اشعیا باب ۲۰ – به مصر اعتماد نکن.

اشعیا علامتی را نشان می‌دهد.

۱. آیهٔ (۱) زمینهٔ سیاسی برای آن علامت.  

در سالی که سردارِ اعظم، که از سوی سَرگُن پادشاه آشور فرستاده شده بود، به اَشدود آمد و با آن جنگ کرده، تسخیرش کرد.

الف. در سالی که سردارِ اعظم…اَشدود آمد و با آن جنگ کرده: این قسمت زمانی را توصیف می‌کند که سپاه آشور بر شهر فلسطینی اَشدود پیروز شد. نشانهٔ اشعیا پاسخ به پیروزی آشور بود.

یک) این حمله نکته‌ای برجسته در تاریخ غیرمذهبی است: ۷۱۱ قبل از میلاد.

ب. با آن جنگ کرده، تسخیرش کرد: فلسطینیان همسایگان اسرائیل و همچنین خاری برای آنها بودند و سقوط اَشدود قطعاً باعث شد که یهودا فکر کند «ما بعدی هستیم. باید از ما مراقبت شود.»

۲. آیهٔ (۲) خداوند به اشعیا علامتی برای نشان دادن، می‌دهد.

در آن زمان خداوند با اِشعیا فرزند آموص سخن گفت و بدو فرمود: «برو، پَلاس از کمر و پای‌افزار از پاهایت بیرون کن!» پس اِشعیا چنین کرد و عریان و پابرهنه راه می‌رفت.

الف. پَلاس از کمر و پای‌افزار از پاهایت بیرون کن: قبل از این، اشعیا جامه‌ای از پِلاس بر تن داشت -لباس عزا. خدا به او می‌گوید که پلاس و پای‌افراز را از تن در آورد.

یک) «خدا گاهی از انبیای خود می‌خواهد که بر علامتی واضح سخنی اضافه کنند، تا ذهن قوم را بیدار کرده و آنها را به اندیشیدن در مورد مسائل جدی بیانگیزاند.» (پول)

ب. و عریان و پابرهنه راه می‌رفت: نباید فکر کنیم که اشعیا برهنه و بدون لباس بود. او تنها زیر‌پوشی بر تن داشت که آن موقع مرسوم بود، مثل لباس زیر یا پیژامهٔ امروزی ما. پیغام برهنگی نیست، بلکه فقر و فروتنی است. اشعیا مثل فقیرترین و بیچاره‌ترین‌ها لباس پوشید.

 یک) «نمی‌توان تصور کرد که اشعیا سه سال برهنه بود یا حزقیال ۳۹۰ روز بدون اینکه بلند شود، بر پهلو دراز کشید (حزقیال ۹:۴). شاید بخشی از روز برای این اهداف اختصاص داده می‌شد.‌» (وولف)

دو) «برهنه نبود، بلکه همچون زندانی، برهنه شده بود، جامه یا بالاپوش او به ‌در آورده شده بود.» (تِرَپ)

سه) «از انبیای دیگر خواسته شده بود که تجارب سخت و مشابهی همچون علامت‌هایی برای اسرائیل داشته باشند. هوشع ازدواجی سخت را پشت سر گذاشت و همسر حزقیال همچون نمونه‌ای برای آن ملت درگذشت (حزقیال ۱۶:۲۴-۲۴).» (وولف)

معنای آن نشانه.

۱. آیات (۳-۴) نشانه، داوری و فروتنی مصر را اعلام می‌کند.

آنگاه خداوند فرمود: «چنانکه خادم من اِشعیا سه سال عریان و پابرهنه راه رفته است تا نشانه و علامتی بر ضد مصر و کوش باشد، به همین‌گونه پادشاه آشور اسیران مصر و تبعیدیان کوش را، از پیر و جوان، پابرهنه و عریان و برهنه‌باسَن خواهد برد تا مایۀ شرمساری برای مصر باشد.

الف. خادم من اِشعیا سه سال عریان و پابرهنه راه رفته است تا نشانه و علامتی بر ضد مصر و کوش باشد: تحت فرمان خداوند، اشعیا فقیرانه و فروتنانه لباسی پوشید. این پیغامی بود برضد مصر، چون پادشاه آشور اسیران مصر را می‌بَرد.

ب. مایۀ شرمساری برای مصر باشد: آشوریان، مصریان را اسیر کردند، آشوریان با برهنه کردن آنها را تحقیر کرده و به اسارت بردند. این مایهٔ شرمساری برای مصر شد.

یک) «ابلیس نیز همین‌گونه با تمام اسیران نگون‌بخت خود رفتار می‌کند؛ آنان را برهنه و پابرهنه، با پشت‌های عریان، به سوی جهنم می‌راند، تا رسواییِ برهنگی‌شان آشکار گردد. چرا که جامهٔ‌ سفید پارسایی مسیح را ندارند تا به‌وسیلهٔ‌ آن پوشیده شوند.» (تِرَپ)

۲. آیات (۵-۶) پیامِ آن نشانه برای یهودا.

 و ایشان به سبب کوش که امید ایشان و مصر که فخر ایشان است، پریشان و شرمسار خواهند شد. ساکنان این ساحل در آن روز خواهند گفت: ”بنگرید بر سر امید ما که به جهت اعانت و رهایی از دست پادشاه آشور بدان گریختیم، چه آمده است! پس حال چگونه توانیم گریخت؟»

الف. و ایشان به سبب کوش که امید ایشان و مصر که فخر ایشان است: وقتی خدا کوش و مصر را داوری می‌کند، مشخص خواهد بود که چقدر احمقانه است که یهودا برای حفاظت شدن در برابر آشور، چشم به‌دست آنها باشد.

یک) وقتی انتظار ما اشتباه است، فخر ما نیز به چیزی غلط خواهد بود، خداوند راهی پیدا خواهد کرد تا همه را با شکست مواجه کند. یهودا از کوش انتظار داشت و به مصر فخر می‌کرد، ولی پریشان و شرمسار شدند.

دو) «هیچ جای امنی برای قوم خدا وجود ندارد جز در فرمانروایی و حاکمیت او. هر امید و انتظاری که در خدا متمرکز نباشد، محکوم به ناکامی و رسوایی است.» (مورگان)

ب. چگونه توانیم گریخت؟ خداوند به یهودا اجازه داد که در گوشه‌ای گرفتار شود، بین دو امپراتوری بزرگ (مصر و آشور)، بدون اینکه بتواند به هر یک اعتماد کند. راه گریزی نبود -غیر از گریز به‌سوی خداوند.

یک) به‌سبب وعدهٔ پرشکوهِ احیا و بازگردانی در مصر، در اشعیا باب ۱۹، یهودا شاید بیشتر وسوسه می‌شد که بگوید: «می‌توانیم به مصر هم اعتماد کنیم. آنها به هر حال روزی به خداوند ایمان می‌آورند!» امّا با نشانهٔ‌ نمایشیِ سه‌ساله، اشعیا به یهودا نشان داد که چقدر باطل و پوچ است اگر مصر را مایهٔ‌ امید یا مایهٔ‌ فخرخود بسازند.