فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!

اشعیا باب ۳۱ – خداوند پیروزی می‌بخشد، نه مصر.


حماقت اعتماد کردن به مصر.

۱. آیهٔ (۱) وای بر آنان که برای کمک به مصر چشم دارند، نه خداوند.

وای بر آنان که برای کمک، به مصر فرود می‌آیند

و بر اسبان توکل می‌کنند،

که اعتمادشان بر کثرت ارابه‌ها

و قدرت سوارکاران است،

اما به قدوس اسرائیل نظر نمی‌کنند

و از خداوند یاری نمی‌طلبند.

الف. وای بر آنان که برای کمک، به مصر فرود می‌آیند: اشعیا با دو گناه یهودا برخورد کرد: گناه اعتماد کردن به مصر و قوای نظامی آنها و گناه نظر نکردن به قدوس اسرائيل. یهودا حس می‌کرد که آنها دلیلی برای اعتماد به ارابه‌ها دارند (بر کثرت ارابه‌ها). یهودا حس می‌کرد که دلیلی برای اعتماد به سوارکاران دارند (قدرت سوارکاران). اما به نظر نمی‌رسید که دلیلی برای اتکا به خداوند داشته باشند.

یک) «البته آنها به‌طور کامل ایمان را ترک نکردند، زیرا هر انسانی با نوعی ایمان زندگی می‌کند؛ این بخشی از سرشت بشر است. سرمایه‌داران به نیروهای بازار اعتماد دارند، نظامیان به بمب‌ها، و دانشمندان به قوانین ثابت طبیعت. اما رهبران اورشلیم به مصر اعتماد کردند.» (موتیِر)

ب. و از خداوند یاری نمی‌طلبند: چقدر بهتر است که دلی همچون مزمورنویس در مزمور ۷:۲۰ داشته باشیم: اینان ارابه‌ها و آنان اسب‌ها را، اما ما نام یهوه خدای خود را ذکر خواهیم کرد. اعتماد ما تنها باید در خداوند باشد.

یک) «آنکه با یک پا بر صخره می‌ایستد و با پای دیگر بر شن روان، به اندازهٔ کسی که با دو پا بر شن روان می‌ایستد، غرق و هلاک می‌گردد.» (تِرَپ)

۲. آیات (۲-۳) خداوند قدرتمندتر از مصریان است.

اما او نیز حکیم است و بلا نازل می‌کند؛

او از کلام خود بازنمی‌گردد،

بلکه بر ضد خاندان شریران برمی‌خیزد،

و بر ضد آنان که بدکاران را یاری می‌رسانند.

اما مصریان انسانند و نه خدا؛

اسبانشان جسمند و نه روح.

آنگاه که خداوند دست خود را دراز کند

یاری‌رساننده خواهد لغزید،

یاری‌گیرنده خواهد افتاد،

و هر دو با هم هلاک خواهند شد.

الف. اما او نیز حکیم است و بلا نازل می‌کند: اگرچه یهودا به نظر دلیلی برای اعتماد به خدا نمی‌دید، ولی دلایل واضح بود، اشعیا آنها را دعوت می‌کند تا آن دلایل را به خاطر آورند. آنها باید بیش از مصریان به خدا اعتماد کنند یا سپاهیان آنها، چون او نیز حکیم است و بلا نازل می‌کند…بر ضد خاندان شریران برمی‌خیزد.

ب. اما مصریان انسانند و نه خدا؛ اسبانشان جسمند و نه روح: یهودا به غلط به مصر اعتماد کرد. مصریان و سپاهیان آنها آنقدر که به نظر می‌رسید، قدرتمند نبودند. تنها کاری که خداوند باید انجام می‌داد، این بود که با دراز کردن دست خود، آنها را سرنگون کند.

خداوند از یهودا و اورشلیم دفاع خواهد کرد.

۱. آیات (۴-۵) خداوند از کوه صهیون دفاع می‌کند.

خداوند به من چنین گفته است:

«بدان‌سان که شیر و شیر ژیان بر طعمۀ خود می‌غرّد،

و هرچند تمام گروه چوپانان بر او گرد آیند،

از فریادهای ایشان نمی‌هراسد

و از غوغای‌شان مضطرب نمی‌گردد،

به همان‌سان خداوند لشکرها نیز فرود خواهد آمد

تا بر کوه صَهیون و تَلّ آن نبرد کند.

همچون پرندگان در پرواز،

خداوند لشکرها از اورشلیم حفاظت خواهد کرد.

او از آن محافظت کرده، رهایی‌اش خواهد بخشید؛

و از آن درگذشته، رستگارش خواهد ساخت.»

الف. شیر…می‌غرّد…به همان‌سان خداوند لشکرها نیز فرود خواهد آمد تا بر کوه صَهیون و تَلّ آن نبرد کند: اعتماد آنها به مصر برای حفاظت شدن در برابر هجوم آشوریان هم ابلهانه بود و هم غیرضروری. علی‌رغم اعتماد آنها به خدا، او از کوه صهیون محافظت می‌کرد.

ب. همچون پرندگان در پرواز، خداوند لشکرها از اورشلیم حفاظت خواهد کرد: این تصویر، پرندهٔ مادری را نشان می‌دهد که از جوجه‌های خود محافظت می‌کند. به همین شکل، خداوند از اورشلیم دفاع خواهد کرد، با خشم و قدرتِ شیری درنده، و نیز با لطافت و مراقبتِ پرنده‌ای مهربان. ترکیب این دو تصویر، نمایانگر قدرتی عظیم و محبتی عمیق است.

یک) « همچون پرندگان در پرواز؛ پرندگانی که از بالا می‌آیند و هیچ‌کس نمی‌تواند مانعشان شود؛ آنها به‌سرعت پرواز می‌کنند و با شجاعت و عزم راسخ به میدان می‌آیند، وقتی احساس کنند جوجه‌هایشان در خطرِ جدی هستند.» (پول)

دو) «خداوند لشکرها به نیرومندی شیری غران هنگام صید…و لطافت و مهربانی پرنده‌ای مادر خواهد بود.» (مِیِر)

۲. آیات (۶-۹) دعوت به توبه کردن به درگاه خدا که خواهد رهانید.

ای بنی‌اسرائیل، به سوی او که سخت بر وی عِصیان ورزیده‌اید، بازگشت کنید. زیرا در آن روز تمامی شما بت‌های طلا و نقره را که دستان گناه‌آلودتان ساخته است، ترک خواهید کرد.

«آنگاه آشور به شمشیری که از انسان نیست خواهد افتاد؛

آری، شمشیری که از بنی‌آدم نیست او را فرو خواهد بلعید.

از برابر شمشیر خواهد گریخت،

و جوانانش جملگی به بیگاری گماشته خواهند شد.

صخرۀ او از ترس زائل خواهد شد،

و سردارانش از عَلَمِ جنگ به هراس خواهند افتاد،»

این را خداوندی می‌فرماید

که آتش او در صَهیون است

و تنورش در اورشلیم

الف. بازگشت کنید: چون خدا عظیم است و چون گزینه‌‌ای غیر از خدمت به او، هولناک، پس الزامی برای بازگشت به او حس می‌کند. توبه به معنای بازگشت کردن به سوی خدا و دوری از هر چیزی است که به جای خدا قرار می‌دهیم (بت‌های طلا و نقره را که دستان گناه‌آلودتان ساخته است).

ب. آنگاه آشور به شمشیری که از انسان نیست خواهد افتاد: این اتفاق دقیقاً رخ داد. سپاهیان آشور تقریباً کل سرزمین یهودا را نابود کردند، و بر حومهٔ اورشلیم اردو زد، منتظر بود که با غلبه بر پایتخت، کل کشور را به زیر بکشد. اما دوم پادشاهان ۳۵:۱۹ توصیف می‌کند که خدا چگونه فرشتهٔ خداوند را فرستاد و ۱۸۵ هزار سرباز آشوری را در یک شب، به قتل رساند. همه پس از بیدار شدن با ۱۸۵ هزار سرباز آشوریِ مرده روبه‌رو شدند. این پیروزی از شمشیر انسان نبود. خدا برای حفاظت از یهودا و اورشلیم توانایی بیشتری داشت.