اشعیا باب ۲۴ – ویژگی داوری خداوند

صحنه‌ای از داوری خدا.

۱. آیات (۱-۳) میزان داوری خداوند.

هان، خداوند زمین را خراب و ویران می‌کند؛

او سطح آن را معوّج ساخته،

ساکنانش را پراکنده می‌سازد.

همگان به یک سرنوشت دچار خواهند شد:

کاهن همانند قوم،

ارباب همانند غلام،

خاتون همانند کنیز،

فروشنده همانند خریدار،

قرض‌گیرنده همانند قرض‌دهنده،

بدهکار همانند طلبکار.

زمین به‌کل ویران خواهد شد،

و همه‌چیز به یغما خواهد رفت،

زیرا که خداوند چنین فرموده است.

الف. هان، خداوند زمین را خراب و ویران می‌کند: اشعیا ما را دعوت به دیدن می‌کند، تا بر صحنهٔ داوری خدا بنگریم. اصول آشکار شده در این قسمت برای داوری خداوند جهان‌شمولند، ولی تحقق نهایی آن در دورهٔ نهایی داوری، زمان مصیبت عظیم خواهد بود (متی ۲۱:۲۴-۲۲)، که قبل از آمدن ثانوی عیسی مسیح خواهد بود (متی ۲۹:۲۴-۳۰).

یک) در روزهای مصیبت عظیم، زمین از نظر فیزیکی خراب نخواهد شد، امّا توصیفِ شاعرانهٔ اشعیا به‌درستی صدق می‌کند، زیرا در بسیاری از نقاط، زمین چنان ویران و خالی به‌نظر خواهد رسید که گویی هیچ‌کس در آن باقی نمانده است. تقریباً یک سوم انسا‌ن‌ها در داوری مصیبت عظیم خواهند مرد (مکاشفه ۱۵:۹-۲۱)، و بدین شکل با برخی از نقاط که بدتر از مابقی آسیب می‌بینند کاری می‌کند که ویران به نظر برسند.

دو) «رابطهٔ میانِ این فصل‌ها و فصل‌های پیشین چنین به‌نظر می‌رسد: داوری‌هایی که در آن فصل‌ها بر ملّت‌ها و سرزمین‌های گوناگون اعلام شده بود، در اینجا گرد هم آمده و به نقطه‌ای کانونی متمرکز می‌گردد. داوری خاص آسمانی که آنجا توصیف شده، داوری عمومی بر کشورها خواهد بود و زمانی رخ خواهد داد که خداوند عیسی مسیح با کلیسای خود به زمین بر خواهد گشت.» (بولْتِما)

ب. کاهن همانند قوم، ارباب همانند غلام: در این قیاس‌ها، اشعیا نشان می‌دهد که جایگاه‌های والا در زندگی (کاهن…ارباب…خاتون…فروشنده)، شخص را از داوری خداوند محفوظ نمی‌دارد. همچنین به جایگاه‌های پایین در زندگی اشاره می‌کند (قرض‌گیرنده…بدهکار) و می‌گوید که چنین جایگاهی هم شخص را محفوظ نمی‌دارد. وقتی داوری مصیبت عظیم بیاید، گسترهٔ آن کامل خواهد بود.

یک) برخی باور دارند که کلیسا بر زمین خواهد ماند تا مصیبت عظیم را تحمل کند و نهایتاً خدا با معجزه مسیحیان را در آن دوران حفظ خواهد کرد، پس به این طریق با داوری خداوند مواجه نخواهند شد، و شاید تنها با جفایی که ضد‌ِمسیح به آنها می‌رساند، روبه‌رو شوند. اما این آیات، این نظر که داوری خداوند در طول مصیبت عظیم از نظر گستره، جهان‌شمول خواهد بوده و هیچ گروهی از مردم از داوری عمومی در امان نخواهند بود را تقویت می‌کند. بنابراین، منطقی است که خدا نجات‌یافتگان خود را قبل از دورهٔ مصیبت عظیم بردارد تا تنها کسانی که در دوران مصیبت عظیم به او اعتماد نکرده‌اند، تحت آن داوری‌ها، رنج بکشند.

۲. آیات (۴-۶) دلیل داوری.

زمین خشک و پژمرده می‌گردد؛

جهان کاهیده و پژمرده می‌شود؛

بزرگانِ زمین کاهیده می‌گردند.

زمین به سبب ساکنانش مُلوَّث شده است،

زیرا از شرایع تجاوز کرده‌اند؛

فرایض را زیر پا نهاده‌اند و عهد جاودانی را شکسته‌اند.

پس لعنت زمین را فرو می‌بلعد

و ساکنانش به سزای تقصیراتشان می‌رسند.

آری، ساکنان زمین سوخته‌‌‌اند، و جز شماری اندک باقی نمانده‌اند.

الف. زمین خشک و پژمرده می‌گردد: چرا زمین خشک می‌شود؟ چون در مصیبت بزرگ، زمین به‌شدت تحت تأثیر داوری‌های خداوند قرار می‌گیرد. مکاشفه ۷:۸-۱۳ تأثیرهای منفی داوری‌ خداوند بر زمین را توصیف می‌کند.

یک) آیا اشتباه از خداست؟ آیا خدا از زمین بیزار است؟ نه، اشتباه از انسان است: زمین به سبب ساکنانش مُلوَّث شده است. انسان زمین را با گناه خود و شرارت عظیمش بی‌حرمت نمود، پس زمین باید داوری پارسایانهٔ خدا را تحمل کند. از این نظر، مسئولانه‌ترین رفتار که هر انسانی می‌تواند انجام دهد، این است که خداوند را حرمت نهد، در راه راست با او گام بردارد، و با اطاعت از او زندگی کند.

دو) این آیات این اصل را به‌خوبی به ما یادآوری می‌کنند که خدا عظیم‌تر از خلقت خود است. کتاب‌مقدس به هیچ وجه این انگارهٔ عصر جدید در مورد خدا که می‌گوید او به‌نحوی با خلقت خود در هم تنیده شده است را به ما تعلیم نمی‌دهد.  خدا از خلقت خود جدا است و وقتی زمین خشک شود، وقتی پژمرده شود، خداوند خدا بلاتغییر باقی می‌ماند.

 ب. زیرا از شرایع تجاوز کرده‌اند: مقصود معصیت این است که از حدی که خدا معین کرده، فراتر روند. خدا حدودی برای ما تعیین کرده، ولی بسیاری از ما نمی‌خواهیم محدوده‌های خدا را ببینیم یا به آنها احترام بگذاریم.

یک) معصیت روح عصر ما است. این را در شعارهای تبلیغات انتخاباتی در دهه‌های گذشته می‌بینیم: تابویی نیست…قوانین را بشکنید…خود را محدود نکنید…ریلکس باشید: قانونی نیست…خویشتن‌داری نکنید. راه خود را پیدا کنید…همه لذت‌جوییم و می‌خواهیم که خوش بگذرانیم…همین است که ما را انسان می‌کند…زندگی بدون مرز…فقط انجام بده (JUST DO IT). مفهومْ همواره یکسان است: لازم نیست به مرزهای خدا احترام بگذاری، زیرا می‌توانی مرزهای خود را بسازی و بر اساس آنها زندگی کنی.

ج. فرایض را زیر پا نهاده‌اند: کلمهٔ عبری برای فرایض، تورات است که اغلب یعنی شریعت خدا و کلام خدا. انسان آمادهٔ داوری است، چون کلام خدا را تقلیل داده‌ و قابل پذیرش کرده‌ایم.

یک) انسان شریعت خدا را به معنای تغییر اصول اخلاقی که انسان مقبول دانسته و قرن‌ها طبق آن زندگی کرده، تغییر داده است. زمانی به ‌شکل جهان‌شمول تعیین شد که دروغ گفتن غلط، تقلب کردن اشتباه، بی‌عفتی غلط و بسیاری از کارهای دیگر اشتباه هستند، اما امروزه بسیاری از آنها مورد پذیرش و تحسین هستند! ما فرایض را تغییر داده‌ایم و آمادهٔ داوری هستیم.

دو) انسان کلام خدا را با چیزهای دیگر جایگزین کرده یا آن را به چیزی باب میل خود بدل نموده است. هر بار که واعظی انجیل را به نحوی تقلیل می‌دهد، هر بار که سیاستمداری کتاب‌مقدس را به‌نحوی منحرف می‌سازد تا در نظرسنجی‌ها پیشی گیرد، هر بار که مشاوری بستر کلام خدا را به‌نحوی تغییر می‌دهد تا با نظریهٔ روانشناسی جور در آید، فرایض خدا را تغییر داده‌ و در معرض داوری قرار گرفته‌اند.

د. زیرا…عهد جاودانی را شکسته‌اند: خدا وارد عهدی با انسان شده است و انسان از عهد او روگردان شده است. به‌جای پذیرفتن عهد جاودانی خدا، انسان می‌خواهد راه خود را با خدا پیش گیرد.

یک) عهدی به شهرت عهد جاوادنی نیست، چون این عنوان به چند عهد مختلف اشاره می‌کند.

·      عهدی که خدا با انسان بعد از سیل بست، قرار نبود هرگز جهان دوباره به این طریق داوری شود و نام آن عهد نیز عهد جاودانی بود (پیدایش ۱۶:۹)

·      عهدی که خدا با ابراهیم و نوادگانش بست نیز عهد جاودانی خوانده شده است (پیدایش ۷:۱۷، ۱۳، ۱۹).

·      عهدی که خدا با اسرائیل و کهانت بست نیز عهد جاودانی خوانده شده است (لاویان ۸:۲۴).

·      عهدی که خدا با داوود بست، تا مسیح را از خاندان او به ظهور بیاورد نیز عهد جاودانی خوانده شده است (دوم سموئیل ۵:۲۳).

·      عهد‌ جدید نیز عهد جاودانی خوانده شده است، هم از نظر نبوتی (ارمیا ۴۰:۳۲) و هم پس از برپاییِ آن (عبرانیان ۲۰:۱۳).

ه. لعنت زمین را فرو می‌بلعد: دلیلی برای این لعنت هست. دل سخت‌شدهٔ انسان، طردشدگی مداوم توسط خدا سبب داوری نهایی خواهد شد: مصیبت بزرگ.

یک) «انسان شرایع را زیر پا گذاشته و فرایض را پایمال کرده و عهد را شکسته است. برای تفسیر این سخنان اشعیا می‌توانید سخن پولس در رومیان ۱۸:۱-۳۲ را بخوانید.» (مورگان)

دو) «این جمله نشان می‌دهد که ریشهٔ بیماری جسمی و ذهنی، هدر دادن، بی‌نظمی، مناقشه و رنج انسان در وضعیت انسان باطنی است. وقتی نژاد بشر مخدوش یا فاسد شود، بر محیط تأثیر می‌گذارد و آشوب و مصیبت ایجاد می‌کند، هم در تجارب شخصی و هم در طول تاریخ. به این شکل، بشرِ آلوده یا فاسد باعث آلودگی و آشوب دنیا می‌شود.» (مورگان)

۳. آیات (۷-۱۳) صحنهٔ داوری.

شراب ماتم می‌کند و مو خشک می‌شود،

و شاددلان جملگی آه می‌کشند.

نوای شادِ دَف دیگر شنیده نمی‌شود،

آواز خوش‌گذرانان قطع شده است،

و چنگ شادی‌بخش خاموش گشته است.

شراب را دیگر با آوازخوانی نمی‌آشامند،

و مُسکِرات به کام نوشندگان تلخ شده است.

شهرِ ویرانه، منهدم شده،

و درب منازل بسته است تا کسی داخل نشود.

در معابر غوغایی برای شراب برپاست؛

خوشی‌ها به اندوه بدل گشته،

و شادی‌ها از زمین رخت بسته است.

شهر، ویران رها گشته،

و دروازه‌هایش خُرد شده است.

آری، بر زمین چنین خواهد بود،

و در میان قوم‌ها چنین.

همچون تکاندن درخت زیتون،

و مانند خوشه‌های باقی‌مانده پس از انگورچینی.

الف. و شاددلان جملگی آه می‌کشند: وقتی خداوند داوری را با مصیبت بزرگ وارد می‌آورد، دیگر روزهای خوش تمام می‌شوند. روزهایی که می‌خوردند و می‌نوشیدند و زن می‌گرفتند و شوهر می‌کردند، مربوط به قبل از مصیبت عظیم است، آواز خوش‌گذرانان قطع شده است، و چنگ شادی‌بخش خاموش گشته است.

ب. شهر، ویران رها گشته، و دروازه‌هایش خُرد شده است: در دوران مصیبت عظیم، داوری خدا نابودی را به هر جا خواهد آورد. داوری کامل خواهد شد تا شهرها همچون درختان زیتون بی‌شاخ و برگ شوند (همچون تکاندن درخت زیتون) و تاکستان‌ها از هر چیز تهی گردند (مانند خوشه‌های باقیمانده پس از انگورچینی)

۴. آیات (۱۴-۱۶) جلال خدا و وای بر انسان.

آنان آواز خود را بلند کرده، فریاد شادمانی سر خواهند داد،

و از مغرب کبریایی خداوند را اعلام خواهند کرد.

پس در مشرق خداوند را جلال دهید،

و در سواحل دریاها نام یهوه خدای اسرائیل را برافرازید.

از کران‌های زمین سرود حمد به گوش می‌رسد که می‌گوید:

«جلال باد بر آن عادل!»

اما من گفتم:

«آه که تلف شدم! آه که تلف شدم!

وای بر من!

خیانت‌پیشگان خیانت می‌ورزند؛

آری، خیانت‌پیشگان سخت خیانت می‌ورزند.»

الف. آنان آواز خود را بلند کرده، فریاد شادمانی سر خواهند داد: حتی هنگام داوری، خدا نیز کسانی را دارد که ستایشش می‌کنند. قبل از مصیبت عظیم، خدا کسان خود را بر می‌دارد؛ ولی بسیاری حین مصیبت عظیم به عیسی ایمان خواهند آورد و این در داوری سبب ستایش او خواهد شد (مکاشفه ۹:۷-۱۴).

ب. جلال باد بر آن عادل: آنها خدا را ستایش می‌کردند چون حتی در داوری‌های خود یا شاید به‌طور خاص در داوری‌های خود، کبریایی و جلال خویش را نشان می‌دهد. مقدسین می‌توانند نیکویی، عظمت و جلال خدا را حتی در داوری ببینند، حتی هنگامی که خیانت‌پیشگان سخت خیانت می‌ورزند.

ویژگی داوری خدا.

۱. آیات (۱۷-۱۸) داوری خداوند همیشه کامل خواهد بود.

ای ساکنان زمین

وحشت و گودال و دام در انتظار شماست.

هر آن که از آوای وحشت‌آور بگریزد

در گودال خواهد افتاد،

و هر آن که از گودال به در آید

در دام گرفتار خواهد شد.

زیرا که روزنه‌های آسمان گشوده شده است

و پایه‌های زمین می‌لرزد.

الف. ای ساکنان زمین: کتاب مکاشفه که در مورد زمان مصیبت نوشته است، مدام به ساکنان زمین اشاره می‌کند (مکاشفه ۱۰:۳، ۱۰:۶، ۱۰:۱۱، ۱۲:۱۳، ۱۴:۱۳). این دسته با ساکنان آسمان در تضاد هستند (مکاشفه ۶:۱۳)، کسانی که در جای‌های آسمانی با عیسی همنشین هستند (افسسیان ۶:۲).

یک) منصفانه است که شاگردان مسیح از خود بپرسند: کجا نشسته‌ای؟ کجا زندگی می‌کنی؟ آیا ساکن زمینی یا با عیسی در جای‌های آسمانی نشسته‌ای؟

ب. وحشت…گودال…دام: به‌عبارت ساده، داوری خداوند گریزناپذیر است. اگر از وحشت بگریزید، به‌ گودال خواهید افتاد و اگر از گودال بگریزید، به دام. داوری خدا برنامه‌های پشتیبانی به اندازهٔ کافی دارد تا همه را گرفتار کند. تنها راهِ رهایی از داوریِ خدا، برآورده ساختنِ آن است، و تنها جایی که داوریِ خدا برآورده شد، صلیب بود.

یک) «تمثیل‌ها از روش‌های گوناگون شکار و به‌ دام انداختن حیوانات وحشی اقتباس شده‌اند، که در دوران باستان به کار گرفته می‌شدند.» (کلارک)

۲. آیات (۱۹-۲۰) شدتِ داوری خداوند همه‌چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

زمین به‌تمامی در هم شکسته است،

زمین سراپا شکاف برداشته است،

زمین سخت به جنبش درآمده است.

زمین چون مستان، افتان و خیزان است،

و همچون آلاچیقی در تندباد، بر خود می‌لرزد.

بار گناهش سنگین است؛

می‌افتد و دیگر بر نخواهد خاست.

الف. زمین به‌تمامی در هم شکسته است: کتاب‌مقدس برخی از این داوری را در دوران مصیبت عظیم توصیف می‌کند (مکاشفه ۱۳:۶-۱۴)، و به‌طور خاص به برق آذرخش و غریوِ غرّش رعد…و زمین‌لرزه‌ای عظیم اشاره می‌کند که مانند آن تا به حال بر زمین رخ نداده است (مکاشفه ۱۸:۱۶). عجیب نیست که اشعیا می‌گوید: زمین چون مستان، افتان و خیزان است.

۳. آیات (۲۱-۲۳) داوری خداوند همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در آن روز، خداوند قدرت‌های آسمانی را در آسمان،

و پادشاهان زمین را بر زمین

سزا خواهد داد.

آنان بسان زندانیانی در سیاه‌چال،

گردِ هم آورده خواهند شد.

در زندان محبوس خواهند گشت،

و پس از ایام بسیار جزا خواهند یافت.

ماه خجل خواهد شد

و خورشید، شرمسار،

زیرا خداوند لشکرها

شکوهمندانه پادشاهی خواهد کرد،

بر کوه صَهیون و در اورشلیم،

و به حضور مشایخ خویش.

الف. خداوند قدرت‌های آسمانی را در آسمان…سزا خواهد داد: یکی از جنبه‌های آزاردهندهٔ زندگی این است که ببینی ثروتمندان، قدرتمندان و شریران از پیامدهای فوریِ گناهشان می‌گریزند. اما در داوری عظیم او، هنگام مصیبت بزرگ، کسی نمی‌تواند با وکیلی گران‌قیمت از داوری بگریزد یا به سیاستمداری رشوه دهد تا بی‌زیان از آن شرایط عبور کند.

یک) اشعیا احتمالاً در مورد امری والاتر از قدرت‌های این زمین سخن می‌گوید. بولْتِما و وولف دربارهٔ عبارت قدرت‌های آسمانی بر این باورند که به فرشتگان یاغی اشاره دارد که در پایان عصر داوری و در گودالی تا طغیان پایانی در آخر حکومت هزاره، زندانی خواهند شد (مکاشفه ۱:۲۰-۱۰).

ب. و پادشاهان زمین را بر زمین… گردِ هم آورده خواهند شد. در زندان محبوس خواهند گشت: در داوری عظیم و نهایی خدا، جایگاه آنها بر این زمین، هیچ فایده‌ای برای آنها نخواهد داشت. اگر بخواهیم با ذوق شاعرانه سخن گوییم، می‌توان گفت که حتی ماه و خورشید نیز شرمسار خواهند شد. هیچ میزانی از عظمت زمینی در آن روز به شخص کمک نخواهد کرد، و هیچ میزان از عظمت آسمانی نیز در آن روز به فرشتگان کمک نمی‌کند.

یک) «به‌نظر می‌رسد این تصویر از رسمِ پادشاهانِ بزرگِ آن زمان گرفته شده باشد؛ کسانی که وقتی اسیرانِ بیچارهٔ خود را به زندان می‌انداختند، هرگز زحمتِ پرس‌وجو از حال آنان را به خود نمی‌دادند، بلکه آنان را برای مدّت‌های طولانی در همان وضعیتِ رقت‌انگیز، بی‌هیچ کمک و توجهی، رها می‌کردند.» (کلارک)

ج. خداوند لشکرها شکوهمندانه پادشاهی خواهد کرد، بر کوه صَهیون و در اورشلیم، و به حضور مشایخ خویش: در پایان مصیبت عظیم، خدا سلطنت هزار سالهٔ شکوهمندی را بر کوه صهیون و در اورشلیم برقرار خواهد کرد. هدف خدا در داوری انتقام یا جزا دادن نیست، بلکه می‌خواهد جهانی تازه و شکوهمند برپا کند.