فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
اشعیا باب ۲۷ – نظم و ترتیبِ پادشاهی خداوند.
خدا در پادشاهی خود اسرائيل را برکت میدهد.
۱. آیهٔ (۱) در پادشاهی خداوند، لویاتان شکست خورده است.
در آن روز، خداوند به شمشیر خود،
به شمشیر سهمگین، عظیم و نیرومند خود،
لِویاتان را جزا خواهد داد، لِویاتان،
آن مار تیزرو را، آن مارِ تابیده بر گِرد خویش را؛
آری او اژدهای دریا را خواهد کشت.
الف. در آن روز: این قسمت ما را به موضوع مطرح شده در اشعیا ۲۴ تا ۲۷ بر میگرداند، یعنی آن روزی که پادشاهی مسیح بهطور نهایی پیروز میشود و بر همه حکومت میکند.
ب. خداوند به شمشیر خود، به شمشیر سهمگین، عظیم و نیرومند خود، لِویاتان را جزا خواهد داد، لِویاتان، آن مار تیزرو را: پیروزی نهایی خداوند در روز مسیح در پیروزی بر لِویاتان، آن مار تیزرو، بازتاب یافته است.
یک) برخی بین لِویاتان و اسطورههای باستانی اقوام نزدیک به اسرائیل فرق قائل میشوند. «زبان به کار رفته در این قسمت به اسطورهشناسی ربط پیدا میکند؛ اما این نباید سبب مشکلی اساسی برای ما شود. نویسندگان، چه در کتبمقدس و چه غیر، مرتب از محتوای توصیفی استفاده میکنند و آن محتوا را از منابع مختلف استخراج میکنند: طبیعت، تاریخ، اسطوره یا ادبیات. استفاده از اسطورهشناسی نشان میدهد که اشعیا و خوانندگانش از داستانهای اسطورهای خبر داشتند، ولی به آنها باور نداشتند. اگر تاریخدانی مُدرن ملتی متهاجم و خشمگین را ‘اژدهای عظیم‘ بخواند، آیا خوانندگان او به وجود مستقل چنین موجودی اعتقاد مییابند؟ قطعاً نه!» (گروگان)
دو) «اصطلاحی که در اینجا بهکار رفته است، معمولاً با واژهٔ ‘لوتان‘ در متون اوگاریتی مرتبط است –همان هیولای آشوب که در افسانهٔ آفرینش کنعانی، بهدست بَعَل نابود میشود… این واژه شاید به شکل استعاری به دشمنان قدرتمند و سهمگین اسرائیل و خدا اشاره داشته باشند.»
سه) اینجا عنصر توصیف را میبینیم، ولی اشعیا شاید مقصودی بیشتر عینی داشته، آنقدر که بسیار حاضر به اعتراف به آن نیستند. اگر شیطان میتوانست خود را همچون مار در باغ عدن به حوا نشان دهد، چرا نمیتواند خود را همچون ماری تیزرو نیز ظاهر سازد؟
ج. آن مارِ تابیده: از این قسمت، چه چیزی در مورد لِویاتان یاد میگیریم؟ میدانیم که لِویاتان به مار تشبیه شده است. میدانیم که لِویاتان در مقابل خدا مقاومت میکنند (تیزرو…تابیده بر گِرد خویش که مفهوم فریبکاری را میرساند، گویی که آمادهٔ حمله هستند). میدانیم که لِویاتان با دریا ارتباط دارد. و میدانیم که سرنوشت آنها نابودی به دست خداوند است.
یک) در مورد لِویاتان از آیات دیگر کتبمقدس چه چیزی دستگیر ما میشود؟ در آیات ایوب ۸:۳، ایوب ۴۱، مزمور ۱۴:۷۴، و مزمور ۲۶:۱۰۴ به لِویاتان اشاره شده است. این آیات انگارهٔ لِویاتان را بهعنوان موجودی قوی و مارگونه، تقویت نمودهاند، که با دریا ارتباط دارد و در مقابل خدا مقاومت میکند و بهدست خداوند در هم کوبیده میشود.
دو) ما با اشارهای که در پیدایش ۱:۳-۵ به شیطان بهصورت مار شده است، آشنا هستیم اما در اینجا، تصویر متفاوتی دیده میشود -تصویری از مارِ دریایی یا شاید چیزی شبیه به آنچه ما امروزه آن را اژدها مینامیم. این اشاره ممکن است مفهومی واقعی داشته باشد؛ یعنی در برههای از تاریخ، چه در گذشته و چه در آینده، شیطان ممکن است خود را بهصورت هیولایی مرتبط با دریا آشکار سازد. بیتردید، کتاب مکاشفه نیز از همین تصویر استفاده میکند، آنگاه که پیدایش دجال را از دریا توصیف میکند (مکاشفه ۱:۱۳-۴).
د. آری او اژدهای دریا را خواهد کشت: اشعیا در اصل شکست نهایی شیطان را هنگامی که مسیح بر همه غلبه میکند، نبوت میکند (اژدهای دریا را خواهد کشت).
۲. آیات (۲-۶) در پادشاهی خداوند، اسرائیل شکوفه میکند.
در آن روز، در وصف آن تاکستان دلپذیر بسرایید:
«من، یهوه، نگاهدارندۀ آن هستم،
و پیوسته آبیاریاش میکنم.
شب و روز، آن را پاس میدارم، تا کسی بدان ضرر نرساند؛
خشمی ندارم. کاش که خار و خَس به جنگم میآمدند،
تا بر آنها حمله برده، جملۀ آنها را به آتش میسوزاندم.
باشد که به حفاظت من تمسک جوید
و با من صلح کند؛ آری، با من از درِ صلح درآید.»
در روزهای آینده یعقوب ریشه خواهد دوانید؛
اسرائیل شکوفه خواهد آورد و جوانه خواهد زد،
و تمامی جهان را از محصول پر خواهد کرد.
الف. در وصف آن تاکستان دلپذیر بسرایید: «من، یهوه، نگاهدارندۀ آن هستم: در ایام پادشاهی مسیح، خداوند از تاکستان اسرائیل مراقبت میکند. او آن را آب میدهد (پیوسته آبیاریاش میکنم)، از آن مراقبت میکند (تا کسی بدان ضرر نرساند)، مدام در برابر دشمنان از آن مراقبت میکند (شب و روز، آن را پاس میدارم) و آنها را به صلح با خود و تاکستانش وا میدارد.
ب. باشد که به حفاظت من تمسک جوید: تنها زمانی میتوانیم ثمربخش باشیم که به قوت خداوند تمسک جوییم. تا وقتی که به قوت خود تمسک میجوییم، آنچه داریم در واقع ضعف است.
یک) پول در مورد به حفاظت من تمسک جوید، میگوید: «به نظر میرسد که به سابقهٔ کُشتی گرفتن یعقوب با فرشتهٔ خدا اشاره دارد… که خود قادر به انجام آن نبود، مگر اینکه از خدا قوتی دریافت میکرد.»
دو) «آیهٔ ۵ وعدهٔ فراموششدهٔ بخشش در عهدعتیق به توبهکاران است. در آیهٔ ۴ خدای جنگ بر علیه خار و خَس با آتش سوزان مشعلها هجوم میآورد. چیزی نمانده که این بوتههای هرز را به آتش بکشد، اما درست قبلش پیشنهاد صلح را مطرح میکند.» (گروگان)
ج. اسرائیل شکوفه خواهد آورد و جوانه خواهد زد: نتیجه، برکت برای تاکستان خداوند خواهد بود. این نهایتاً در پادشاهی مسیح محقق خواهد شد، ولی اگر بخواهیم تسلیم مراقبت خداوند شویم، او همچون تاکستان ارزشمند خود از ما مراقبت خواهد کرد و ما از برکت مراقبت او بهرهمند خواهیم شد (یوحنا ۱:۱۵-۸).
یک) «در حالیکه تاکستانِ باب پنجم پر از خار و علفهای هرز شده بود، در این تاکستان نه خاری یافت میشود و نه علفِ هرزی.» (وولف)
۳. آیات (۷-۹) در پادشاهی خداوند، اسرائیل رحمت میبیند.
آیا او را به همانسان زد که زنندگانِ او را؟
آیا ایشان نیز همانند قاتلانشان از پا درآمدند؟
به اخراج و تبعید با وی معارضه کردی،
به دَمِ سخت خویش او را در روزِ باد شرقی بیرون راندی.
پس تقصیر یعقوب بدینسان کفاره خواهد شد،
و ثمرۀ کاملِ زدوده شدنِ گناه او این خواهد بود
که چون تمامی سنگهای مذبح را همچون سنگ آهک تکهتکه کند،
اَشیرَهها و مذبحهای بخور دیگر بر پا نخواهد ماند.
الف. آیا او را به همانسان زد که زنندگانِ او را؟ خداوند رحمت خود را نسبت به اسرائیل نشان میدهد؛ زیرا هرچند هنگامی که اسرائیل از راه منحرف شد، او را تنبیه کرد، اما شدت ضربهای که بر اسرائیل وارد ساخت، هرگز به اندازهٔ ضربهای نبود که بر سایر قومهای گمراه فرود آورد.
ب. تقصیر یعقوب بدینسان کفاره خواهد شد: خداوند به اسرائیل رحمت نشان میدهد و میگوید گناه آنها را میپوشاند. این نهایتاً در پادشاهی مسیح تحقق خواهد یافت، زمانی که همه اسرائیل نجات پیدا خواهند کرد (رومیان ۲۶:۱۱).
ج. چون تمامی سنگهای مذبح را همچون سنگ آهک تکهتکه کند: خداوند رحمت خود را به اسرائیل در نابود کردن مذبحهای بتپرستی و تمثالها، و وا داشتن آنها به پرستش خدا، نشان داد.
در پادشاهی او، خدا ملتها را وا داشت که تسلیم او شوند.
۱. آیات (۱۰-۱۱) در پادشاهی خداوند، شهر انسان نابود میشود.
زیرا آن شهرِ مستحکم تنها مانده است،
همچون اردوگاهی متروک و واگذاشته شده چون بیابان.
آنجا گوسالهها میچَرَند، و آنجا به خواب میروند،
و شاخههایش را تباه میسازند.
وقتی شاخههایش خشک است آنها را خواهند شکست، و زنان آمده،
با آنها آتش خواهند افروخت. زیرا که این قوم بیفهم است.
پس صانعِ ایشان بر ایشان رحم نخواهد کرد،
و آن که ایشان را بسرشت بر آنان نظر لطف نخواهد افکند.
الف. زیرا آن شهرِ مستحکم تنها مانده است: شهر انسان، که نمایانگر نظام جهانی است، بهوسیلۀ داوری خداوند ویران خواهد شد. با دانستن این حقیقت، چرا باید امید، اطمینان یا انتظار خود را بر نظام این جهان بگذاریم؟
ب. همچون اردوگاهی متروک و واگذاشته شده چون بیابان: شهر انسان، نظام جهانی، آنقدر متروکه میشود که شبیه بیابان با شاخههای خشک خواهد شد، که تنها به درد آتش زدن میخورند.
یک) «در اشعیا ۳۳:۱۰-۳۴، خداوند خود به جنگ برمیخیزد بر ضد درختان عظیم، و شاخههایشان را با تبر خود قطع میکند. در اینجا، علفزارها و بوتهها نیز حرارت سوزان خشم او را احساس میکنند و میخشکند.» (گروگان)
ج. پس صانعِ ایشان بر ایشان رحم نخواهد کرد: داوری وحشتناک بر علیه شهر انسان، و نظام دنیا است. ما به دنبال لطف (رحم) خداوند هستیم، ما مشتاق رحم او هستیم. ولی نظام دنیا، شهروندان شهر انسان، رحمی نخواهند دید.
۲. آیات (۱۲-۱۳) در پادشاهی خداوند، او در اورشلیم پرستیده میشود.
در آن روز، خداوند از رود فُرات تا وادی مصر خرمن کوفته،
شما را، ای بنیاسرائیل، یک به یک جمع خواهد کرد.
و در آن روز شیپوری عظیم به صدا در خواهد آمد،
و آنان که در سرزمین آشور گم گشته بودند
و آنان که به مصر رانده شده بودند،
خواهند آمد و خداوند را در کوه مقدس، در اورشلیم، خواهند پرستید.
الف. شما را، ای بنیاسرائیل، یک به یک جمع خواهد کرد: خداوند توسط قوم خود که باز گرد آمدهاند، پرستیده خواهد شد. آنها از سوی ملتهای دیگر (آشور…مصر) میآیند، و خواهند آمد و خداوند را در کوه مقدس، در اورشلیم، خواهند پرستید.