دوم تواریخ باب ۳ ـ ساختمان معبد

ساخت معبد کِی و کجا شروع شد.

۱. آیهٔ (۱) مکان معبد.

آنگاه سلیمان بنای خانۀ خداوند را بر کوه موریا در اورشلیم آغاز کرد، آنجا که خداوند بر پدرش داوود ظاهر شده بود، یعنی مکانی که داوود در خرمنگاه اُرنانِ یِبوسی تعیین کرده بود.

الف. آنگاه سلیمان بنای خانۀ خداوند را بر کوه موریا در اورشلیم آغاز کرد: این مکان قبلاً به‌عنوان خرمنگاه اُرنان یِبوسی شناخته می‌شد. این خرمنگاه به‌طور خاص بر کوه موریا واقع شده است و همان تپه‌ای بود که ابراهیم اسحاق را بر آن تسلیم کرد (پیدایش ۲:۲۲) و از همان رشته تپه‌هایی است که عیسی بعداً بر آن مصلوب می‌شود (پیدایش ۱۴:۲۲).

یک) «مکانی که اسحاق به اطاعت از پدرش، همچون عیسی، هیزُم (نوعی از تکه چوب) را از آن بالا برد و قرار بود که قربانی شود. جُلْجتا، جایی‌که منجیِ ما رنج کشید، یا بخشی از این کوه بود یا بسیار نزدیک به آن.» (تْرَپ)

ب. بنای خانۀ خداوند را بر کوه موریا در اورشلیم آغاز کرد: این زمانی بود که کار ساختمان اصلی آغاز شد. همهٔ نقشه‌های قبلی داوود و آماد‌ه‌سازی‌ها، بستگی به آغاز حقیقی کار داشت. هر کس می‌تواند نقشه‌های فراوان بکشد و همه چیز را مدام مهیا کند و هرگز ساختن را شروع نکند، ولی سلیمان بنای خانهٔ خداوند را شروع کرد.

۲. آیهٔ (۲) وقتی بنای ساختمان شروع شد.

او کار بنا را در روز دوّمِ ماه دوّم از چهارمین سال سلطنت خویش آغاز کرد.

 الف. در روز دوّمِ ماه دوّم از چهارمین سال سلطنت خویش آغاز کرد: این احتمالاً در سال ۹۶۷ قبل از میلاد رخ داد. اگر این قسمت را با اول پادشاهان ۱:۶ مرتبط بدانیم، این نقطهٔ عطف نشان می‌دهد که اسرائیل چه مدت بدون معبد در سرزمین وعده زندگی کرد. خیمهٔ ملاقات بیش از چهارصد سال به‌خوبی به قوم خدمات ارائه کرد. شوق برای ساخت معبد بیشتر در جهت و ارادهٔ خدا بود، تا نیاز.

ب. از چهارمین سال سلطنت: این قسمت بدان معنا نیست که سلیمان چهار سال اطاعت خود را به تعویق انداخت. او احتمالاً فوراً تمهیدات کار را فراهم آورد. مدارکی در دست داریم که نشان می‌دهد تهیهٔ الوار برای بنای ساختمان، سه سال زمان برد. اگر سلیمان بنای ساختمان معبد را در سال چهارم حکومت شروع می‌کرد، احتمالاً سازماندهی کار را در سال اول حکومت خود آغاز کرد.

توصیفِ معبد.

۱. آیات (۳-۷) ساختمان به‌طور عمومی.

این است زیربنایی که سلیمان برای بنای خانۀ خدا تعیین کرد: درازای آن بر حسب ذِراع قدیم، شصت ذِراع، و پهنای آن بیست ذِراع بود. درازای ایوان مقابل خانه، برابر با پهنای خانه، بیست ذِراع بود، و بلندای آن یکصد و بیست ذِراع. سلیمان آن را از درون با طلای ناب پوشانید. او تالار اصلی را با چوب صنوبر پوشانید و آن را به طلای ناب زراندود کرده، درختان نخل و حلقه‌های زنجیر بر آن نقش نمود. سلیمان خانه را به سنگهای گرانبها بیاراست، و طلای آن طلای فَرْوایِم بود. تیرهای خانه، آستانه‌ها، دیوارها و درهای خانه را نیز به طلا پوشانید، و نقش کروبیان را بر دیوارها حک کرد.

الف. برای بنای خانۀ خدا: این باب ساختمان معبد و مکان‌های پیرامون آن را توصیف می‌کند. در این قسمت چهار سازهٔ اصلی توصیف شده‌ است:

·      بنای معبد (زیربنایی که سلیمان برای بنای خانۀ خدا تعیین کرد)، به دو اتاق تقسیم شد (قدس و قدس‌الاقداس).

·      راهرو یا سالن ورودی در شرق زیربنای معبد بود (درازای ایوان مقابل خانه). حدوداً سی فوت (برابر با ۱۰ متر) پهنا و ۱۵ فوت (برابر با پنج متر) عمق و ارتفاعی مشابه زیربنای معبد داشت. «ارتفاع آن باید بیست ذراع در نظر گرفته شود (NIV، REB، NEB)، نه آنطور که ترجمهٔ MT به صورت تحت‌اللفظی برگردانده است: “و ارتفاعش ۱۲۰”.» (سِلمان)

·      حجره‌های سه طبقه (موصوف در اول پادشاهان ۵:۶) که دور تا دور محراب را از شمال، جنوب و غرب گرفته بودند.

·      صحنی بزرگ که کل سازه را در بر گرفته بود (صحن درونی که در اول پادشاهان ۳۶:۶ به آن اشاره شده است).

ب. سلیمان خانه را به سنگهای گرانبها بیاراست: این یک توصیف بین توصیف‌های فراوانی است که به ما نشان می‌دهد معبد چقدر زیبا بود و سلیمان چگونه از هیچ هزینه‌ای برای زینت بخشیدن به آن دریغ نکرد.

یک) «اشاره به “سنگ‌های گرانبها” شاید به موزائیک‌هایی اشاره داشته باشد که بر زمین کار گذاشته شده‌‌اند.» (پِیْن)

ج. نقش کروبیان را بر دیوارها حک کرد: این طبق نقشی بود که در خیمهٔ ملاقات نگاشته شده بود، بر روی پردهٔ داخل معبد نقشی از کروبیان بافته شده بود. بنابراین وقتی کسی وارد معبد می‌شد و به اطراف نگاه می‌کرد، کروبیان را آنطور می‌دید که در آسمان دیده می‌شدند (مزمور ۱:۸۰، اشعیا ۱۶:۳۷ و حزقیال ۳:۱۰). این فرشتگان همیشه خدا را در آسمان پرستش می‌کنند.

یک) کسی ممکن است بگوید که فرشتگان را نمی‌پرستیم، ولی همراه آنها پرستش می‌کنیم.

۲. آیات (۸-۱۴) قُدس‌الاقداس.

سلیمان قُدس‌الاقداس را بساخت، که درازای آن همچون پهنای خانه بیست ذِراع بود، و پهنای آن نیز بیست ذِراع. او آن را با ششصد وزنه طلای ناب زراندود کرد. وزن طلای میخهای آن، پنجاه مثقال بود. سلیمان بالاخانه‌‌ها را نیز به طلا پوشانید. او در قُدس‌الاقداس، دو تندیس تراشیدۀ کروبیان بساخت و آنها را به طلا پوشانید. طول بالهای دو کروبی بر روی هم بیست ذِراع بود. یک بال کروبیِ اوّل پنج ذِراع درازا داشت و به دیوار خانه می‌رسید، و بال دیگرش که طول آن نیز پنج ذِراع بود به بال کروبی دیگر برمی‌خورد. به همین ترتیب، یک بال کروبی دیگر نیز پنج ذِراع درازا داشت و به دیوار دیگرِ خانه می‌رسید، و بال دیگرش که آن هم پنج ذِراع بود به بال کروبی اوّل برمی‌خورد. طول بالهای دو کروبی بر روی هم بیست ذِراع بود، و آنها رو به سوی تالار اصلی، بر پاهای خود ایستاده بودند. سلیمان حجاب را از پارچه‌های آبی و ارغوانی و سرخ، و از کتان نازک دوخت، و کروبیان را بر آن نقش زد.

الف. سلیمان قُدس‌الاقداس را بساخت: توجه خاصی به مقدس‌ترین مکان‌ها یا قُدس‌الاقداس شده است. این مکان ۳۰ ذراع (۱۰ متر) بود، که کاملاً طلاکوبی شده بود. همچنین دو مجسمهٔ بزرگ از کروبیان در آن قرار داشت (که ارتفاع آنها ۱۵ فوت یا ۵ متر بود) و آنها هم از طلا پوشانیده شده بودند.

ب. آن را با ششصد وزنه طلای ناب زراندود کرد: همه جای معبد را طلا پوشانده بود، ولی قدس‌الاقداس را به‌شکلی خاص از طلا زراندود کرده بودند. دیوارها از طلا پوشانیده شده بودند (اول پادشاهان ۲۰:۶-۲۲)، زمین با طلا پوشانیده شده بود (اول پادشاهان ۳۰:۶) و طلا بر درها کوبیده شده بود.

یک) طلا هر نقطه از فضای داخلی معبد را پوشانده بود. «باطن مسیح نیز همین‌گونه بود (کولسیان ۹:۲)؛ شکل و شمایل او زیبایی دلربایی نداشت (اشعیا ۲:۵۳)؛ جلال کلیسا نیز باطنی است (مزامیر ۱۳:۴۵)، در قلب انسان باطنی (اول پطرس ۴:۳).» (تْرَپ)

ج. دو تندیس تراشیدۀ کروبیان بساخت و آنها را به طلا پوشانید: دو تندیس بزرگ در قدس‌الاقداس روبه‌روی ورودی صحن درونی بودند، پس کاهن اعظمْ به‌محض ورود، این نگهبانان عظیم که پاسدار حضور خدا بودند را می‌دید که روبه‌روی او ایستاده‌اند.

یک) «اگر این کار، نوعی تصویرسازی باشد ـ اینکه کروبیان همچون پسران ساخته شدندـ باز هم هیچ توجیهی برای تصاویر پاپیستی وجود ندارد، زیرا خدا به صراحت، این تصاویر را منع کرد؛ او این قوانین را برای ما وضع کرد و نه برای خودش.» (تراپ)

د. سلیمان حجاب را…دوخت: مانعی مهم، قُدس را از قدس‌الاقداس جدا می‌کرد. تنها یک مرد، آن هم سالی یک بار، می‌توانست پشت آن حجاب برود و به قدس‌الاقداس وارد شود.

یک) «از این‌رو برای اغلب اسرائیلیان، معبد دنیای نامرئی بود. خدا خود را به آنها نزدیک کرد، ولی راه نزدیک شدن به او با محدودیت‌های فراوان تنگ گشته بود.» (سِلْمان)

دو) از نظر روحانی نیز، عیسی با مردن به‌خاطر گناهان ما یک بار برای همیشه به خون خود به قُدس‌الاقداس داخل شد و رهایی ابدی را حاصل آورد (عبرانیان ۱۲:۹).

سه) این حجاب در معبد، هنگام مرگ عیسی از بالا تا پایین پاره شد (متی ۵۱:۲۷)، این نشان می‌دهد که به‌واسطهٔ مرگ او، دیگر مانعی برای ورود به قدس‌الاقداس وجود ندارد.

چهار) اکنون راه قدس‌الاقداس بر ما گشوده است: پس ای برادران، از آنجا که به خون عیسی می‌توانیم آزادانه به مکان اقدس داخل شویم، یعنی از راهی تازه و زنده که از میان آن پرده که بدن اوست، بر ما گشوده شده است (عبرانیان ۱۹:۱۰-۲۰). پردهٔ پاره شده در متی ۵۱:۲۷ همچنین نمادی از بدن در هم شکستهٔ عیسی است، بدنی که به‌واسطهٔ آن به قدس‌الاقداس دسترسی پیدا کردیم.

۳. آیات (۱۵-۱۷) ستون‌های معبد.

مقابل خانه دو ستون ساخت به بلندای سی و پنج ذِراع، و بالای هر یک تاجی به طول پنج ذِراع قرار داد. همچنین حلقه‌هایی از زنجیر ساخت و آنها را بر ستونها نهاد، و یکصد انار نیز ساخته، آنها را به زنجیرها متصل کرد. او این ستونها را جلوی معبد، یکی را در طرف راست و دیگری را در طرف چپ بر پا داشت. ستون طرف راست را یاکین، و ستون طرف چپ را بوعَز نامید.

الف. مقابل خانه دو ستون ساخت به بلندای سی و پنج ذِراع: اول پادشاهان ۱۵:۷ به ما می‌گوید که این ستون‌ها از فلز برنج ساخته شده بودند. آن دو زینت‌های مقابل خانه بودند.

ب. ستون طرف راست را یاکین، و ستون طرف چپ را بوعَز نامید: این دو ستون آنقدر زیبا بودند که اسمی هم به آنها داده شد. یاکین به معنای او «برقرار می‌سازد» و بوعَز به معنای «در قوّت» است.  

یک) هر بار که کسی در روزگار سلیمان به خانهٔ خداوند می‌آمد، می‌گفت: «ببینید! “برقرار می‌سازد” آنجاست و “در قوّت” طرف دیگرش! چنین چیدمانی ذهنیت آنها را برای پرستش خداوند شکل می‌داد. وقتی جماعت صبح و بعدازظهر برای گذراندن قربانی و پرستش خداوند جمع می‌شدند، لاویان جلوی این ستون‌های برنجین می‌ایستادند و قوم را در پرستش هدایت می‌کردند و “برقرار می‌سازد” و “در قوّت” همیشه روبه‌روی قوم بودند.

دو) ممکن است بگویید که خود خانهٔ خدا، یاکین و بوعَز بود. معبد توسط خدا استوار شد و به‌قوّت او ساخته شد. هر بار که به ساختمان معبد نگاه می‌کردند، می‌دانستند که خدا می‌خواهد چیزهایی را استوار گرداند و قوّت بخشد.

سه) خانهٔ خدا مکانی بود که مردم ماهیت ستون‌ها را تجربه می‌کردند. در آن خانه، قوم در رابطهٔ خود با خدا استوار (برقرار) می‌گشتند. در آن خانه، قوم از خداوند قوّت دریافت می‌کردند. از این بنا، به کل جماعت ابلاغ می‌شد: «بیایید و برقرار شوید. بیایید و قوّت خدا را دریافت کنید.»