصد کاسۀ زرین ساخت: «کاسه‌های براق ارتباطی به میز نداشتند بلکه به‌نظر بیشتر برای جمع‌آوریِ خون قربانی‌ها از آنها استفاده می‌شد که در مراسم گذراندن کفاره بر مذبحِ معبد ریخته می‌شد.» (پِیْن)

۴. آیات (۹-۱۰) صحن معبد.

او صحن کاهنان و صحن بزرگ و درهای صحن را ساخت، و درها را با برنج پوشانید. و حوض را به جانب راست، در ضلع جنوب شرقیِ معبد نهاد.

الف. او صحن کاهنان…را ساخت: این به صحن درونی نیز معروف بود، صحن معبد تنها برای کاهنین باز بود.

ب. صحن بزرگ: این صحن بیرونی بود، جایی در محدودهٔ معبد که برای جمع و کل اسرائیل باز بود.

یک) «اما این گروهِ خاص به دو صحن تقسیم می‌شد (دوم پادشاهان ۱۲:۲۳) بیانی مسلّم از این واقعیت است که در دوران عهدعتیق هنوز کهانت جهانی ایمانداران که به‌واسطهٔ عیسی مسیح انجام می‌شود، رخ نداده بود. در او، همهٔ قوم دسترسیِ مستقیم به پدر پیدا کردند.» (پِیْن)

کارِ حورام از صور.

۱. آیات (۱۱-۱۷) تزئینات حورام برای معبد.

حورام همچنین تشت‌ها و خاک‌اندازها و پیاله‌ها ساخت. پس حورام کارِ خانۀ خدا را که برای سلیمان پادشاه انجام می‌داد، به پایان رسانید: دو ستون؛ دو تاج به شکل پیاله بر سرِ ستونها؛ دو شبکه برای پوشانیدن دو تاجِ پیاله‌شکلِ واقع بر سرِ ستونها؛ چهارصد انار برای آن دو شبکه، یعنی دو ردیف انار برای هر شبکه، جهت پوشانیدن تاجهای پیاله‌شکلِ سرِ ستونها؛ پایه‌ها و تشت‌های روی آنها؛ دیگها و خاک‌اندازها و چنگالها و تمامی لوازم مربوط به آنها را حورام‌اَبی برای سلیمان پادشاه به جهت خانۀ خداوند از برنج صیقل‌یافته ساخت. پادشاه در دشت اردن مابین سُکّوت و صِرِداه، تمامی این اسباب را در گِلِ رُس به قالب ریخت.

الف. حورام…ساخت: حورام نیم اسرائیلی و نیم غیریهودی بود و بهترین سازندهٔ آن نواحی بود. سلیمان او را استخدام کرد تا کارش را انجام دهد، کارش هنر عملی معبد بود.

ب. تشت‌ها و خاک‌اندازها و پیاله‌ها: این اقلام برای تاریخ‌نگار اهمیت خاصی داشتند، چون برخی از اقلامی بودند که از معبد اول بازیافت شده بودند و در دورهٔ اول معبد تا دوران تاریخ‌نگار به‌کار می‌رفتند. بازگشتِ ظرف‌های معبد به معبد دوم یکی از اصلی‌ترین نشانه‌های اسرائیلِ بعد از تبعید بود که نشان می‌داد آنها جمع پرستندگان و قوم عهد باقی مانده‌اند (مقایسه شود با عِزرا ۷:۱-۱۱؛ ۵:۶؛ ۲۴:۸-۳۴).» (سِلْمان)

۲. آیات (۱۸-۲۲) خلاصه‌ای از اسباب معبد.

همۀ این اسباب که سلیمان بساخت چندان زیاد بود که وزن برنج آن را نتوانستند تعیین کنند. پس سلیمان همۀ اسباب خانۀ خدا را ساخت: مذبح طلا؛ میزها که نان حضور بر آنها بود؛ چراغدانها و چراغهایشان که از طلای ناب بود، تا مطابق دستورالعمل داده شده، مقابل محراب درونی افروخته شوند؛ گُلها و چراغها و اَنبُرها، همگی از طلای ناب؛ گُلگیرها و کاسه‌ها و ملاقه‌ها و مَجمرها، همه از طلای ناب؛ همچنین لولاهای معبد برای درهای درونی قُدس‌الاقداس، و نیز برای درهای تالار اصلی معبد، همگی از طلا.

الف. چندان زیاد بود که وزن برنج آن را نتوانستند تعیین کنند: «وزن قابل تعیینی نداشت. آنطور بود که می‌بایست. تلاشی برای حفظ سابقهٔ آنچه به خدمت خدا هدیه شد انجام ندادند. حتی دستِ چپِ سلیمان هم نمی‌دانست دست راستشْ چه کرده است. همهٔ ما مایلیم حساب و کتاب آنچه به خدا داده‌ایم را نگه داریم… اما والاترین نوع وقف‌ وهدیه، از این حساب و کتاب‌ها فراتر می‌رود.» (مِیِر)

ب. گُلها و چراغها: «نقش نمادین گل‌ها و چراغ‌ها در معبد شاید نشان از حاکمیت خدا بر نظام خلقت یا تلمیحی دیگر بر هماهنگی چیزهای خلق شده در حضور خدا و در باغ عدن باشد.» (سِلْمان)