دوم سموئیل باب ۸ – جنگ‌های داوود

جنگ‌های متعدد داوود

۱. آیۀ (۱) داوود فلسطینیان را شکست داد.

پس از چندی، داوود بر فلسطینیان حمله برده، ایشان را شکست داد و مِتِگ‌اَمّاه را از دستشان گرفت.

الف. پس از چندی، داوود بر فلسطینیان حمله برده، ایشان را شکست داد: فلسطینی‌ها برای قرن‌ها قوم اسرائیل را به دردسر انداخته بودند و اغلب مواقع بر قوم خدا مسلط بودند. در دورۀ سلطنت داوود، او به این دشمنان دردسرساز حمله کرد و ایشان را شکست داد.

یک) داوود از مبارزه با فلسطینی‌ها اجتناب نکرد هرچند که اسرائیل پیش از این بارها از آنان شکست خورده بود. «چیزی که مرا مجذوب این پیروزی بی‌نظیر می‌کند، رفتار تحقیرانۀ داوود نسبت به قدرت عظیم دشمنانش بود.» (ردپت)

ب. مِتِگ‌اَمّاه را از دستشان گرفت: این نام دیگری برای شهر معروف فلسطینی جَت بود (مقایسه کنید با اول تواریخ ۱:۱۸). هنگامی‌که داوود پادشاه شد، فلسطینی‌ها در حال گرفتن قلمرو از قوم خدا بودند. تحت رهبری او قوم خدا شروع به باز پس گرفتن زمین‌هایشان از دشمن کردند.

۲. آیۀ (۲) موآبیان خراج می‌پرداختند.

داوود موآبیان را نیز شکست داد و سپس آنها را به خط بر زمین خوابانید و با ریسمانی صفِ خوابیدگان را اندازه گرفت: دو طولِ ریسمان برای کُشتن اندازه گرفت و یک طولِ ریسمان برای زنده نگاه‌‌ داشتن. بدین‌سان موآبیان بندگان داوود شدند و خَراج می‌پرداختند.

الف. داوود موآبیان را نیز شکست داد: جنگ داوود علیه موآبیان و رفتار تند او با لشکر آنها با توجه به اینکه مادر مادربزرگ داوود یک موآبی (روت) بود و مادر و پدرش را برای محافظت نزد موآبی‌ها فرستاد (اول سموئیل ۳:۲۲-۴) غیر منطقی به نظر می‌رسید. شاید دلیلش این باشد که موآبی‌ها پدر و مادر داوود را کشته یا با آنها بدرفتاری کرده بودند.

ب. خَراج می‌پرداختند: خدا نمی‌خواست اسرائیل تمام ملت‌های همسایه را نابود کند. به‌طور کلی خدا می‌خواست قوم اسرائیل آنقدر برکت و قدرت داشته باشد که ملت‌های دیگر به اسرائیل «خراج» بدهند و بدین ترتیب قدرت و تسلط آنها را به رسمیت بشناسند.

۳. آیات (۳-۸) داوود بر سوریه نیز تسلط یافت.

داوود همچنین هنگامی که می‌رفت تا استیلای خود را بر کنارۀ رود تجدید کند، هَدَدعِزِر، پسر رِحوب پادشاه صوبَه را شکست داد و از او هزار ارابه، هفت هزار سواره و بیست هزار پیاده به اسارت گرفت. و همۀ اسبان ارابه‌ها را سوای شمار کافی برای حمل صد ارابه، پی زد. چون اَرامیانِ دمشق به یاری هَدَدعِزِر، پادشاه صوبَه آمدند، داوود بیست و دو هزار تن از ایشان را هلاک کرد. سپس در اَرامِ دمشق قراولخانه‌هایی بر پا داشت و اَرامیان بندگان داوود شدند و خَراج می‌پرداختند. خداوند داوود را هر جا که می‌رفت، پیروزی می‌بخشید. داوود همچنین سپرهای زرین خدمتگزاران هَدَدعِزِر را برگرفت و به اورشلیم آورد. او از شهرهای هَدَدعِزِر، یعنی از باتَه و بیروتای، مقادیر زیادی برنج به غنیمت گرفت.

الف. داوود همچنین هنگامی که می‌رفت تا استیلای خود را بر کنارۀ رود تجدید کند: پادشاه صوبَه (پادشاهی سوریه) در راه تصرف فرات به دست داوود به مقابله با او پرداخت. داوود بر تمام کنارۀ رود فرات تسلط یافت.

یک) «مرز اسرائیل به کنارۀ رود فرات رسید، به طوری که وعدۀ خدا به ابراهیم تحقق پیوست: «به نوادگان تو، من این سرزمین، از رود نیل در مصر تا رود فرات را می‌بخشم.» (مایر)

دو) «سوریه، قوم بزرگ بت‌پرست در شمال، به دو گروه با پایتخت‌های صوبَه و دمشق تقسیم شده بود. آنها برای حفاظت با هم متحد شدند، اما خود را در برابر توان بالای داوود درمانده یافتند.» (ردپت)

ب. همۀ اسبان ارابه‌ها را سوای شمار کافی برای حمل صد ارابه، پی زد: این کار به‌خاطر ضرورت عملیات نظامی بود و بی‌رحمی به حیوانات نبود. داوود در حالی‌که در اردوی نظامی بود نمی‌توانست از اسب‌های زیادی مراقبت کند و همچنین نمی‌توانست اجازه دهد آنها به دست دشمن بیفتند.

ج. همۀ اسبان ارابه‌ها را سوای شمار کافی برای حمل صد ارابه: اینکه داوود چنین تعداد کمی را نگه داشته بود، نشان می‌دهد او چقدر به خدا اعتماد داشته است. داوود از دستور تثنیه ۱۵:۱۷-۱۶ اطاعت کرد و مطلقاً از تکیه به اسب‌ها به‌عنوان سلاح نظامی خودداری کرد. به جای اسب‌ها، تکیۀ او به خدا بود (مزامیر ۷:۲۰؛ ۱۶:۳۳-۱۷).

د. داوود همچنین سپرهای زرین خدمتگزاران هَدَدعِزِر را برگرفت و به اورشلیم آورد: داوود آنچه را که شکوه دشمن بود از آنان گرفت و آنها را به غنیمتی برای نمایش قدرت و نیکویی خدا تبدیل کرد. آن سپرهای زرین در معبد قرار گرفتند و به کار خدا در داوود و از طریق او شهادت دادند.

یک) خدا دوست دارد مردم و چیزهایی را که نشانۀ پیروزی شیطان هستند، بگیرد و آنها را به نشانۀ پیروزی قدرت و فیض خود تبدیل کند.

۴. آیات (۹-۱۴) جلال پادشاهی داوود

چون توعی، پادشاه حَمات شنید که داوود تمامی لشکر هَدَدعِزِر را شکست داده است، پسرش یورام را نزد او فرستاد تا از سلامتی‌اش جویا شده، او را به‌خاطر جنگش با هَدَدعِزِر و شکست دادنِ او تهنیت گوید، زیرا هَدَدعِزِر اغلب با توعی در جنگ بود. و یورام با خود ظروف سیمین، زرین و برنجین آورد. داوودِ پادشاه این ظروف را نیز با نقره و طلایی که از تمامی اقوام تحت سلطه‌اش گرفته بود، وقف خداوند کرد، یعنی از اَدومیان، موآبیان، عَمّونیان، فلسطینیان و عَمالیقیان و نیز آنچه را که از هَدَدعِزِر، پسر رِحوب، پادشاه صوبَه به غنیمت گرفته بود. و آوازۀ داوود پس از بازگشت از هلاک نمودن هجده هزار اَدومی در وادی نمک، افزون‌تر شد. او در سرتاسر اَدوم قراولخانه‌هایی بر پا کرد، و اَدومیان جملگی بندۀ داوود شدند. خداوند داوود را هر جا که می‌رفت، پیروزی می‌بخشید.

الف. پسرش یورام را نزد او فرستاد تا از سلامتی‌اش جویا شده، او را به‌خاطر جنگش با هَدَدعِزِر و شکست دادنِ او تهنیت گوید: ملت‌های همسایه دست حمایت خدا را بر دوش داوود دیدند، او را احترام کرده و برایش هدایایی به ارمغان آوردند. آنها می‌دانستند که یک رهبر قوی و الهی در اسرائیل برای تمام ملت‌ها و نه فقط اسرائیل خوب است.

یک) تمام ملت‌های بت‌پرست اطراف اسرائیل با قوم اسرائیل یا خدای آنها دشمنی نداشتند و داوود با آنها مثل یک دشمن رفتار نمی‌کرد. ما نیز اشتباه می‌کنیم اگر با هر فرد بی‌ایمانی همچون دشمن حتمی خداوند، خصمانه رفتار کنیم.

ب. وقف خداوند کرد: هنگامی‌که داوود این هدایا را از ملت‌ها دریافت کرد، همه را وقف خداوند کرد. او می‌دانست که ستایش و جلال از آنِ خداست، نه خود او. داوود می‌توانست از پس پیروزی و شکست به خوبی برآید.

ج. از اَدومیان، موآبیان، عَمّونیان، فلسطینیان و عَمالیقیان: با استناد به شرایط این قوم‌های شکست‌خورده، می‌فهمیم که پیروزی‌های داوود کامل بوده است. خدا از داوود استفاده کرد تا قوم اسرائیل را برای پیروزی بر دشمنان در تمام جهت‌ها رهبری کند.

یک) اسرائیل در روزگار داوود بیش از هر زمان دیگری، سهم زیادی از سرزمینی که خدا به ابراهیم وعده داده بود را در اختیار داشت (پیدایش ۱۸:۱۵-۲۱).

دو) داوود توانست این‌گونه در برابر دشمنان خدا به پیروزی برسد زیرا او بر خلاف شائول، انرژی خود را صرف مبارزه علیه قوم خدا نکرد.

د. خداوند داوود را هر جا که می‌رفت، پیروزی می‌بخشید: کل این باب در این جمله خلاصه می‌شود. هر پیروزی که به دست می‌آورد و هر دشمنی که شکست می‌داد، شهادتی بر قدرت محافظتی خداوند در زندگی و سلطنت داوود بود.

صاحب‌منصبان داوود

۱. آیۀ (۱۵) توصیف کلی حکومت داوود

بدین‌سان داوود با اجرای عدل و انصاف نسبت به همۀ قوم خود، بر تمامی اسرائیل سلطنت می‌کرد.

الف. بر تمامی اسرائیل سلطنت می‌کرد: این بابِ مملو از پیروزی، برکت و رفاه، زندگی قوم اسرائیل در دوران سلطنت داوود را توصیف می‌کند. این یکی از دلایلی است که او به‌طور کلی به‌عنوان بزرگ‌ترین پادشاه یا حاکم اسرائیل تا به حال در نظر گرفته می‌شود.

یک) این چیزی بود که خدا می‌خواست در سلطنت شائول نیز باشد، اما شائول در برابر خداوند مقاومت کرد و روح او را رد کرد. چون داوود به خدا اجازه داد تا او را مطیع خود کند، قوم‌های دیگر نیز مطیع داوود شدند.

ب. داوود با اجرای عدل و انصاف نسبت به همۀ قوم خود، بر تمامی اسرائیل سلطنت می‌کرد: این جمله نشان می‌دهد که داوود نه تنها در برابر قوم‌های همسایه بلکه برای قوم خود نیز یک پادشاه بزرگ بود. او آنچه را که وظیفه اساسی دولت است –اجرای عدل و انصاف– انجام داد (رومیان ۱:۱۳-۷).

۲. آیات (۱۶-۱۸) افراد کلیدی در حکومت داوود.

یوآب پسر صِرویَه، سردار لشکر بود و یَهوشافاط پسر اَخیلود، وقایع‌نگار؛ صادوق پسر اَخیطوب، و اَخیمِلِک پسر اَبیّاتار، کاهن بودند و سِرایا نیز کاتب بود. بِنایا پسر یِهویاداع، سردار کِریتیان و فِلیتیان بود، و پسران داوود نیز وزیران بودند.

الف. یوآب پسر صِرویَه، سردار لشکر بود و یَهوشافاط پسر اَخیلود، وقایع‌نگار؛ صادوق پسر اَخیطوب، و اَخیمِلِک پسر اَبیّاتار، کاهن بودند و سِرایا نیز کاتب بود. بِنایا پسر یِهویاداع: هیچ حاکم بزرگی به تنهایی موفق نمی‌شود. تنها سازمان‌های بسیار کوچک ممکن است بدون تیمی با استعداد و متعهد به‌خوبی اداره شوند. بخشی از موفقیت داوود در مقام یک حاکم در توانایی او در جمع‌آوری، آموزش، توانمندسازی و حفظ چنین تیمی بود.

یک) هيچ‌وقت چنين ليستی در مورد صاحب‌منصبان دولت شائول پادشاه پيدا نمی‌کنيم. دلیل آن این است که دولت داوود شکل و ساختار بسیار منظم و وسیع‌تری نسبت به دولت شائول داشت.

دو) در مورد اینکه بدون نظم و سازمان می‌توانیم برای خداوند چه کاری کنیم محدودیتی وجود دارد. این‌گونه نیست که نظم و سازمان برای پیشرفت در زندگی مسیحی الزامی باشد، بلکه آنها عامل پیشرفت در زندگی مسیحی هستند و به ما کمک می‌کنند بیشتر شبیه به خداوند شویم.

سه) هیچ کاری در پادشاهی خدا خارج از نظم و سازمان انجام نمی‌شود. ممکن است به نظر برسد نظمی نیست اما این یک توهم است. در پشت صحنۀ دنیا، خدا با نهایت نظم و سازمان در حال حرکت است هر چند اکثر اوقات نمی‌توانیم آن را ببینیم.

ب. سردار کِریتیان و فِلیتیان: اینها سربازانی مزد بگیر از کِرت بودند. «با به کارگیری نگهبانان خارجی برای اطمینان از امنیت داوود پادشاه، امکان تبدیل شدن به قربانی رقابت‌های بین قبیله‌ای به حداقل می‌رسید؛ این سربازان اهلِ کِرت وفاداری تمام و کامل به او داشتند.» (بالدوین)