اشعیا باب ۲۵ – سرود شادی در مصیبت

ستایش خدا برای کاری که کرده است.

۱. آیهٔ (۱) معرفی: زیرا که اعمال عجیب کرده‌ای.

ای یهوه، تو خدای من هستی،

تو را برمی‌افرازم و نامت را می‌ستایم،

زیرا که اعمال عجیب کرده‌ای،

و تدبیرات قدیم خود را به انجام رسانیده‌ای،

الف. ای یهوه، تو خدای من هستی: اشعیا ۲۴ در مورد داوری آینده‌ای که بر جهان می‌آید سخن می‌گوید، به‌خصوص هنگام مصیبت عظیم. در آن دوران، کسانی که به خداوند اعتماد کرده‌اند او را می‌ستایند، حتی هنگام داوری منصفانهٔ او. آنان آواز خود را بلند کرده، فریاد شادمانی سر خواهند داد، و از مغرب کبریایی خداوند را اعلام خواهند کرد (اشعیا ۱۴:۲۴). این سرود نوع دلی را نشان می‌دهد که خدا را در مصیبت می‌ستاید، حتی هنگام مصیبت عظیم.

ب. ای یهوه، تو خدای من هستی: بدانیم که خداوند ـ یعنی خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب، خدایی که در و به‌واسطهٔ مسیح آشکار شد –خدای ماست که ما را به‌ ستایش خود وا داشته است. وقتی کسی یا چیزی غیر از یهوه، خدای ما می‌شود، محکوم به گناه بت‌پرستی می‌شویم.

ج. تو را برمی‌افرازم و نامت را می‌ستایم: پرستنده اینجا تصمیمی برای ستایش خدا می‌گیرد (می‌افرازم…می‌ستایم). پرستش تنها حس نیست، حتی اگر حسی قوی باشد. باید تصمیم بگیریم و خدا را بستاییم.

یک) «اگر من مسیحِ خداوندم را ستایش نمی‌دادم و متبارک نمی‌خواندم، شایسته بود زبانم را از ریشه از دهانم بیرون کشند. اگر نام او را تمجید و بزرگ نمی‌داشتم، سزاوار بود هر سنگی که بر آن قدم می‌گذارم، برخیزد و ناسپاسیِ مرا نفرین کند؛ زیرا من تا سر و گوش در رحمتِ خدا غرقه‌ام –بدهکاری‌ام به محبتِ بی‌پایان و شفقتِ بی‌کران او بی‌اندازه است. آیا تو نیز چنین نیستی؟ پس تو را به محبتِ مسیح سوگند می‌دهم، برخیز، برخیز و دلِ خود را بیدار کن تا نامِ پرجلالِ او را بزرگ بداری.» (اسپرجن)

د. زیرا که اعمال عجیب کرده‌ای: وقتی به همهٔ اعمال عجیب خداوند فکر می‌کنیم، آسان است تصمیمی برای پرستش خداوند بگیریم. خدا می‌خواهد پرستش ما مملو از فکر و یادآوری اعمال عظیم خدا باشد، نه تنها پاسخی عاطفی.

ه. و تدبیرات قدیم خود را به انجام رسانیده‌ای: وقتی عظمت و بقای کلام خدا را به یاد می‌آوریم، سبب می‌شود که او را بستاییم. چه چیزی مطمئن‌تر، باقی و مستحکم‌تر از کلام خدا است؟

۲. آیات (۲-۳) ستایش خدا برای داوری پارسایانه.

شهر را به پشته‌ای بدل کرده‌ای،

و شهر مستحکم را به ویرانه‌ای؛

کاخ بیگانگان دیگر شهری نیست،

و هرگز از نو بنا نخواهد شد.

پس ملت‌های نیرومند تو را حرمت خواهند داشت،

و شهرهای اقوامِ ستم‌پیشه از تو خواهند ترسید.

الف. شهر را به پشته‌ای بدل کرده‌ای: می‌توانیم خدا را برای داوری‌اش ستایش کنیم چون به انصاف او مطمئنیم. سدوم و عَموره نیز همین‌طور بودند، خدا هرگز شهری را نابود نمی‌کند، مگر اینکه لایق داوری باشد و خدا برای پارسایان امکاناتی را فراهم آورده است.

یک) اینجا به کدام شهر اشاره شده است؟ هیچ شهرِ خاصّی مورد اشاره نیست؛ بلکه در واقع، تمام شهرها نماد آن‌ هستند. «در متن هیچ اشاره‌ای به ملّت یا مکان خاص وجود ندارد و فعالیت‌های ذکرشده درون آن شهر، ویژگیِ متمایزی نسبت به سایر شهرها ندارد. بنابراین، این شهر را باید به‌صورتِ نمادین درک کرد –به‌عنوان نمادی از جامعهٔ انسانیِ سازمان‌یافته، نوعی ‘بازارِ باطل‘، که در نهایت زیرِ داوریِ الهی قرار خواهد گرفت. زمانی که خدا ارادهٔ خود را در داوری اعلام کند، نظمِ کنونیِ بشری را در هم خواهد شکست، به‌گونه‌ای که در یک معنا هر شهری به آشوب و ویرانی کشیده خواهد شد. (کلمنتس، به نقل از گروگان)

 ب. ملت‌های نیرومند تو را حرمت خواهند داشت: قوم خداوند کار او را می‌بینند و او را جلال می‌دهند. این اولین تأثیر از دو تأثیر داوری خدا است. دوم، شهرهای اقوامِ ستم‌پیشه از تو خواهند ترسید. ناپارسایان هنگامی از خدا می‌ترسند که داوری منصفانهٔ او را می‌بینند.

۳. آیات (۴-۵) ستایش خدا برای نیکویی کردن به ضعفا.

تو برای بینوایان پناهگاه بوده‌ای،

پناهگاهی برای نیازمندان به هنگام تنگی.

در توفان‌ها آنان را سرپناهی،

در گرمای روز سایۀ خود را بر آنان می‌گستری.

زیرا دَم ستمگران مانند وزش توفان است بر دیوار،

و چون گرمای بیابان.

تو هیاهوی بیگانگان را خاموش می‌سازی؛

چنانکه سایۀ ابری گرمای سوزان را فرو می‌نشاند،

همچنان آواز ستمگران خاموش می‌گردد.

الف. تو برای بینوایان پناهگاه بوده‌ای، پناهگاهی برای نیازمندان به هنگام تنگی: خدا ارزش ستایش ما را دارد چون به بینوایان و نیازمندان قوت می‌دهد.

ب. در توفان‌ها آنان را سرپناهی، در گرمای روز سایۀ خود را بر آنان می‌گستری: دلیلی شگرف برای ستایش خداست، و حتی بیگانگان (غریبه‌ها) از نیکویی او برکت می‌یابند. خدا حتی آواز ستمگران را خاموش می‌کند.

ستایش خدا برای آنچه که خواهد کرد.

۱. آیهٔ (۶) ضیافتی برای قوم خدا.

خداوند لشکرها در این کوه ضیافتی بر پا خواهد کرد،

ضیافتی از خوراک‌های لذیذ برای جمیع ملت‌ها.

ضیافتی از شراب کهنه،

خوراک‌های پر مغز و مرغوب‌ترین شراب‌ها.

الف. خداوند لشکرها در این کوه ضیافتی بر پا خواهد کرد: کتاب‌مقدس در چند جا در مورد موضوعی سخن گفته که آن را ضیافت عروسی آن بره می‌خواند. مکاشفه ۹:۱۹ می‌گوید: خوشا به حال آنان که به ضیافت عروسی آن بَره دعوت می‌شوند. طبق اشعیا ۶:۲۵، می‌توانیم بگوییم که ضیافت بر زمین خواهد بود، نه در آسمان.

ب. ضیافتی از خوراک‌های لذیذ برای جمیع ملت‌ها. ضیافتی از شراب کهنه، خوراک‌های پر مغز و مرغوب‌ترین شراب‌ها: برای قوم خدا، این «سفرهٔ پیروزی» یا «سفرهٔ پاداش‌ها» زمانی که نبرد تمام شود. چه ضیافتی خواهد بود.

یک) عیسی حقیقتاً انتظار این سفره را می‌کشد. او به شاگردان خود در شام آخر چنین گفت، به شما می‌گویم که از این محصول مو دیگر نخواهم نوشید تا روزی که آن را با شما در پادشاهی پدر خود، تازه بنوشم. (متی ۲۹:۲۶). عیسی در این قسمت از اشتیاق خود برای روزی سخن می‌گوید که با قوم خود در ضیافت عروسی آن بره، عشا بگیرد. عیسی در مورد این اتفاق هیجان‌زده است؛ شما چطور؟

۲. آیات (۷-۸) نابودی شریر.

او پوششی را که بر تمام ملت‌ها افکنده شده است،

و سِتری را که بر جمیع قوم‌ها گسترده است،

در این کوه فرو خواهد بلعید.

او مرگ را تا به ابد فرو خواهد بلعید؛

خداوندگارْ یهوه اشک‌ها را از هر چهره خواهد زدود،

و ننگ قوم خویش را از تمامی زمین بر خواهد گرفت،

زیرا که خداوند سخن گفته است.

الف. او پوششی را که بر تمام ملت‌ها افکنده شده است: این آنچه است که خداوند نابود خواهد کرد. این تصویر پوششی را بر تمام ملت‌ها نشان می‌دهد که آنها را از دیدن خدا، محبت کردن به او و اطاعت کردن از او باز می‌دارد. در این روز پرجلال، خداوند آن حجاب را نابود خواهد کرد.

یک) پولس در عهد‌جدید از کور شدن اسرائیل با این پوشش سخن می‌گوید: حتی تا به امروز، هر گاه موسی را می‌خوانند، نقابی بر دل آنها برقرار می‌ماند (دوم قرنتیان ۱۵:۳). در روزگار اشعیا، واضح‌تر بود که پوششی بر ملت‌ها باشد. در روزگار پولس، واضح‌تر بود که بر اسرائیل پوششی باشد. اما برای هر دو، یعنی برای ملت‌ها و اسرائیل، درمان یکی بود: امّا هر گاه کسی نزد خداوند بازمی‌گردد، نقاب برداشته می‌شود (دوم قرنتیان ۱۶:۳).

ب. او مرگ را تا به ابد فرو خواهد بلعید: خداوند مرگ را نابود خواهد کرد. روزی خواهد رسید که مرگ بی‌قوت خواهد شد. مرگ توسط طغیان آدم (پیدایش ۱۶:۲-۱۷) وارد شد و روزی کاملاً توسط خدا نابود خواهد شد.

یک) پولس از این موضوع خبر داشت و منتظر آن روز بود. او در اول قرنتیان ۵۴:۱۵ چنین اعلام می‌کند: مرگ در پیروزی فرو بلعیده شده. این در مورد همهٔ ایمانداران صادق خواهد بود، هنگامی که مرگ با قیام شکست بخورد. بدن قیام کرده، جسدی نیست که دوباره زنده شده باشد؛ بلکه نوعی حیاتِ تازه است که هرگز دیگر نخواهد مُرد.

دو) فروید به اشتباه چنین می‌گفت: «و در آخر معمای دردناک مرگ، که درمانی برای آن یافت نشده، و هرگز یافت نخواهد شد.» این جمله را با اعلام پیروزمندانهٔ اشعیا مقایسه کنید: مرگ در پیروزی فرو بلعیده شده.

سه) «از آن زمان که مرگ در رگ‌های عیسی مسیح -که خود ذاتِ حیات است- جاری شد، مرگ نابود و بلعیده شد؛ همان‌گونه که زنبور پس از آنکه نیش خود را در زخم فرو می‌گذارد، می‌میرد.» (تِرَپ)

ج. خداوندگارْ یهوه اشک‌ها را از هر چهره خواهد زدود: رحمت خدا به این شکوهمندی است. موضوع این نیست که او تنها آنچه غمگینمان می‌کند را برداشت، یا حتی برای خشک کردن چشم‌هایمان دستمالی به ما داد. بلکه او با آرامش و محبت اشک‌ها را از هر چهره خواهد زدود.

د. و ننگ قوم خویش را از تمامی زمین بر خواهد گرفت: اکنون به توبیخ شدن قوم خدا نیازمندیم. اگر خدا ما را توبیخ و تأدیب نکند، ممکن است از او دورتر و دورتر شویم. اما روزی خواهد رسید که دیگر گناه ما را آزار ندهد، و دیگر جایی برای طغیان نباشد. در آن روز شکوهمند، او ننگ قوم خویش را از تمامی زمین بر خواهد گرفت. خدا را شکر برای روزی که می‌آید و خدا را شکر برای توبیخ وفادارانهٔ خدا تا آن روز.

۳. آیهٔ (۹) شهادت قوم خدا.

در آن روز خواهند گفت:

«هان این خدای ما است که منتظر او بودیم تا نجاتمان بخشد.

این خداوند است که منتظر او بودیم،

پس در نجات او وجد و شادی کنیم.»

الف. هان این خدای ما است: ما در آن روز اعلامش خواهیم کرد، زیرا همین امروز نیز او را اعلام کرده‌ایم. ما همان کسانی هستیم که از اعتراف به عیسی در برابر مردم بر روی زمین نهراسیدیم، و خوشا به حال ما که او نیز در حضورِ پدرمان در آسمان ما را اقرار خواهد کرد. (لوقا ۸:۱۲)

ب. این خداوند است که منتظر او بودیم، پس در نجات او وجد و شادی کنیم: منتظر خداوند بودن و دیدن نجات او شگفت‌انگیز است. خدا گاهی به نظر دور یا بی‌رحم می‌آید، هنگامی که باید منتظر او بمانیم، ولی راه‌های خدا بهترین هستند، و بهترین خواهند بود.

ج. در نجات او وجد و شادی کنیم: این است نجات ما، نجاتی که خود ساخته‌ایم یا ابداع کرده‌ایم، ارزش شادمانی کردن ندارد. اما نجات او، قطعاً شایستهٔ شادمانی است.

د. در آن روز خواهند گفت: هر یک از این موارد -اعتراف به خدا بودن او، نتیجه‌‌بخش بودن انتظار ما و وجد نمودن در نجات او- هر یک در آن روز محقق خواهند شد. اما اکنون می‌توانند به‌واقع محقق گردند. می‌توانیم خدا را اکنون به‌خاطر این چیزها بستاییم! و حین آن، جلال آن روز را در زندگی خود محقق خواهیم کرد.

یک) «غرق شدن در ستایشِ خدا، عالی‌ترین حالتِ روح است. دریافتِ رحمتی که به‌سبب آن خدا را می‌ستاییم، امری بزرگ است؛ امّا پوشیده شدنِ کامل در لباسِ ستایشِ خدا به‌خاطر همان رحمت، بسی فراتر است. چرا که ستایش، خود آسمان است و آسمان نیز ستایش! دعا کردن، تجربه‌ای از آسمان در زمین است، ولی ستایش، جوهرهٔ آسمان در بالا. آنگاه که در پرستش سر فرود می‌آوری، در والاترین جایگاهِ وجود خود ایستاده‌ای.» (اسپرجن)

۴. آیات (۱۰-۱۲) خداوند همه چیز را حل می‌کند.

دست خداوند بر این کوه قرار خواهد گرفت؛

اما موآب در مکان خود پایمال خواهد شد،

چنانکه کاه در سِرگین.

همان‌گونه که شناگر دستان خود را به جهت شنا می‌گشاید،

همچنان او دستان خویش را در میان آن خواهد گشود؛

اما با وجود مهارت دستانش خدا غرورش را به زیر خواهد کشید.

او حصارهای مستحکم

و بلند تو را سرنگون خواهد کرد،

و آنها را به زیر افکنده، با خاک یکسان خواهد نمود.

الف. دست خداوند بر این کوه قرار خواهد گرفت: خداوند دست لطف، قدرت و جلال خود را بر کوه صهیون قرار خواهد داد. بعد از مصیبت عظیم، وقتی عیسی مسیح بر اورشلیم حکومت کند، تمام خلقت خواهند دانست که دست خداوند بر این کوه قرار دارد.

یک) «حضور پرقوت و فیاض خدا (که معمولاً در کتاب‌مقدس با عبارت دست خدا به آن اشاره شده است) باید مداوم مسکن گزیند؛ نباید از جایی به جایی برده شود، همانند دوران خیمه؛ و نیابد از آن جدا شد، همانند اورشلیم.» (پول)

ب. اما موآب در مکان خود پایمال خواهد شد: عیسی در آن روز بر ملت‌ها با تمام اقتدار و انصاف سلطنت خواهد کرد (مزامیر ۸:۲-۱۲). خدا دست دراز خواهد کرد (همان‌گونه که شناگر دستان خود را به جهت شنا می‌گشاید) و مغروران و دل‌های طغیانگر را به زیر خواهد کشید. آنهایی که مخالف سلطنت او هستند را به زیر افکنده، با خاک یکسان خواهد نمود.

یک) «در تصویری نیرومند و انسان‌انگارانه، نبی خداوند را چنین مجسّم می‌سازد که دستِ او در برکت بر کوهِ صهیون قرار گرفته، و پاهایش در داوری، موآب را زیر پا می‌فشارد.» (گروگان) پس کدام را می‌خواهیم؟ لمسِ دستِ محبت‌آمیزِ خدا را یا بودن زیر پای داوریِ او؟