اشعیا باب ۴ ـ جماعت مسیح.

داوری بر دختران صهیون و امیدی پر شکوه.

۱. آیهٔ (۱) شرایط مأیوس‌کنندهٔ دختران صهیون.

در آن روز هفت زن دست به دامان یک مرد شده، خواهند گفت:

«نان خود را خواهیم خورد و جامۀ خود را خواهیم پوشید؛

تنها نام تو بر ما باشد، و ننگِ ما را بردار!»

الف. در آن روز: در نتیجهٔ داوری‌های خداوند که جزئیات آن در اشعیا ۱۶:۳-۲۶ آمده است، دختران صهیون از میان چند مرد می‌توانند شوهران انتخاب کنند.

ب. هفت زن دست به دامان یک مرد شده: مردان بسیاری به شمشیر خواهند افتاد (اشعیا ۲۵:۳)، هفت زن به‌دنبال یک مرد خواهند بود. آنقدر مشتاق ازدواج خواهند بود که انتظار ندارند شوهرانشان نیاز آنها را رفع کنند (نان خود را خواهیم خورد و جامۀ خود را خواهیم پوشید).

ج. تنها نام تو بر ما باشد: کافی بود که نام شوهر بر آنها آید تا ننگِ تجرد و بی‌فرزندی از آنها برداشته شود.

یک) به مفهومی گسترده‌تر، این نشان می‌دهد که خوب نیست زنان مشتاق ازدواج باشند. شاید بدون حکمت و بنا بر دلایل غلط ازدواج کنند. همچنین بد است که زنان انتظار نداشته باشند شوهرانشان نیاز خانه و زندگی آنها را تأمین کنند.  

۲. آیهٔ (۲) امید پرجلال شاخهٔ خداوند.

در آن روز شاخۀ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود، و میوۀ زمین مایۀ فخر و مباهات رهایی‌یافتگان اسرائیل خواهد گشت.

الف. شاخۀ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود: شاخهٔ خداوند عنوانی مربوط به مسیح موعود بود که به عیسی مسیح اشاره داشت.

یک) چنین تصویری در اشعیا ۱:۱۱ هم تکرار شده است: نهالی از کُندۀ یَسا سر بر خواهد آورد، و شاخه‌ای از ریشه‌هایش میوه خواهد داد. همچنین در ارمیا ۵:۲۳ هم تکرار شده است: خداوند می‌فرماید: «هان، روزهایی می‌آید که ’شاخه‌‌ای‘ عادل برای داوود بر پا می‌کنم؛ پادشاهی که به خردمندی سلطنت خواهد کرد، و عدل و انصاف را در این سرزمین به اجرا در خواهد آورد.» و در ارمیا ۱۵:۳۳: در آن ایام و در آن زمان برای داوود شاخه‌‌ای عادل خواهم رویانید که عدل و انصاف را در این سرزمین به اجرا در خواهد آورد. در زکریا ۸:۳ نیز تکرار شده است: زیرا هان من خادم خود ’شاخه‘ را خواهم آورد.

دو) مقصود از شاخهٔ خداوند، ثمربخشی و حیات است. عیسی از همین تمثیل هنگامی استفاده کرد که گفت من تاک هستم و شما شاخه‌های آن (یوحنا ۵:۱۵)

ب. در آن روز: این بدان معنا نیست که مسیح هنگام رخ دادن این داوری‌ها بر دختران صهیون ظاهر خواهد شد. این بدان معناست که وعدهٔ مسیح برای آنها در میان سختی‌ها بیش از هر چیزی زیبا و پرجلال خواهد بود.

ج. میوۀ زمین مایۀ فخر و مباهات رهایی‌یافتگان اسرائیل خواهد گشت: برای مابقی که در داوری حفظ شده‌اند، وعدهٔ مسیح زیباتر، پرارزش‌تر و حیات‌بخش‌تر خواهد بود. میوه‌ای شکوفا شده و از شاخهٔ خداوند بیرون خواهد زد، حتی هنگامی که به وعدهٔ مسیح قبل از آمدنش اعتماد کنند.

صهیون تحت حکومت شاخهٔ خداوند.

۱. آیهٔ (۳) قدوسیت ویژگی جامعه‌ای می‌شود که شاخهٔ خداوند بر آن سلطنت می‌کند.

و هر که در صَهیون بر جا مانَد و در اورشلیم باقی بماند، مقدس خوانده خواهد شد، هر آن کس که در اورشلیم برای حیات مقرر شده باشد.

الف. مقدس خوانده خواهد شد: در روزگاری که صهیون‌ گناه‌بار بود، آنها زیبا، ظریف، جذاب و شیک‌پوش خوانده شدند. اما مقدس خوانده نشدند.

یک) «قدوسیت مسیح هم باید بر آنها اطلاق گردد و هم نازل شود: او هم کفارهٔ گناه را داد و هم ذات آنها را شفا بخشید و بدهی‌شان را پرداخت و ذخیره‌ای از فیض و قدوسیت به آنها داد تا بشر بتواند آنها را ‘مقدسین‘ بخواند.» (تِرَپ)

ب. آن کس که…مقرر شده باشد: در روزگاری که شاخهٔ خداوند سلطنت می‌کند، نشانهٔ همه، از جمله دختر صهیون، این خواهد بود که آنها مقدس خوانده خواهند شد.

یک) مقدس بودن به معنای «فوق‌العاده روحانی» بودن نیست. به معنای بی‌گناهی و کمال مطلق هم نیست. همچنین به معنای برتری روحانی و رفتار آزاردهنده نمی‌باشد. بلکه به معنای زندگی، دل، ذهن و بدنی است که حقیقتاً برای خداوند جدا شده است. این زندگی، جدا از افکار و تمایلات این جهان، نفس و شیطان است و در عوض وقف خداوند می‌باشد.

۲. آیات (۴-۶) خصلت‌های دیگر جامعه‌ای که شاخهٔ خداوند بر آنها سلطنت می‌کند.

در آن زمان خداوندگار نجاستِ دختران صَهیون را خواهد شست و لکه‌های خون اورشلیم را به روح داوری و روح آتشین از میان آن خواهد زدود. آنگاه خداوند بر فراز کوه صَهیون و بر فراز محفل‌هایش، در روزْ ابر و دود و در شبْ آتشِ مشتعل خواهد آفرید؛ و بر فراز تمامی جلال آن، پوششی خواهد بود، که سایه‌بان به جهت گرمای روز و پناهگاه و سرپناه به جهت توفان و باران خواهد بود.

الف. در آن زمان خداوندگار نجاستِ دختران صَهیون را خواهد شست: هنگامی که شاخهٔ خداوند سلطنت می‌کند، شستشویی صورت می‌گیرد. پاک شدن آسان نخواهد بود؛ به روح داوری و روح آتشین خواهد بود. ولی ارزشش را خواهد داشت.

یک) «گناه نجاسات روح است، افراط یا نخالهٔ شرارت و قی شیطان است. آغشته به این نجاست مکروه، مسیح با خون خود محبت می‌کند و می‌شوید و پاک می‌سازد، تا آنها را کاهنین خدا و پدر سازد.» (تِرَپ)

دو) «او تنها قوم خود از گناه نمی‌شوید، بلکه ذات خوک‌صفتِ آنها را می‌گیرد، چرا که در غیر اینصورت به باتلاق بازخواهند گشت.»  (تِرَپ)

ب. روزْ ابر و دود و در شبْ آتشِ مشتعل خواهد آفرید: وقتی شاخهٔ خداوند سلطنت می‌کند، حضوری ملموس خواهد داشت. همان‌طور که در ایام خروج چنین بود، خدا همچون ستون ابر در روز و ستون آتش در شب، واقعی خواهد بود (خروج ۲۱:۱۳-۲۲).

ج. پوششی خواهد بود، که سایه‌بان به جهت گرمای روز و پناهگاه و سرپناه به جهت توفان و باران خواهد بود: وقتی شاخهٔ خداوند سلطنت می‌کند، امنیتی از سوی خداوند خواهد آمد. قوم خدا ایمن خواهند بود و پاکیزه، و در حضور مطیعانهٔ خدا به‌سر می‌بَرند.

یک) «هیچ چیز واجب‌تر از آن نیست که خواندگی خود پیش گیریم و با وفاداری وظایف خود را انجام دهیم. خوبان و بَدان، به یک اندازه زحمت فراوان می‌بینند؛ اما بَدان را ملجایی نیست و مکانی برای پنهان ساختن خود ندارد و تا به آخرین حد منکوب خواهند شد. اما شرایط آنکه دیندار است مبارک خواهد بود، البته متحمل سرما و گرما می‌شوند، اما در خدا ملجایی دارند.» (کالوین)

دو) اگر حقیقتاً تولد تازه یافته‌ایم، می‌خواهیم شسته شویم، حضور خداوند را داشته باشیم و از حفاظت او بهره‌مند گردیم. بسیاری از مردم تنها حضور دائمی و حفاظت خداوند را می‌خواهند، امّا او اینها را جدا از پاک‌سازی خویش عطا نمی‌کند.