فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
اشعیا باب ۵۴ – احیای اسرائیل، همسر خداوند
«هنگام خواندن این باب، سعی کنید از تمام وجوه آن لذت ببرید. آنچه نیاز داریم، وعدهٔ روحالقدس است که دلهای ما را شخصاً لمس کند. درست مثل یوناتان، که عسل را تنها هنگامی چشید که چوبدستی خود را در آن فرو کرد، ما نیز در این باب باید چنین نیتی داشته باشیم. این باب همچون جنگلی است مملو از عسل، پس بنوشید و از طعم آن لذت ببرید و سیر شوید.» (چارلز اِسپرجن)
خداوند همچون همسرش با اسرائیل سخن میگوید.
۱. آیات (۱-۳) اسرائیل همچون زنی نازا که فرزندان بسیار میآورد، احیا خواهد شد.
ای نازا که نزادهای،
شادمانه بسرا!
ای که دردِ زا نکشیدهای،
بانگ شادی سر ده و فریادِ بلند برآور!»
زیرا خداوند میگوید: «فرزندان زن بیکس
از فرزندان زن شوهردار زیادتر خواهند بود.
«مکان خیمهات را وسیع گردان،
و پردههای مسکنهای تو عریض شود؛
دریغ مدار، طنابهای خود را دراز کن،
و میخهایت را محکم ساز.
زیرا که به چپ و راست منتشر خواهی شد؛
فرزندانت سرزمینهای قومها را به تصرف در خواهند آورد،
و شهرهای متروک را مسکون خواهند ساخت.
الف. ای نازا که نزادهای، شادمانه بسرا: در اسرائیل باستان، زنِ نازا، بیآبرویی و شرم بسیاری را تحمل میکرد. خداوند اینجا اسرائیلِ اسیر را به زنی نازا تشبیه میکند که اکنون باید بسراید، چرا که فرزندان زن بیکس از فرزندان زن شوهردار زیادتر خواهند بود.
یک) تبعید بابلیان و اسارت، برای اسرائیلیان سختتر از هر ستمی بود؛ این اتفاق برای آنها مترادف با شرم، بیآبرویی و تحقیر بود. خدا وعدهٔ رهایی شکوهمند از تبعید و اسارت و همچنین رهایی از شرم، بیآبرویی و حقارت را نیز میدهد.
دو) این آیه توسط پولس رسول در غلاطیان ۴:۲۷ نقل شده است و به «تولّدِ» معجزهآسای کسانی اشاره دارد که زیر عهدجدید هستند. پولس همچنین اشاره میکند که عبارت از فرزندان…زیادتر خواهند بود، که به فرزندان عهدجدید اشاره دارد که از فرزندان عهد کهنه بیشتر خواهند بود.
ب. مکان خیمهات را وسیع گردان: لعن و شرم نازایی کاملاً از میان خواهد رفت، و اسرائیل پرثمر خواهد شد، تا آنجا که مجبور خواهند شد محل سکونت خود را گسترش دهند. این گفته بهطور خاص برای اسرائيلیانی که از تبعید باز میگشتند، سبب تسلی بود، کسانی که حس میکردند تعدادشان کم است و قدرتی ندارند. این وعده سبب تقویت آنها بود.
۲. آیات (۴-۶) اسرائيل همچون بیوه زنی که از توبیخ رها شده، احیا میشود.
مترس، زیرا شرمسار نخواهی شد،
و هراسان مباش، زیرا رسوا نخواهی گشت.
شرمساری جوانیات را فراموش خواهی کرد،
و رسوایی بیوگیات را دیگر به یاد نخواهی آورد.
زیرا که آفرینندۀ تو شوهر توست،
او که نامش خداوند لشکرهاست؛
و قدوس اسرائیل ولیّ توست،
او که خدای تمامی جهان نام دارد.
خداوند تو را مانند زنی مطرود و رنجیدهدل فرا میخواند،
همچون زن ایام جوانی که شوهرش او را ترک کرده باشد.»
آری خدایت چنین میگوید:
الف. رسوایی بیوگیات را دیگر به یاد نخواهی آورد: همانگونه که خداوند شرمساری اسرائیل را با ننگِ نازایی مقایسه کرده بود، اکنون خواری آنان را با رسوایی بیوگی مقایسه میکند. در اینجا، خداوند وعده میدهد که اسرائیل را از ننگ و سرافکندگیاش رهایی بخشد.
یک) «شرمساری…رسوایی…طردشدگی سه فعل عبری هممعنا هستند که همگی بر یک مفهوم بنیادی دلالت دارند: امیدهایی که به یأس انجامیدهاند؛ شرمساریِ کسی که چیزی را انتظار میکشد –و حتی آن را بهصورت علنی اعلام میکند- اما نتیجهای کاملاً متفاوت برداشت میکند.» (مُتیِر)
ب. آفرینندۀ تو شوهر توست: اگرچه اسرائیل همچون بیوهای رها شده در نظر گرفته میشد، خداوند وعده میدهد که در جایگاه شوهر او بایستد.
یک) در طول قرون، بسیاری از زنان آسیبدیده این وعده را متعلق به خود دانستهاند. زنانی که از سوی شوهرشان ترک شدهاند یا از او جدا ماندهاند، در وعدهٔ خداوند تسلایی زیبا یافتهاند؛ وعدهای که در آن خدا میگوید شوهر آنان خواهد بود، زمانی که همهٔ دیگران ترکشان کردند. این اصل حقیقت دارد: خدا نیازهای عاطفی ما را برآورده میسازد و از ننگ و شرمساری ما نجاتمان میدهد، زمانی که دیگران ما را رها کردهاند.
ج. او که نامش خداوند لشکرهاست: خدا برای تقویت و تسلی قوم خود، به آنها شکوهمندی منجی را یادآوری میکند. او آفرینندهٔ آنهاست، او خداوند لشکرهاست، او ولّی آنهاست، او قدوس اسرائيل است، او که خدای تمامی جهان نام دارد. خدا نه تنها شوهری فراهم میکند، بلکه خود شوهری عالی است.
یک) وعدهٔ خداوند که میفرماید نیازهای ما را زمانی که دیگران ما را ترک میکنند برآورده خواهد ساخت، به این معنا نیست که او ما را در وضعیتی «درجه دو» رها میسازد. خداوندِ متعال میتواند شوهری برتر از هر انسان دیگری باشد. این حقیقتی است که هر زن مجرد باید به یاد داشته باشد و هیچ زن شوهردار نباید فراموش کند. شوهر زمینی هرگز نمیتواند تمام نیازهایی را برآورده سازد که شوهر آسمانیِ بزرگ قادر به برآوردن آنهاست.
۳. آیات (۷-۸) خدا احیای اسرائیل را توضیح میدهد.
«برای لحظهای کوتاه تو را ترک کردم،
اما با شفقتی عظیم تو را بازمیآورم.»
خداوند ولیّ تو میفرماید:
«به جوشش غضبی لحظهای روی خود را از تو پوشاندم،
اما با محبت جاودانی بر تو شفقت خواهم کرد.
الف. برای لحظهای کوتاه تو را ترک کردم: خدا هرگز اسرائیل را رها نکرد، با اینحال تشخیص داد که آنها احساس طردشدگی میکنند. خدا گفت برای لحظهای کوتاه اجازه دادم که حس کنی تو را ترک کردم.
ب. اما با شفقتی عظیم تو را بازمیآورم: کلمهٔ ترک شده، با استفاده از زمان حال بیان شده است؛ شفقتی عظیم، با استفاده از زمان آینده. اما واقعی هستند و به اسرائیل اجازه میدهند که به خداوند امید و اعتماد داشته باشند، اگرچه در لحظه حس طردشدگی میکنند.
ج. برای لحظهای کوتاه تو را ترک کردم، اما با شفقتی عظیم تو را بازمیآورم: تضاد در اینجاست میان لحظهای که احساس ترکشدگی میکنیم و ماهیت جاودانهٔ مهربانیای که در راه است. هنگامی که در آزمایشها و تنهاییها احساس میکنیم خدا ما را رها کرده، باید درک کنیم که این تنها لحظهای کوتاه است، اما برکت جاودانهٔ او بیتردید خواهد آمد.
تسلی و اطمینان نسبت به اسرائیل احیا شده.
۱. آیات (۹-۱۰) وعده در مورد ترک نکردن اسرائیل.
«این برای من همچون روزهای نوح است:
چنانکه قسم خوردم آبهای نوح بار دیگر زمین را فرو نخواهد گرفت،
همچنان قسم خوردهام که دیگر بر تو خشم نگیرم و عتابت نکنم.
حتی اگر کوهها به لرزه درآیند و تَلها به جنبش آیند،
محبت من نسبت به تو متزلزل نخواهد شد،
و عهد سلامتی من به جنبش در نخواهد آمد،»
خداوند که بر تو شفقت دارد چنین میفرماید.
الف. این برای من همچون روزهای نوح است: همانطور که خدا وعده داده بود که همچون روزگار نوح، سیل دیگر زمین را نمیپوشاند.
ب. حتی اگر کوهها به لرزه درآیند…محبت من نسبت به تو متزلزل نخواهد شد: سیل عقبنشینی میکند، ولی کوهها نه. حتی اگر کوهها به لرزه درآیند و تلها به جنبش، محبت من نسبت به تو متزلزل نخواهد شد. محبت خداوند مستحکمتر از کوهها و تلها است و عهد سلامتی او قطعیتر.
۲. آیات (۱۱-۱۷) وعدهٔ کامیابی، سلامتی و حفاظت.
ای ستمدیده و توفانزده که تسلی نیافتهای،
اینک من تو را با سنگهای فیروزه بنا خواهم کرد
و پیات را با یاقوت کبود خواهم نهاد.
برج و بارویت را از لعل خواهم ساخت،
دروازههایت را از بلور، و همۀ دیوارهایت را از سنگهای قیمتی.
تمامی پسرانت از خداوند تعلیم خواهند گرفت،
و سلامتی فرزندانت عظیم خواهد بود.
در عدالت استوار خواهی شد، از ظلم بهدور خواهی ماند و نخواهی ترسید.
وحشت از تو رخت بر خواهد بست و نزدیکت نخواهد آمد.
اگر کسی بر تو حمله آورد، از جانب من نخواهد بود؛
پس آن که بر تو حمله آورد، به سبب تو خواهد افتاد.
«اینک مَنَم که آهنگران را آفریدم، که بر آتشِ زغال میدمند
و سِلاحی مناسبِ مقصود آن میسازند.
و نیز مَنَم که هلاککننده را برای ویرانگری آفریدم.
هر سلاحی که بر ضد تو ساخته شود کارگر نخواهد افتاد،
و هر زبانی را که در محاکمه بر ضد تو برخیزد، تکذیب خواهی کرد.
این است میراث خادمان خداوند،
و دفاع من از حقانیت ایشان؛» این است فرمودۀ خداوند.
الف. ای ستمدیده و توفانزده که تسلی نیافتهای: خدا به ستمدیدگان اهمیت میدهد. او به توفانزدگان اهمیت میدهد. وقتی کسی در چنین وضعیتی قرار دارد، یعنی ستمدیده، توفانزده و تسلی نیافته، بهراحتی ممکن است باور کند که خدا اهمیتی نمیدهد. او اهمیت میدهد، و وعدههای گرانبهایی میبخشد تا قوت و توان تازه عطا کند.
ب. اینک من تو را با سنگهای فیروزه بنا خواهم کرد…یاقوت کبود…لعل…بلور: خداوند ثروت و برکت فراوان را بر رنجدیدگان و آزاردیدگان فروخواهد ریخت. وقتی کسی خود را ستمدیده، توفانزده، و تسلی نیافته مییابد، در درون احساس فقر میکند، حتی اگر در بانک ثروتی فراوان داشته باشد. اما خدا وعده داده است که رنجدیدگان را بهراستی غنی سازد
ج. تمامی پسرانت از خداوند تعلیم خواهند گرفت، و سلامتی فرزندانت عظیم خواهد بود: وقتی ستمدیده، توفانزده و تسلی نیافته میشویم، نه تنها برای خود تأسف میخوریم، بلکه برای فرزندانمان نیز متأسف میشویم. خداوند نهتنها به ما اطمینانی گرانبها میبخشد، بلکه ترسها و نگرانیهای ما را برای فرزندانمان نیز آرام میسازد.
د. در عدالت استوار خواهی شد…وحشت از تو رخت بر خواهد بست…پس آن که بر تو حمله آورد، به سبب تو خواهد افتاد: خدا به کسانی وعدهٔ حفاظت و امنیت در خود را میدهد که ستمدیده و توفانزده هستند و تسلی نیافتهاند.
ه. و سِلاحی مناسبِ مقصود آن میسازند: خدای حاکم، که آهنگران و هلاککننده برای ویرانگری را خلق کرد، همچنین قدرتی برای حفاظت کردن دارد. او میتواند وعده دهد هر سلاحی که بر ضد تو ساخته شود کارگر نخواهد افتاد. هر سلاحی بر ضد قوم خدا برداشته شود، محکوم به نابودی است. خدا نهایتاً قوم خود را از انتقاد حفظ خواهد کرد؛ حقیقتاً، هر زبانی را که در محاکمه بر ضد تو برخیزد، تکذیب خواهی کرد.
یک) خداوند اجازه نخواهد داد سلاحی که بر ضد خادمش ساخته شود. تأثیری بر او بگذارد. گاهی این بدان معناست که خدا سلاح را از دست دشمن خادمان خود میگیرد. گاهی بدان معناست که خدا اجازه میدهد سلاح ضربهای وارد کند، ولی از درد ناشی از ضربهٔ آنی، نیکوییِ عظیمی به بار میآورد. با مجاز دانستن این امر، خدا به آن سلاح اجازه نمیدهد کاگر افتد، بلکه شمشیر خونریز را تبدیل به بیلی برای بنا کردن پادشاهی میکند.
دو) هر زبانی را که در محاکمه بر ضد تو برخیزد میتواند آسیب جدی برساند. «شیطان جهت آسیب رساندن به کلیسای خدا، دست به هر کاری میزند. او تنها از دست استفاده نمیکند، بلکه زبان، که سلاحی اغلب تیزتر است را بیرون میکِشد. گاهی میتوانیم ضربه را تحمل کنیم، ولی نمیتوانیم متحمل توهین شویم. زبان قدرت فراوان دارد. میتوانیم از آنچه ما را بر زمین میکوبد، بهبود یابیم؛ ولی نمیتوانیم از زخم زبان، که شخصیت ما را به زیر میکشد، بهبود یابیم.» (اسپرجن) میتوانیم از پیروزی خداوند مطمئن باشیم. «هرچه مدعیان بیشتر، تبرئهشدگان بیشتر؛ افترا بیشتر، حرمت بیشتر؛ پس دشمن تا جایی که دلش میخواهد، به ما افترا بزند.» (اسپرجن)
سه) این وعده، تعهدی عمومی برای هر کسی که به کلیسا میرود نیست. خداوند بهروشنی میفرماید: این است میراث خادمان خداوند. آیا شما خادم خداوند هستید؟ پس میتوانید در آرامشِ محافظت وعدهدادهشدهٔ او بیارامی. خداوند همچنین میگوید که این وعده برای کسانی است که دفاع من از حقانیت ایشان است، از خودِ خداوند، نه از خویشتن. وقتی شخصی درمییابد که عدالت او در حقیقت از خداوند سرچشمه میگیرد، بسیار آسودهتر میتواند بگذارد تا خداوند از آن عدالت محافظت کند.