فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
مزمور 100 – مزمور شکرگزاری برای تمامی سرزمین
این مزمور با عنوان سادهٔ مزمور شکرگزاری نامگذاری شده است، و تنها مزموری در کل مجموعه است که این عنوان را دارد. این مزمور دعوتی است به تمامی زمین تا خدا را بشناسند و او را بپرستند. «سرشار از وجد و اطمینان برای تمام جهان است، هنگامی که شکوه آن را در نظر میگیرد –زمانی که همهٔ مردم زمین خود را مطیع سلطنت یهوه کردهاند.» (جی. کمپبل مورگان)
چیستی و چراییِ ستایش.
۱. آیات (1-2) چه باید کرد؟ خداوند را ستایش نماییم.
ای تمامی روی زمین، خداوند را بانگ شادمانی دهید!
خداوند را با شادی عبادت نمایید،
و سرودخوانان به حضور او بیایید.
الف.خداوند را بانگ شادمانی دهید: برخلاف چند مزمورِ پیشین، مزمور ۱۰۰ با اعلامی دربارهٔ سلطنت یا ذات خدا آغاز نمیشود، بلکه با فراخوانی ساده و مستقیم آغاز میگردد: ای تمامی روی زمین، خداوند را بانگ شادمانی دهید. این دعوتی است به تمام ملتها، که فراتر از مرزهای اسرائیل امتداد مییابد.
یک) بانگ شادمانی: « واژهٔ اصلی به معنای فریاد شادی است، همانگونه که رعایا هنگام ظاهر شدن پادشاهشان سر میدهند. خدای شادمان ما باید توسط مردمی شادمان پرستیده شود؛ روحیهای شاد با ذات او، اعمال او، و قدردانیای که باید نسبت به رحمتهای او در دل داشته باشیم، هماهنگ است.» (اسپرجن)
دو) «این بانگ شادمانی… معادل بانگ و فریاد تجلیل یا آوای احترام برای یک پادشاه است.» (کیدنر)
سه) ای تمامی روی زمین: «قومها باید بشناسند که خداوند کیست. او یَهُوَه است –آنکه قومش بهسبب فیض و برکات او وجود دارند. ملتها نیز دعوت شدهاند تا سرودهایی برای خداوند بسرایند و او را پرستش کنند.» (ونجمرن)
ب. خداوند را با شادی عبادت نمایید: تمامی زمین برای عبادت خداوند فراخوانده شدهاند. مزمورنویس احتمالاً خدمت در قالب پرستش و مراسم مذهبی معبد را در نظر داشته است، اما این اصل شامل هر نوع خدمتی است که به خداوند معطوف باشد. کسانی که خدا را عبادت میکنند، باید این کار را با شادی انجام دهند.
یک) خداوند ر ا با شادی عبادت کنید: «شاد بودن در پرستش مذهبی، هم حق و هم وظیفهٔ توست. دین خداوند حقیقی برای زدودن رنج انسان و آوردن شادی به بشریت آمده است. کسی که دین مسیح نتوانسته او را شاد کند، یا آن دین را درست نمیفهمد یا بهدرستی از آن بهره نمیبرد.» (کلارک)
دو) «برای ایماندار واقعی به عیسی، خدمت به خدا نه از روی اجبار، بلکه از سر عشق است؛ او در کنار جماعت عظیم گرد میآید چون لذت میبرد از پرستش خداوند متعال.» )اسپرجن)
ج. سرودخوانان به حضور او بیایید: مانند بسیاری از بخشهای مزمورها، ستایش معمولاً در قالب سرود بیان میشود. سرود خواندن تنها راه ستایش خدا نیست، اما اصلیترین و برجستهترین روش ستایش او به شمار میآید.
۲. آیه (۳) چرا باید ستایش کنیم: زیرا او خالق و شبان ما است.
بدانید که یهوه خداست!
اوست که ما را آفرید و ما از آنِ اوییم.
ما قوم او و گوسفندان چراگاه اوییم.
الف. بدانید که یهوه خداست: ستایشی که از سوی قوم خدا و سراسر زمین به او میرسد باید آگاهانه و با فهم باشد. دلایل فراوانی برای پرستش یهوه، خدای عهد اسرائیل، داریم و این دلایل با شناخت این حقیقت آغاز میشوند که او خداست.
یک) «شناخت یعنی داشتن پایهای محکم زیر پا، که پیشنیاز ستایش است (رجوع کنید به مزمور ۲:۴۰ به بعد)، و این شناخت به ما عطا شده است؛ در واقع، این یک فرمان است.» (کیدنر)
دو) بدانید که یهوه خداست: «ای قومهای بیخدا، که خیالپردازیهایتان خدایان دروغین ساختهاند، به این حقیقت ایمان بیاورید!» (تِرَپ)
ب. اوست که ما را آفرید: دلیل بعدی برای پرستش خدا، در شناخت شایستهٔ کار او بهعنوان خالق نهفته است. این اندیشه که خودمان بتوانیم خود را خلق کنیم، مضحک است و باید کسی که ما را آفریده است، پرستش کنیم.
یک) «مفهوم مالکیت خداوند، اساس حقیقی تقدیس ماست. باید حقوق او بر خود را درک کنیم تا بتوانیم آزادانه آنچه را که حق اوست، به او تقدیم کنیم. این حقوق در دلایل شیرین و معقول متعددند؛ اما در میان همه، حق آفرینش یکی از مهمترینهاست. خداوند بر ما حق دارد زیرا ما را آفریده است.» (مایر)
دو) «البته، اگر ما خدا را بهعنوان خالق خود نپذیریم، نیازی به سپاسگزاری هم نداریم. چرا باید قدردانی کنیم؟ خودمان اینجا آمدیم، ممنون! جز خودمان کسی را برای تشکر نداریم.» (بویس)
سه) در عهدجدید، شخص ایماندار دلیل دیگر و عظیمتری برای ستایش دارد: او در عیسیمسیح خلقتی تازه است (دوم قرنتیان 17:5).
چهار) ما از آن اوییم: [در برخی نسخهها: نه از آنِ خودمان] «پس تنها او – و نه خدایان دیگر که ما را نیافریدهاند- سزاوار ستایش و بندگی ماست.» (پول)
پنج) «از سوی خودمان، باور اینکه خداوند ما را آفریده است برایمان بسیار آسانتر است تا اینکه بخواهیم بپذیریم که ما حاصل فرایندی طولانی از انتخابهای طبیعی بودهایم که از اتمهای سرگردان بهتدریج شکل گرفتهاند.» (اسپرجن)
شش) «بعضی آدمها طوری زندگی میکنند انگار خودشان خالق خویشند؛ خود را ‘ساخته دست خویش‘ مینامند و آفرینندگان خیالی خود را ستایش میکنند.» (اسپرجن)
ج. ما قوم او و گوسفندان چراگاه اوییم: سومین دلیل پرستش خداوند این است که او قومی را برگزیده است (ابتدا قوم یهود و سپس پیروان عیسی مسیح را)، و از ما بهعنوان گوسفندان چراگاه خود مراقبت میکند.
چیستی و چرایی شکرگزاری.
1. آیه (۴) با دل شکرگزار و زبان ستایشگر به خانهٔ او بیاییم.
به دروازههای او با شکرگزاری داخل شوید،
و به صحنهای او با ستایش!
او را سپاس گویید و نامش را متبارک خوانید.
الف. به دروازههای او با شکرگزاری داخل شوید: اکنون مزمورنویس، قوم خدا را از تمامی سرزمینها (مزمور ۱:۱۰۰) به تصویر میکشد که از دروازهها وارد صحنهای معبد میشوند. وقتی ما بهعنوان قوم خدا به حضور او نزدیک میشویم، باید با شکرگزاری به پیش رویم و به تمام آنچه خدا برای ما انجام داده، آگاه باشیم.
یک) به دروازههای او با شکرگزاری داخل شوید: «خدا را بهصورت عمومی پرستش کنید؛ و وقتی به خانهٔ دعا میآیید، شکرگزار باشید که چنین امتیازی دارید؛ و هنگامی که وارد صحنهای او میشوید، او را بهخاطر اجازهٔ ورود ستایش کنید.» (کلارک)
دو) «این مزمور نشان میدهد که شکرگزاری یک بعد ویژه دارد که شامل تمام قوم خدا بهصورت جمعی است، نه تنها دعاهای خصوصی افراد.» (بویس)
ب. و به صحنهای او با ستایش! او را سپاس گویید: شکرگزاری و ستایش در هم میآمیزند، چرا که قوم خدا سپاسگزارند و نام او را ستایش میکنند.
یک) «گویی دروازههای شهر و صحنهای قدس ناگهان به روی همه باز شدهاند و تمام سرزمینها دعوت میشوند تا به یهوه خدمت کنند، بدانند که او خداست و وارد رابطهای با او شوند.» (مورگان)
دو) در عهدجدید، نه تنها دروازهها و صحنها باز شدهاند، بلکه راه ورود به قدسالاقداس نیز باز شده است (عبرانیان 19:10).
۲. آیه (۵) چرا باید ستایش کنیم؟ زیرا خداوند نیکو و پر از فیض است.
زیرا خداوند نیکوست و محبتش جاودانی،
و وفاداریش نسل اندر نسل.
الف. خداوند نیکو است: شکرگزاری و ستایش، پاسخی شایسته در برابر نیکویی خداست. او در تدابیرش نیکوست، در فیضش نیکوست، در بخششهایش نیکوست، در عهدش نیکوست، و در هر بُعد از ذات خود نیکوست.
یک) زیرا خداوند نیکو است: «خدایان اقوام بیگانه نیکو نبودند؛ آنها خودخواه و دمدمیمزاج بودند، و هیچگاه نمیتوانستی مطمئن باشی که چه زمانی ممکن است بر ضد تو عمل کنند و آسیبی به تو برسانند. اما خدای ما اینگونه نیست. خدای کتابمقدس نیکوست و همواره نیکو بوده است.» (بویس)
ب. محبتش جاودانی: این مزمور کوتاه با تأکید بر محبت و وفاداری بیپایان خداوند پایان مییابد. اینها دلایلی جاودانی برای شکرگزاری و ستایش خدا هستند.
یک) «تا زمانی که دریافتکنندهٔ رحمت هستیم، باید بخشندهٔ شکرگزاری هم باشیم.» (اسپرجن)
دو) «چه روز پرشکوهی خواهد بود آن روزی که دروازههای جاودان آسمان سر برمیافرازند و صحنهای اعلی را آشکار میسازند ـ جایی که فرزندان قیامت وارد خواهند شد تا در آنجا، همراه با فرشتگان و فرشتگان مقرب، تا ابد ساکن شوند و بسرایند!» (هورن)