اشعیا باب ۶۱ – از زبان مسیح موعود

مسیح چه خواهد کرد.

۱. آیهٔ (۱قسمت اول) تقویت خدمت مسیح موعود.

روح خداوندگارْ یهوه بر من است،

زیرا که خداوند مرا مسح کرده است.

الف. روح خداوندگارْ یهوه بر من است: اشعیا به‌شکل نبوتی از طرف مسیح سخن می‌گوید، و مسیح اعلام می‌کند که او به روح خداوندگارْ یهوه برکت یافته و تقویت شده است.

ب. روح خداوندگارْ یهوه بر من است: عیسی در لوقا ۱۶:۴-۲۲ در کنیسهٔ ناصره، یعنی زادگاه خود، سخن می‌گوید. او طومار اشعیا ۶۱ را می‌گشاید، که شاید قسمتی بود که باید آن روز خوانده می‌شد یا خود آن را انتخاب کرد. او از ابتدای باب تا اولین سطر آیهٔ دو را خواند. وقتی نشست، گفت امروز این نوشته، هنگامی که بدان گوش فرا می‌دادید، جامۀ عمل پوشید. عیسی شخصی است که در اشعیا ۱:۶۱-۳ توصیف شده است و کسی است که روح خداوندگارْ یهوه بر اوست.

یک) اگر عیسی، پسر خدا و خدای پسر، که در الوهیت و انسانیت خویش کامل است، به روح خداوندگارْ یهوه نیاز داشت، پس ما چقدر بیشتر به او نیاز داریم.

ج. زیرا که خداوند مرا مسح کرده است: این نشان می‌دهد که سخنگو مسیح است، چون مسیح به معنای «مسح‌شده» است. آیاتی مانند اول سموئیل ۱۰:۲ به مسیح به‌عنوان مسح‌شدهٔ او اشاره می‌کنند.

یک) کلمهٔ «مسح کردن» به معنای مالیدن یا پاشیدنِ روغن است؛ یعنی استعمال مرهم، پماد، یا مایع روغنی بر شخص یا چیز دیگر.  معمولاً شخصیت‌های کتاب‌مقدس عیناً با روغن مسح می‌شدند. برای مثال، کاهنین برای خدمت خاص به خداوند به روغن تدهین می‌شدند (خروج ۴۱:۲۸). روغن بر آنها مالیده می‌شد، که نشان از روح‌القدس بر زندگی آنها بود. روغنی که بر سر ریخته می‌شد، تنها نمادی ظاهری از کار واقعی و روحانی‌ای بود که در درونِ شخص انجام می‌گرفت.

دو) ما مسیحیان عهد‌جدید نیز مسحی داریم:  امّا شما مسحی از آن قدّوس یافته‌اید و همگی دارای معرفت هستید (اول یوحنا ۲۰:۲). از منظر عهد‌جدید، مسح به معنای پر بودن و برکت یافتن توسط روح‌القدس است. این دارایی مشترک اکثر همهٔ مسیحیان است، ولی چیزی است که می‌توانیم و باید نسبت به آن تسلیم و پاسخگو باشیم.

۲. آیات (۱قسمت دوم-۳) خدمت مسیح موعود.

تا فقیران را بشارت دهم؛

او مرا فرستاده تا دلشکستگان را التیام بخشم،

و آزادی را به اسیران و رهایی را به محبوسان اعلام کنم؛

تا سال لطف خداوند را اعلام نمایم،

و از روز انتقام خدایمان خبر دهم؛

تا همۀ ماتمیان را تسلی بخشم،

و به آنان که در صَهیون سوگوارند،

تاجی به عوض خاکستر ببخشم،

و روغن شادمانی به عوض سوگواری،

و ردای ستایش به جای روح یأس.

آنان بلوط‌های پارسایی،

و نهال‌های مغروس خداوند خوانده خواهند شد،

تا جلال او نمایان شود.

الف. تا فقیران را بشارت دهم: مسیح موعود اعلام می‌کند که آمده تا آسیب ناشی از گناه را شفا دهد. گناه آسیب بسیاری رسانده است، پس باید عمل عظیم نجات صورت گیرد.

ب. او مرا فرستاده: چون گناه فقیر می‌کند، او به فقیران بشارت می‌دهد. گناه دل می‌شکند و به همین خاطر او دلشکستگان را التیام می‌بخشد. چون گناه اسیر می‌کند، او آزادی را بر اسیران و رهایی را به محبوسان اعلام می‌کند. چون گناه ستم می‌رساند، او سال لطف خداوند را اعلام می‌کند.

ج. او مرا فرستاده: چون گناه جرمی است که باید تلافی شود، او روز انتقام خدایمان را اعلام می‌کند.

یک) نکتهٔ قابل‌توجه این است که عیسی پیش از رسیدن به این جمله از خواندن بازایستاد. او در میانهٔ نبوّت توقف کرد، زیرا اعلامِ روز انتقام خداوند مربوط به بازگشتِ دوم اوست، نه آمدنِ نخستینش. در متن اصلی از کاما بین سال خداوند، و روز انتقام استفاده شده است که نزدیک به دو هزار سال است که برقرار مانده است. این نکته ماهیت نبوت‌های کتاب‌مقدس را نشان می‌دهد: که چگونه می‌توانند ناگهان و بی‌هشدار، «جهت و زمان خود را تغییر دهند» و از یک دورهٔ تاریخی به دوره‌ای دیگر منتقل شوند.

دو) می‌توانیم سال فیض خداوند را با یک روز انتقام او مقایسه کنیم.

د. او مرا فرستاده: چون گناه سبب حزن می‌شود، او ما ماتمیان را تسلی می‌بخشد.

یک) گسترهٔ تسلی و احیا به ‌زیبایی توصیف شده است، به جای خاکسترِ سوگواری، به قوم خود تاجی می‌بخشد. به جای سوگواری، به قوم خود روغن شادمانی می‌دهد. به جای روح یاس، به قوم خود ردای ستایش می‌بخشد. چرا باید در خاکستر بنشینیم، چرا باید سوگواری کنیم، چرا باید به روح یأس امکان جولان دهیم، وقتی عیسی چیزی بسیار بهتر به ما داده است؟

دو) کلمهٔ تاج مفهوم تاجی زیبا یا زینت سر را مد نظر دارد. در خروج ۲۸:۳۹ به کلاه‌ها و در اشعیا ۲۰:۳ به دستارها ترجمه شده است. خاکستر در سوگورای بر سر گذاشته می‌شود (دوم سموئیل ۱۹:۱۳). اینجا، خاکستر با تاجی زیبا جایگزین می‌شود.

و. نهال‌های مغروس خداوند خوانده خواهند شد: مکان احیا‌شدهٔ قوم خدا شکوهمند است. آنها به اندازهٔ نهال‌ها قوی، زیبا و مفید هستند ـ نهال‌های مغروس. شگفت‌انگیزتر این است که وقتی مردم به این درخت‌ها نگاه می‌کنند، می‌بینند که مغروس خداوند هستند.

آنچه قوم خدا خواهند کرد.

۱. آیهٔ (۴) قوم خدا دوباره آنچه نابود می‌شود را بنا خواهند کرد.

آنان خرابه‌های کهن را بنا خواهند کرد،

و ویرانه‌های سَلَف را بر پا خواهند داشت؛

شهرهای خراب را بازسازی خواهند کرد،

و ویرانه‌های نسل‌های متمادی را آباد خواهند نمود.

الف. آنان خرابه‌های کهن را بنا خواهند کرد: خدا شیفتهٔ آن است که خرابه‌ها را بازسازی کند. او می‌خواهد از قوم خود برای احیا و بازسازی چیزهایی استفاده کند که در هم‌شکسته و خرابه‌اند.

ب. ویرانه‌های نسل‌های متمادی را آباد خواهند نمود: حتی اگر ویرانه‌ها نسل‌ها پابرجا مانده باشند، خدا هنوز می‌تواند قوم خود را به‌کار گیرد تا آنها را از نو بنا کنند. نمونه‌ای زیبا –و تحقق جزئیِ این وعده- نِحِمیا است که ویرانه‌های ده‌هاسالهٔ دیوارهای اورشلیم را برداشت و آنها را دوباره ساخت.

۲. آیات (۵-۶) قوم خدا برای خدمت به او کنار گذاشته خواهند شد.

غریبان برخاسته، گله‌های شما را خواهند چرانید،

و بیگانگان زارعان و تاکبانان شما خواهند بود؛

کاهنان خداوند خوانده خواهید شد،

و شما را خادمان خدای ما خواهند نامید.

از دولت قوم‌ها خواهید خورد،

و در ثروت ایشان فخر خواهید کرد.

الف. کاهنان خداوند خوانده خواهید شد، و شما را خادمان خدای ما خواهند نامید: قوم خدا تحت مسح روح و خدمت مسیح، مشغله‌ای مقدس دارند. آنها کاهنان خداوند و خادمان خدای ما هستند. خدا افرادی را مهیا می‌نماید تا از گله‌های خود مراقبت کند تا زارعان و تاکبانان شما باشند.

۳. آیهٔ (۷) قوم خدا از برکات عظیم او شادمانی خواهند کرد.

به عوض شرمساری، نصیب دوچندان خواهید یافت،

و به عوض رسوایی، در میراث خود شادی خواهید کرد.

بنابراین، ایشان در سرزمینشان نصیب دوچندان خواهند یافت،

و خوشی جاودانی از آن ایشان خواهد بود

الف. به عوض شرمساری: چه تغییر عظیمی تحت مسح روح و خدمت مسیح! دیگر شرمی نیست. نصیب دو چندان خواهید یافت. دیگر رسوایی نیست. آنها از نصیب دوچندان خود خوشی جاودانی خواهند داشت، خوشی‌ای که کسی نمی‌تواند آن را از آنها بگیرد.

عهد جاودان.

۱. آیهٔ (۸) دل پشت عهد.

زیرا من، یهوه، عدالت را دوست می‌دارم،

و از غارت و ستم بیزارم.

من با امانت به قوم خود پاداش خواهم داد،

و با ایشان عهد جاودانی خواهم بست.

الف. زیرا من، یهوه، عدالت را دوست می‌دارم، و از غارت و ستم بیزارم: خداوند توضیح می‌دهد که چگونه قربانی‌هایی چون قربانیِ سوختنی، اگر دل درست نباشد، در واقع چیزی جز دزدی نیستند. در عوض، خداوند عدالت را دوست دارد. خودِ قربانی‌ها و نظام قربانی به‌تنهایی کافی نیستند.

ب. من با امانت به قوم خود پاداش خواهم داد، و با ایشان عهد جاودانی خواهم بست: خدا برای نظام قربانی، جایگزینی در نظر دارد. هنگامی‌که او کار را هدایت می‌کند و عهدی جاودانه برقرار می‌سازد، آنگاه دلِ او در میان قوم تحقق می‌یابد.

۲. آیهٔ (۹) عهد سبب برکت فراگیر می‌شود.

نسل ایشان در میان قوم‌ها مشهور خواهند شد،

و ذریت ایشان در میان ملت‌ها معروف خواهند گشت.

هر که ایشان را ببیند تصدیق خواهد کرد

که آنان نسل برکت‌یافته از خداوندند.

الف. آنان نسل برکت‌یافته از خداوندند: این عهد جاودان سبب برکت می‌شود و برکات آنقدر برجسته هستند که برکت‌یافتگان در میان ملت‌ها معروف خواهند گشت و هر که ایشان را ببیند تصدیق خواهد کرد.

ب. آنان نسل برکت‌یافته از خداوندند: نویسنده‌ٔ عبرانیان برکتی را در مورد عهد جاودان اعلام می‌کند: حال، خدای سلامتی که شبانِ اعظم گوسفندان یعنی خداوند ما عیسی را به خون آن عهد ابدی از مردگان برخیزانید، شما را به هر چیز نیکو مجهز گرداند تا ارادۀ او را به انجام رسانید. باشد که او هرآنچه را که موجب خشنودی اوست به‌واسطۀ عیسی مسیح در ما به عمل آورد، که او را جلال جاودانه باد. آمین. (عبرانیان ۲۰:۱۳-۲۱)

۳. آیات (۱۰-۱۱) عهد، نجات و عدالت را می‌آورد.

در خداوند شادی بسیار می‌کنم،

و جان من در خدایم به وجد می‌آید؛

زیرا مرا به جامۀ نجات ملبس ساخته،

و ردای پارسایی به من پوشانیده است؛

همچون دامادی که سرِ خویش را به تاجِ کِهانت می‌آراید،

و همچون عروسی که خویشتن را به جواهر زینت می‌دهد.

زیرا چنانکه زمین نباتات خود را می‌رویاند،

و باغ، دانه‌های کاشته شده را نمو می‌دهد،

خداوندگارْ یهوه نیز پارسایی و ستایش را

در نظر جمیع قوم‌ها خواهد رویانید.

الف. در خداوند شادی بسیار می‌کنم: شادی برکت‌یافتگان در آن برکت نیست، بلکه در خداوند است. این همان نظری است که بعدها در فیلیپیان ۴:۴ بیان شد، جایی که پولس می‌نویسد همیشه در خداوند شاد باشید؛ باز هم می‌گویم: شاد باشید.

ب. مرا به جامۀ نجات ملبس ساخته، و ردای پارسایی به من پوشانیده است: عطا شدن نجات و عدالت به قوم خدا با تصویری از جامه پوشاندن به آنها ارائه شده است.

یک) اینها جامه‌هایی شکوهمند هستند: همچون دامادی که سرِ خویش را به تاجِ کِهانت می‌آراید، و همچون عروسی که خویشتن را به جواهر زینت می‌دهد.

دو) اینها جامه‌هایی هستند که عطا می‌شوند: مرا به جامۀ نجات ملبس ساخته، و…پوشانیده است.

ج. زمین نباتات خود را می‌رویاند: برکت خدا رشد می‌کند. این برکت تولید نمی‌شود، بلکه رشد می‌کند. پس، خداوندگارْ یهوه نیز پارسایی و ستایش را در نظر جمیع قوم‌ها خواهد رویانید.

یک) از یک دیدگاه، ما هرگز نمی‌توانیم چیزی را وادار به رشد کنیم. هیچ‌کس نمی‌تواند به درونِ دانه‌ای برود و ژنوم آن را که باعث جوانه زدن و روییدن دانه می‌شود، «فعال کند». برکتِ حیات و رشد، به‌گونه‌ای شگفت‌انگیز درونِ خودِ دانه نهفته است. امّا ما می‌توانیم محیطی مناسب برای جوانه زدن، رشد و بارور شدن آن فراهم کنیم. همین اصل در مورد دریافت و شکوفایی در برکات خدا نیز صادق است. ما نمی‌توانیم آنها را «بسازیم» یا «تولید کنیم»، امّا می‌توانیم دل و ذهن خود را در محیط‌های درستِ ایمان، مشارکت و اطاعت قرار دهیم تا برکت در زندگی‌مان رشد کرده و شکوفا شود.