فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
اشعیا باب ۳۳ – خداوند صهیون را میرهاند.
خداوند با داوری و فیض میآید.
۱. آیهٔ (۱) وای بر آشور ویرانگر.
وای بر تو ای ویرانگر
که خود ویران نشدهای!
وای بر تو ای خیانتکار
که خود طعم خیانت نچشیدهای!
آنگاه که از ویران کردن فارغ شوی
خود ویران خواهی شد،
و آنگاه که از خیانت ورزیدن بازایستی،
بر تو خیانت خواهند ورزید.
الف. وای بر تو ای ویرانگر: ین نبوت که پیش از یورش آشوریان بیان شد، نشان میدهد که آن لشکر به ظاهر شکستناپذیر، در واقع متوقف خواهد شد. آنان که غارت میکردند، خود غارت خواهند شد، و آنان که با خیانت رفتار کردند، با خیانت پاسخ خواهند گرفت.
ب. بر تو خیانت خواهند ورزید: عیسی از همین اصل در متی ۱:۷-۲ سخن میگوید: داوری نکنید تا بر شما داوری نشود. زیرا به همانگونه که بر دیگران داوری کنید، بر شما نیز داوری خواهد شد و با همان پیمانه که وزن کنید، برای شما وزن خواهد شد. خدا کاملاً حق دارد همانطور با ما رفتار کند که ما با دیگران رفتار کردهایم.
۲. آیات (۲-۴) دعای قوم خدا.
خداوندا، فیض تو شامل حال ما گردد،
زیرا که چشمانتظار تو هستیم.
هر بامداد بازوی نیرومند برای ما باش،
و به وقت تنگی، نجات ما شو! از بانگ غوغا قومها میگریزند،
و چون خویشتن را برافرازی ملتها پراکنده میشوند.
ای قومها، غنیمت شما را گرد میآورند،
چنانکه حشرات گرد میآورند؛ و بر آن میجهند، چنانکه ملخها میجهند.
الف. خداوندا، فیض تو شامل حال ما گردد: با توجه به تهدید آشوریان و اشتیاق برای رهایی توسط پادشاهی عادل، قوم خدا دیگر چشم به مصریان نداشتند، و همچنین دیگر به خود هم چشم نداشتند. اکنون، نگاه آنها به خداوند بود و فریاد میزدند «خداوندا، فیض تو شامل حال ما گردد.»
ب. زیرا که چشمانتظار تو هستیم. هر بامداد بازوی نیرومند برای ما باش: قوم خدا دیگر به خود اعتماد نداشتند. آنها منتظر خداوند بودند و هر بامداد بازوی نیرومند او را مینگریستند.
ج. و چون خویشتن را برافرازی ملتها پراکنده میشوند: قوم خدا با اطمینان منتظر خدا بودند. دعای آنها سرشار از انتظاری شگرف بود.
یک) چنانکه حشرات گرد میآورند: «آیهٔ چهار ممکن است بعد از مرگ سربازان آشور تحققی آنی یافته باشد، زیرا بیشک ساکنین اورشلیم همچون حشرات دور اجساد و ادوات جنگی شادمانی کردند.» (بولتِما)
۳. آیات (۵-۶) ستایش قوم خدا.
خداوند متعال است،
زیرا که در اعلی ساکن است.
او صَهیون را از عدل و داد مملو خواهد ساخت.
او بنیان مستحکم برای ایام تو خواهد بود،
و منبع نجات و حکمت و دانش؛
و ترس خداوند گنج صَهیون خواهد بود.
الف. خداوند متعال است: روزهای سخت طاقتفرسا بودند، اما باعث شدند قومِ خدا دیدی تازه و عمیقتر از ذات او پیدا کنند. زیرا زمانی که آنان فروتن شدند، دریافتند که خداوند متعال است.
ب. او صَهیون را از عدل و داد مملو خواهد ساخت: قوم خدا این دعا را با انتظارِ پاسخ بر زبان میآورند. لازم نیست صبر کنید تا خدا همهچیز را انجام دهد و بعد او را شکر کنید؛ بلکه میتوانید با ایمان، از پیش او را شکر بگویید –پیش از آنکه وعده تحقق یابد.
ج. ترس خداوند گنج صَهیون خواهد بود: حرمت، احترام و بزرگی نسبت به خداوند گنج او محسوب میشود. عطایی است که خدا به ما میدهد، نه اینکه از ترس بلرزیم، بلکه بهحق او را حرمت نهیم.
۴. آیات (۷-۹) داوری خدا زمین را به فروافتادگی میکشاند.
هان دلاورانش بیرون فریاد برمیکشند،
و قاصدانِ صلح زار زار میگریند!
شاهراهها متروک است
و هیچ رهگذری یافت نمیشود.
پیمان شکسته شده، شاهدان خوار گشتهاند،
و آدمی را هیچ قدری نیست.
زمینْ ماتمکنان میپژمُرَد؛ لبنانْ خجلتزده میخشکد؛
شارون همچون بَرَهوت گشته،
و برگهای درختان باشان و کَرمِل ریخته است.
الف. هان دلاورانش بیرون فریاد برمیکشند…زمینْ ماتمکنان میپژمُرَد: وقتی داوری خداوند بر زمین میآید، همه به حضور او به زیر کشیده میشوند. دلاورانش فریاد بر میکشند، و قاصدانِ صلح، که به جای خداوند به اقوام دیگر اعتماد کردند، زار زار میگریند. حتی لبنان نیرومند، با جنگلهای صِدر شکوهمند خود، خجلتزده میخشکد.
ب. دلاورانش: کلمهٔ عبری که به دلاوران ترجمه شده است، تنها در این قسمت از کتابمقدس به کار رفته است.
یک) «کلمهٔ erellam که به دلاوران ترجمه شده، با مشکلاتی همراه است؛ چرا که کسی معنای آن را نمیداند. دیوید کیمچی (مفسر عهدعتیق) بر این باور است که نام فرشتهای است که بر اردوی آشور ضربه وارد آورد! وولگات و متنِ قدیمیای که خود من از آن استفاده میکنم، این کلمه را به رویابین ترجمه کرده است و اکثر نسخ چنین برداشتی از آن دارند. البته هیچیک از متون به درک این کلمه، کمکی نمیکنند.» (کلارک)
آتش خداوند.
۱. آیات (۱۰-۱۳) خداوند آتش داوری خود را اعلام میکند.
خداوند میفرماید: «اکنون برمیخیزم؛
حال، خود را برمیافرازم،
و اکنون متعال میگردم.
شما به کاه آبستن خواهید شد
و خَس خواهید زایید!
دَم شما آتشی است که خودتان را خواهد سوزانید.
قومها کاملاً سوخته شده، مانند آهک خواهند شد،
و همچون خاربوتههای قطع شده، در آتش خواهند سوخت.»
ای شما که دورید،
آنچه را کردهام بشنوید!
و ای شما که نزدیکید،
به قدرتم اذعان کنید!
الف. اکنون برمیخیزم: کل زمین با داوری خداوند فرو آورده میشود و در عین حال، خداوند خود را برمیخیزاند.
ب. قومها کاملاً سوخته شده، مانند آهک خواهند شد، و همچون خاربوتههای قطع شده، در آتش خواهند سوخت: داوری خدا همچون آتش خواهد آمد و اعمال شریرانه و بیارزش انسان را همچون آهک و خاربوته خواهد سوازنید، بدان معنا که بهسرعت و شدت در آتش خواهند سوخت.
یک) «مانند آهک، به شدت شعلهها اشاره دارد.» (موتیِر)
۲. آیات (۱۴-۱۹) گناهکاران ترسان و قدیسان مبارک.
گنهکاران در صَهیون ترسانند،
و لرزه بر تن منافقان افتاده است:
«کیست از ما که بتواند در آتشِ سوزاننده منزل گزیند؟
و کیست از ما که بتواند در آتشگاه جاودانی ساکن شود؟»
آن که به پارسایی سلوک میکند،
و به انصاف سخن میگوید،
سود ظلم را خوار میشمارد،
و دست خویش از گرفتن رشوه بازمیدارد،
به توطئۀ قتل گوش نمیسپارد،
و چشم بر فرصتهای شرارت فرو میبندد؛
اوست که بر بلندیها ساکن خواهد شد،
و پناهگاهش قلعههایی خواهد بود مستحکم چون صخره؛
نان او فراهم خواهد آمد،
و آب او برقرار خواهد بود.
چشمان تو پادشاه را در زیباییاش نظاره خواهد کرد،
و بر سرزمینی بیپایان خواهد نگریست.
دل تو به خوف پیشین خواهد اندیشید و خواهی گفت:
«کجاست آن که ما را میشمرد؟
کجاست آن که خَراج میگرفت؟
کجاست آن که برجها را میشمرد؟»
دیگر قوم ستمکیش نخواهی دید،
قوم دشوارسخنی را که زبان اَلکَن و غیرقابل فهم دارند.
الف. گنهکاران در صَهیون ترسانند: مسلماً میترسیدند. آنها بهخاطر داوری آتی خداوند ترسان بودند. آنها که از گناه کردن نمیترسیدند، اکنون، یعنی هنگام آمدن داوریِ پارسایانه بر گناهشان، ترسان بودند.
ب. آن که به پارسایی سلوک میکند، و به انصاف سخن میگوید…اوست که بر بلندیها ساکن خواهد شد: اگرچه که گناهکاران و منافقان از داوری آتی خداوند میهراسند، پارسایان خداوند از اینکه خداوند میآید تا همهچیز را درست کند، تسلی مییابند.
ج. چشمان تو پادشاه را در زیباییاش نظاره خواهد کرد: خداوند پارسایان خود را برکت خواهد داد. آنها پناهگاه و قلعه و نان و آب خواهند داشت، که از آنها گرفته نمیشود. اما ورای این برکات مادی، پادشاه را در زیباییاش نظاره خواهند کرد. این قسمت بهشکلی مستقیم، به حزقیا اشاره دارد؛ ولی در نهایت، میتوان گفت که به منجی زیبای ما عیسی مسیح اشاره میکند.
یک) ورای شکوه و جلال مادی و تسلی آسمان، این عظیمترین جلال آسمان است: نه جلال یافتن شخصی، بلکه دیدن پادشاه در زیباییاش.
دو) موضوع تنها دیدن پادشاه نبود؛ بلکه دیدن او در زیباییاش بود. میتوان گفت که گهگاه، نیم نگاهی به پادشاه خود، یعنی عیسی مسیح میاندازیم و حتی گاهی چشممان به زیبایی او میافتد. اما والاترین تجربهٔ ما قابل قیاس با آنچه در زمان دیدن پادشاه در زیباییاش تجربه میکنیم، نیست. پولس در مورد سلوک کنونی ما میگوید آنچه اکنون میبینیم، چون تصویری محو است در آینه؛ امّا زمانی خواهد رسید که روبهرو خواهیم دید. اکنون شناخت من جزئی است؛ امّا زمانی فرا خواهد رسید که به کمال خواهم شناخت، چنانکه به کمال نیز شناخته شدهام (اول قرنتیان ۱۲:۱۳). امروز، وقتی در آینه خوب نگاه میکنیم، تصویر واضح است. ولی در جهان باستان، آینهها از آهن صیقل داده شده ساخته میشدند و انعکاس آنها همیشه نامشخص و گاهی اشتباه بود. عیسی را کِدِر و ناواضح میبینیم، ولی روزی او را بهوضوح خواهیم دید.
سه) آسمان بنا به دلایل بسیاری برای ما ارزشمند است. مشتاقیم که با عزیزان خود باشیم که قبل از ما از دنیا رفتهاند و بسیار دلتنگشان هستیم. مشتاقیم که با مردان و زنان خدا باشیم که قرنها پیش از دنیا رفتهاند. میخواهیم بر خیابانهای طلایی گام زنیم، دروازهها را بهخوبی ببینیم، و ببینیم که فرشتگان چگونه شب و روز پیرامون تخت پادشاهی، خدا را پرستش میکنند. اگرچه، هیچیک از این چیزها، هر چقدر هم ارزشمند باشند، آسمان را واقعاً «آسمان» نمیسازند. آنچه آسمان را بهراستی آسمان میکند، حضور بیدغدغه و نامحدود خداست و دیدن پادشاه در زیباییاش عظیمترین تجربهٔ حیات ابدی خواهد بود.
چهار) بخشی از زیبایی پادشاه در آسمان، زخمهایی است که از رنج خود بهخاطر ما بر زمین بر بدن دارد. بعد از برخاستن عیسی از مردگان در بدن جلال یافته، بدن او بهطور خاص جای میخها بر دست و زخمی بر پهلو را بر خود نگه داشت (یوحنا ۲۴:۲۰-۲۹). در زکریا ۱۰:۱۲، عیسی با نبوت از روزی سخن میگوید که یهودیان، رو به او خواهند کرد، و او را در جلالش خواهند دید: بر من که نیزهام زدند خواهند نگریست، و برای من مانند کسی که به جهت تنها فرزندش به سوگ نشیند، سوگواری خواهند کرد و همچون کسی که به جهت نخستزادهاش بگرید، به تلخی خواهند گریست. زکریا ۶:۱۳ در راستای این سخن میگوید: و اگر کسی از او بپرسد: ”این زخمها بر پشت تو چیست؟“ پاسخ خواهد داد: ”در خانۀ دوستانم این زخمها را برداشتهام.»
د. دل تو به خوف پیشین خواهد اندیشید: آشکار شدن پادشاه عظیمترین جلال برای فرزند خدا خواهد بود، اما وحشتی عظیم برای کسی خواهد بود که دل برعلیه خدا یا غیر از او نهاده است. آنها به بیهودگی برای کمک چشم به شمارندگان و خراجگیران یا آنها که برجها را میشمارند دارند، اما کمکی نخواهد کرد.
ه. دیگر قوم ستمکیش نخواهی دید: قوم شمالی اسرائیل توسط آشوریان نابود شده بود (قوم دشوارسخنی را که زبان اَلکَن و غیرقابل فهم دارند)، اما قوم جنوبی یهودا رها خواهد شد (نخواهی دید). اشعیا تصویر رهایی نهایی خداوند در روز داوری و رهایی آتی از آشوریان را ترکیب میکند.
۳. آیات (۲۰-۲۴) صهیون رها شده و برکت مییابد.
صَهیون را بنگر،
آن شهر جشنهایِ مقدسمان را!
چشمانت اورشلیم را خواهد دید،
آن منزلگه آسوده و آن خیمه که مُنتقل نتوان کرد؛
که میخهایش کنده نشود،
و طنابهایش گسیخته نگردد.
بلکه خداوند در آنجا برای ما زورآور خواهد بود،
و آنجا مانند مکانی از رودها و نهرهای وسیع خواهد بود
که هیچ کشتیِ پارویی از آنها گذر نتواند کرد،
و هیچ کشتی نیرومندی از آنها عبور نتواند نمود.
زیرا که خداوند داور ماست؛
اوست که شریعت را به ما بخشیده.
خداوند پادشاه ماست؛
اوست که ما را نجات خواهد داد.
طنابهای تو سست است؛
دَکَل را در جایش استوار نمیدارد
و بادبانها افراشته نمیگردد.
آنگاه غنایمِ بسیار تقسیم میشود
و حتی لنگان نیز از غنیمت سهم میبرند.
هیچیک از ساکنان نخواهد گفت که «بیمارم!»
و تقصیرات مردمی که در آن زندگی میکنند آمرزیده خواهد شد.
الف. صَهیون را بنگر…چشمانت اورشلیم را خواهد دید، آن منزلگه آسوده: حین تهدید آشوریان، خدا از اورشلیم محافظت خواهد کرد. میخهایش کنده نشود.
ب. رودها و نهرهای وسیع: برکت خدا بر صهیون رودها و نهرهای وسیع را به این سرزمین بایر و بیابانی خواهد آورد.
یک) «این باب، پر از تمثیلیهای پر قوت است، و تصویری از اورشلیم ارائه میدهد که همچون ونیز یا آمستردام شرقی یا جهت درک کردن بستر تاریخی آن، مثل شهرهای عظیم مصر یا بینالنهرین است. اکثر تمدنهای عظیم حومهٔ رودخانههای مهم به وجود آمدند. اسرائيل بهطور کلی و اورشلیم بهطور خاص، استثنا بودند.» (گروگان)
ج. بلکه خداوند در آنجا برای ما زورآور خواهد بود…هیچ کشتیِ پارویی از آنها گذر نتواند کرد، و هیچ کشتی نیرومندی از آنها عبور نتواند نمود. زیرا که خداوند داور ماست…اوست که ما را نجات خواهد داد: رودخانهای پهن به دشمنی که با کشتی میآید راه نمیدهد. خدا نجات خواهد داد و محافظت خواهد کرد.
یک) آن کشتی نیرومند معلوم شد که آنقدرها نیرومند نیست. طنابهای تو سست است؛ دَکَل را در جایش استوار نمیدارد. ابلهانه بود که از کشتی نیرومند به جای خداوند زورآور بترسند.
دو) «آنها امنیت رودخانهٔ عظیم را از سوی خدا دریافت خواهند کرد، و از زیانهای آن دور خواهند بود؛ دشمنان در کشتی بر علیه آنها خواهند آمد؛ چون کشتی پارویی یا کشتی نیرومند دشمن قادر به ورود به رودخانه و ایجاد مزاحمت برای آنها نخواهد بود.» (پول)
د. حتی لنگان نیز از غنیمت سهم میبرند…و تقصیرات مردمی که در آن زندگی میکنند آمرزیده خواهد شد: وقتی خدا نجات میدهد، به طریقهای نامتحمل این کار را میکند. دور از انتظار است که لنگان غنیمت به دست آورند و همچنین دور از انتظار است که تقصیرات آمرزیده شوند. خداوندِ زورآور برکتی دور از انتظار را برای ما خواهد آورد.
یک) «آنها نه تنها از سوی من رهایی زمینی و شکوهمندی را دریافت خواهند کرد؛ بلکه آمرزش تمام گناهان را، همراه با تمام برکات روحانی و جاودانی که با آن فیض همراه است، خواهند یافت –که بینهایت بهتر است.» (پول)