اشعیا باب ۳۵ ـ شاهراه قدوسیت

احیای سرزمین و قوم  

۱. آیات (۱-۲) آن سرزمین احیا می‌شود.

بیابان و خشکزار شادمان خواهد شد

و صحرا به وجد آمده، چون گل سرخ خواهد شکفت؛

شکوفۀ بسیار خواهد آورد

و وجدکنان فریاد شادی سر خواهد داد.

جلال لبنان به آن عطا خواهد شد،

شکوه کَرمِل و شارون؛ جلال یهوه را خواهند دید،

و شکوه خدای ما را مشاهده خواهند کرد

الف. بیابان و خشکزار شادمان خواهد شد و صحرا به وجد آمده، چون گل سرخ خواهد شکفت: بعد از داوری شدن اقوام که در اشعیا ۳۴ توصیف شده، خدا احیایی زیبا را جاری خواهد کرد.

ب. شکوفۀ بسیار خواهد آورد و وجدکنان: این وعده از جنبه‌های گوناگون تحقق یافت، و در معنایی دیگر، هنوز نیز در آینده به‌طور کامل تحقق خواهد یافت.

·      این وعده در کوتاه‌مدت تحقق یافت، هنگامی که یهودا پس از دفع شدن حملۀ آشوریان، دوباره برپا و احیا شد.

·      این وعده در بلندمدت نیز تحقق یافته است، زیرا اسرائیل امروزی بیابان‌ها و زمین‌های خشک را به مزارع حاصلخیز تبدیل کرده و واقعاً بیابان را شکوفا ساخته است، چنان‌که چون گل سرخ شکفته است.

·      این وعده در نهایت، در تحقق کامل این نبوت به انجام خواهد رسید، آنگاه که خداوند پس از پایان مصیبت عظیم و نبرد آرماگدون، اکوسیستم و نظم طبیعی جهان را بازسازی خواهد کرد (اشعیا ۶:۱۱-۹).

یک) رومیان ۱۹:۸-۲۲ می‌گوید: زیرا خلقت با اشتیاق تمام در انتظار ظهور پسران خداست. زیرا خلقت تسلیم بطالت شد، نه به خواست خود، بلکه به ارادۀ او که آن را تسلیم کرد، با این امید که خودِ خلقت نیز از بندگی فساد رهایی خواهد یافت و در آزادی پرجلال فرزندان خدا سهیم خواهد شد. ما می‌دانیم که تمام خلقت تا هم‌اکنون از دردی همچون درد زایمان می‌نالد. طبیعت منتظر تبدیلی است که زمان سلطنت مسیح و جلال یافتن ایمانداران، خواهد آمد.

۲. آیات (۳-۴) ضعیفان قوت می‌یابند.

دست‌های سست را قوی سازید؛

زانوان لرزان را استوار گردانید.

به دل‌های هراسان بگویید:

«قوی باشید و مهراسید!

هان خدای شما می‌آید؛

او با انتقام و مکافات الهی می‌آید؛

او خود می‌آید تا شما را نجات دهد.»

الف. دست‌های سست را قوی سازید؛ زانوان لرزان را استوار گردانید: داوریِ در پیش، چنان هولناک بود که می‌توانست دست‌های هر انسانی را سست و زانوهایش را لرزان کند. اما با در نظر گرفتنِ بازسازیِ باشکوهی که خدا پس از آن خواهد آورد، آن زمان، زمانِ ضعف و سستی نبود. خدا می‌خواست قومش قوی شوند و برخیزند و به پیش روند.

یک) ما از دست‌های خود برای کار کردن استفاده می‌کند و آنهایی که دستان ضعیف دارند، آنطور که باید برای خداوند کار نمی‌کنند. ما از زانوان خود برای پیشروی و دعا استفاده می‌کنیم. آنها که زانوان لرزان دارند با خداوند پیشروی نمی‌کنند و آنطور که باید دعا نمی‌کنند.

دو) عبرانیان ۱۲:۱۲ این آیه را از اشعیا نقل قول می‌کند تا نشان دهد که حتی در زمان توبیخ از سوی خداوند، باید در خداوند قوی و شجاع باشیم، و بدانیم که محبت و مراقبت پدرانه است که اجازه توبیخ را می‌دهد و آن را هدایت می‌کند. وقت آن است که در خداوند قوی شویم و پیشروی کنیم.

سه) اما آیات ذکر شده در اشعیا و عبرانیان ۱۲ نشان می‌دهند که کسانی بین قوم خدا هستند که حقیقتاً دست ضعیف و زانوی لرزان دارند. دلیل آن چیست؟ اگر در سلوک خدا با عیسی پیشرفت نمی‌کنیم، خطا قطعاً از دست‌های ضعیف است و زانوان لرزان.

ب. به دل‌های هراسان بگویید…او خود می‌آید تا شما را نجات دهد: در آزمایش‌های کنونی، باید امیدی قوی به خداوند داشته باشیم تا دل‌های هراسان ما را فرو گیرد. دل‌های هراسان را کمکی بیهوده و مبهم و خوش‌بینانه یاری نمی‌رسانند؛ بلکه اطمینانی قرص از آمدن و نجات او به آنها یاری می‌رساند.

۳. آیات (۵-۶ا قسمت اول) بیماران و مریضان شفا می‌یابند.

آنگاه چشمان نابینایان گشوده خواهد شد،

و گوش‌های ناشنوایان باز خواهد گشت.

آنگاه لنگان چون غزال جست و خیز خواهند کرد،

و زبان گنگ شادمانه خواهد سرایید.

الف. چشمان نابینایان گشوده خواهد شد: وقتی نجات خدا می‌آید، قدرت معجزه‌آسا نیز با آن می‌آید. دیدن برای نابینایان و شنیدن برای ناشنوایان، و دویدن برای لنگان و سخن گفتن برای لالان معجزه است. ولی وقتی او می‌آید تا نجات دهد، با قدرت معجزه‌آسای خود چنین می‌کند.

ب. باز خواهد گشت: وقتی یحیای تعمیددهنده در زندان بود، مأیوس شد و از خود پرسید که آیا عیسی واقعاً مسیح موعود است که خود می‌گوید. وقتی شاگردان یوحنا این سؤال را از عیسی پرسیدند، او در پاسخ گفت: «بروید و آنچه می‌بینید و می‌شنوید به یحیی بازگویید، که کوران بینا می‌شوند، لنگان راه می‌روند، جذامیان پاک می‌گردند، کران شنوا می‌شوند، مردگان زنده می‌گردند و به فقیران بشارت داده می‌شود. خوشا به حال کسی که به سبب من نلغزد.» (متی ۴:۱۱-۶). اگر عیسی دقیقاً از کلمات اشعیا ۳۵ استفاده نکرد، قطعاً از انگارهٔ مطرح شده استفاده کرد. عیسی، یعنی مسیح موعود، نجات خدا را آورد و این با قدرت معجزه‌آسای او همراه بود.

۴. آیات (۶قسمت دوم-۷) فراوانی جای کمبود را می‌گیرد.

آبها در بیابان سیلان خواهد کرد،

و نهرها در صحرا خواهد جوشید.

شن داغ به برکه بدل خواهد شد،

و زمین تشنه به چشمه‌‌‌های جوشان.

در مکانی که شغالان می‌آرمیدند،

علف و بوریا و نی خواهد رویید.

الف. آبها در بیابان سیلان خواهد کرد، و نهرها در صحرا خواهد جوشید: وقتی نجات خدا می‌آید، مهیاگری معجز‌ه‌آسا نیز با آن می‌آید. آنچه خشک و بلااستفاده بود، آبیاری و ثمربخش می‌شود.

ب. نهرها در صحرا: عیسی گفت که چنین مهیاگری زیبایی را در زندگی قوم خود می‌آورد: «هر که به من ایمان آوَرَد، همان‌گونه که کتاب می‌گوید، از بطن او نهرهای آب زنده روان خواهد شد.» این سخن را دربارۀ روح گفت، که آنان که به او ایمان بیاورند، آن را خواهند یافت؛ زیرا روح هنوز عطا نشده بود، از آن رو که عیسی هنوز جلال نیافته بود (یوحنا ۳۸:۷-۳۹). دلیلی ندارد که یک مسیحی دوران خشکی را تجربه کند، نه هنگامی که قدرت معجزه‌آسای عیسی مسیح برای مهیاگری موجود است.

یک) زمین تشنه به چشمه‌‌‌های جوشان: «کلمه‌ای که به زمین تشنه ترجمه شده در واقع به معنای سراب است، که انعکاسی در هوا محسوب می‌شود که در بیابان‌های شرقی در اثر تابش اشعهٔ داغ خورشید به وجود می‌آید…اکنون نبی پیغام وجد‌انگیزی را بیان می‌دارد که تنها تشابه و نمایه‌ای بود که روزی تبدیل به حقیقتی شکوهمند خواهد شد.» (بولْتِما)

شاهراه مقدس.

۱. آیهٔ (۸) راه مقدس برای قوم خدا ساخته می‌شود.

در آنجا شاهراهی خواهد بود

که ’راه مقدس‘ نامیده خواهد شد؛

شخص نجس در آن قدم نخواهد نهاد،

بلکه تنها از آنِ سالکانِ راه خواهد بود،

و جاهلان از آن گذر نخواهند کرد.

الف. راه مقدس: امروزه قدر جاده‌های باکیفیت را نمی‌دانیم. ولی در دنیای باستان، جاده‌ای با کیفیت -شاهراه- برکتی برای سفر کردن، پیشرفت و تجارت بود. اشعیا اعلام می‌کند که در خدمت مسیح، شاهراهی شگرف خواهد بود، جاده‌ای به نام راه مقدس.

یک) کلمه‌‌ٔ عبری که اینجا به شاهراه ترجمه شده در زبان امروزی ما دقیقاً به شاه-راه اشاره دارد. به جاده‌ای بزرگ اشاره می‌کند، که از زمین بلند شده است. جاده‌ای بلند و شکوهمند است.

دو) ساخت و ساز شاهراه بزرگ‌ترین دستاورد مهندسی بود. «مهندسین تونل‌ها و پل‌های پر پیچ و خم بسیار می‌سازند؛ اما عظیم‌ترین پیروزی علم مهندسی شاهراهی است که انسان را از گناه به قدوسیت می‌بَرَد، از مرگ به حیات، و از لعن به کمال. چه کسی می‌تواند جاده‌ای بر کوهستان مسیحیت بسازد، به‌جز خدای قادر؟ کسی جز خداوند محبت نمی‌تواند چنین خواسته‌ای داشته باشد؛ هیچ‌کس جز خدای حکمت نمی‌تواند آن را ساخته باشد؛ هیچ‌کس جز خدا قادر به اجرای آن نیست.» (اسپرجن)

ب. شخص نجس در آن قدم نخواهد نهاد: این شاهراه متعلق به هر کسی نیست. «باجه‌ٔ پرداختی» دارد، ولی نمی‌توانید با هزینه کردن، راه خود را به آن شاهراه باز کنید. تنها زمانی اجازه دارید بر این شاهراه وارد شوید که توسط کار عظیم مسیح پاک شده باشید.

ج. بلکه تنها از آنِ سالکانِ راه خواهد بود، و جاهلان از آن گذر نخواهند کرد: وقتی بر شاهراهِ قدوسیتِ خدا گام برمی‌داریم، هرچند کارِ خدا در درونِ ما هنوز کامل نشده –و شاید در بعضی زمینه‌ها هنوز ساده‌دل یا جاهل باشیم– باز هم در امنیت هستیم، چون در مسیرِ او حرکت می‌کنیم. در پیچ‌های خطرناکِ این راه، نرده‌های محافظ وجود دارد؛ و خدا ما را از سقوط حفظ می‌کند، در حالی‌که درونِ ما حکمت و پختگی‌ای را پرورش می‌دهد که خود سبب می‌شود بر همان شاهراه باقی بمانیم.  

۲. آیهٔ (۹) ایمنی بزرگراه مقدس.

شیری در آن نخواهد بود،

و حیوان درّنده‌ای بر آن بر نخواهد آمد،

و در آن یافت نخواهد شد.

بلکه تنها رهایی‌یافتگان در آن گام خواهند زد.

الف. شیری در آن نخواهد بود: وقتی در شاهراه خدا می‌مانیم، از حملات شیر حفظ می‌شویم. اگرچه هشیار و مراقب باشید، زیرا دشمن شما ابلیس همچون شیری غرّان در گردش است و کسی را می‌جوید تا ببلعد (اول پطرس ۸:۵)، آن شیر هرگز کسی را نبلعیده است که در همان راه مانده باشد. این وعده‌ای مطمئن است، شیری در آن نخواهد بود، و حیوان درّنده‌ای بر آن بر نخواهد آمد.

۳. آیهٔ (۱۰) مسافران شاهراه قدوسیت.

و فدیه‌شدگان خداوند باز خواهند گشت.

سرودخوانان به صَهیون داخل خواهند شد،

و شادی جاودانی زینت‌بخش سَرشان خواهد بود.

از شادمانی و خوشی برخوردار خواهند شد،

و غم و ناله خواهد گریخت.

الف. و فدیه‌شدگان خداوند باز خواهند گشت: ما از این شاهراه قدوسیت برای آمدن به جایی استفاده می‌کنیم که خدا در آن زندگی می‌کند و اسکان دارد، یعنی صهیون، و با سرود خواندن آنجا می‌آییم. خدا می‌تواند حین سفر کردن در شاهراه قدوسیت در دل‌های ما سروده‌ای بگذارد.

یک) فدیه‌شدگان خداوند: کلمه‌ای که اینجا به فدیه‌شدگان ترجمه شده، goel است و به کسی اشاره دارد که توسط goel نجات یافته است –خویشاوند و ولی.

ب. و شادی جاودانی زینت‌بخش سَرشان خواهد بود…و غم و ناله خواهد گریخت: می‌توانیم از برخی مطمئن باشیم، ولی هنوز به مقصد خود، راه مقدس، نرسیده‌ایم. ولی وقتی به آنجا برسیم، «او هر اشکی را از چشمان آنها پاک خواهد کرد. و دیگر مرگ نخواهد بود؛ و ماتم و شیون و درد وجود نخواهد داشت، زیرا چیزهای اوّل سپری شد.» (مکاشفه ۴:۲۱)

یک) وقتی تصویر مطرح شده در این باب را مد نظر قرار می‌دهیم، گویی که ما بایر، خشک، کور، ناشنوا، ضعیف و ناتوان نزد خدا می‌آییم. و سپس قدرت معجزه‌آسای عیسی برای تغییر دادن، شفا بخشیدن و مهیا کردن نیاز ما می‌آید. اما این پایان کار خدا نبود؛ او در ادامه شاهراه قدوسیت خود را به‌نحوی بنا می‌سازد که سبب دگرگونی سالکان بر آن شود. این شاهراه برای کسی که خشک، نازا، نابینا، ناشنوا، ناتوان یا لنگ است، راهی کمک‌کننده و نجات‌بخش خواهد بود؛ اما وقتی این راه برای کسی فراهم می‌شود که شفا یافته و در عیسی همانند ما تأمین شده است، برکتِ آن حتی شگفت‌انگیزتر و ژرف‌تر خواهد بود.

·      آیا شما در آن بزرگراه هستید؟

·      آیا در آن مسیر پیشرفت می‌کنید؟

·      آیا از سفر کردن لذت می‌برید؟

·      آیا دیگران را برای پیوستن به خود دعوت می‌کنید؟