فصل به فصل، آیه به آیه، استفاده آسان و همیشه رایگان!
مزمور ۶۷ – مزمور بشارتی
عنوان مزمور مخاطب آن را به ما نشان میدهد: برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی. مزمور. سرود. برخی بر این باورند که سالار سرایندگان همان خداوند خداست، و برخی دیگر او را یکی از رهبران گروههای سرایندگان یا نوازندگان در زمان داوود میدانند، مانند هیمان سراینده یا آساف (اول تواریخ 33:6، 5:16-7، و 6:25).
این مزمور شگفتانگیز گاهی وقتی قوم خدا به مزمورهای محبوب خود فکر میکنند، فراموش یا نادیده گرفته میشود. اگرچه مارتین لوتر پنج جلد تفسیر مفصل بر مزمورها نوشت، اما مزمور ۶۷ را کاملاً نادیده گرفت. با اینحال، این مزمور قلبی مشتاق دارد تا راه خدا، نجات خدا، و ستایش خدا در سرتاسر زمین گسترش یابد.
یک تقاضا و یک دلیل برای برکت.
1. آیۀ (1) تقاضای برکت.
خدا ما را فیض و برکت عطا فرماید
و روی خود را بر ما تابان کند، سِلاه
الف. خدا ما را فیض و برکت عطا فرماید: این کلمات برگرفته از برکت هارونی در اعداد ۲۶-۲۴:۶ هستند، جایی که کاهن اعظم اسرائیل این برکت زیبا را بر مردم اعلام میکرد.
یک) پولس در نامۀ رومیان 16:15 نوشت: «که خدمتگزار مسیحْ عیسی برای غیریهودیان باشم و خدمتِ کهانتِ اعلامِ انجیلِ خدا را به انجام رسانم، تا غیریهودیان هدیهای مقبول به درگاه خدا باشند که توسط روحالقدس تقدیس شده است.» این زبان کهانتی است، و میتوان گفت پولُس خود را همچون کاهنی میدید. او خدمت کهانتی خود را از راه بشارت انجام میداد، نه قربانی کردن حیوانات. رسالۀ اول پطرس 9:2-10 به ما میگوید که همهٔ ایمانداران نیز کاهنانی هستند. ما خدمتی کهانتی به جهان ارائه میدهیم، و این خدمت را عمدتاً از طریق بشارت انجام میدهیم.
ب. خدا ما را فیض فرماید: نویسندهٔ مزمور ابتدا نیاز خود به رحمت را میدانست. این دیدگاه دل ما را در وضعیت درستی قرار میدهد: گناهکارانی که به فیض خدا نیاز دارند. ممکن است یکی بیش از دیگری به فیض نیاز داشته باشد، اما همهٔ ما محتاج فیض هستیم.
یک) «بهترین مقدسین و بدترین گناهکاران میتوانند در این دعا با هم متحد شوند.» (اسپرجن)
ج. ما را برکت فرماید: فراتر از رحمت خدا -که میتوانست صرفاً در تنها گذاشتن ما و نابود نکردن ما نمایان شود- ما میخواهیم خدا ما را برکت نیز بدهد. تصور کنید مجرمی گناهکار در برابر قاضی، درخواست رحمت کند و آن را دریافت نماید -و سپس خواهان برکت شود! اما محبت خدا نسبت به ما تا این اندازه عظیم است.
د. و روی خود را بر ما تابان کند: داشتن چهرهٔ پرجلال و شاد خدا که بر ما میتابد، بزرگترین هدیهای است که میتوانیم داشته باشیم. اینکه بدانیم وقتی خدا به ما مینگرد، از ما خشنود است -نه بهخاطر آنکه چه کسی هستیم یا چه کردهایم، بلکه به خاطر اینکه در عیسی مسیح هستیم- هیچ منبعی در زندگی بزرگتر از این برای صلح و قدرت وجود ندارد.
یک) «یک پادشاه [خاورمیانهای] رضایت یا نارضایتی خود را از فردی که نزد او میآمد، از طریق حالت چهرهاش نشان میداد.» (ونجمرن)
دو) «چهرهای تابان، نقطهٔ مقابل چهرهای خشمگین یا عبوس است، و چهرهای که به سوی کسی برگردانده شده، برخلاف چهرهای است که با بیتفاوتی یا نفرت از آن فرد روی برمیگرداند. چهرهای تابان نشانهٔ لطف است… و همچنین نشاندهندهٔ صمیمیت روابط گرم و دوستانه نیز هست.» (بویس)
سه) «وقتی خدا لبخند میزند، چرا باید نگران باشد؟ چه اهمیتی دارد اگر همهٔ جهان سرزنش کنند، وقتی یَهُوَه به خدمتگزارش نظر لطف دارد. نگاه تأییدآمیز خدا، آرامشی عمیق و لذتبخش در دل انسان ایجاد میکند.» (اسپرجن)
ه. سِلاه: ایدهای که در زبان عبری برای این کلمه وجود دارد (که ۷۴ بار در عهدعتیق آمده است)، به معنای توقف یا مکث است. بیشتر مردم فکر میکنند که این توقف برای تأمل و تفکر بر کلماتی است که به تازگی گفته شدهاند. همچنین ممکن است این کلمه یک دستور موسیقی باشد، برای یک میاننوازی یا بخش موسیقایی خاص.
یک) به عظمت اینها فکر کنید:
· رحمت خدا.
· فیض و برکت خدا.
· رضایت روی تابان خدا.
دو) «این سه درخواست همهٔ آن چیزی را که ما اینجا و در جهان پس از آن نیاز داریم، در بر میگیرند.» (اسپرجن)
2. آیۀ (2) دلیل برکت.
تا راههای تو در جهان شناخته شود
و نجاتت در میان همۀ قومها.
الف. تا راههای تو در جهان شناخته شود دلیلی که مزمورنویس این برکت عظیم و بلندمرتبه را درخواست کرد، دلیلی خودخواهانه نبود. او این برکت را برای جلال خدا و برای نجات انبوه افراد گمراه خواستار شد.
یک) وقتی مردم کار خدا را در زندگی قومش میبینند -برکت خدا که در زندگی آنها فعال است- این یکی از راههایی است که خدا راه خود را در جهان آشکار میکند. اما وقتی به نظر میرسد خدا در زندگی قومش ساکت یا غایب است، این مانعی بزرگ برای شناساندن راه خدا در جهان میشود.
دو) «میتوان بدون ترس از مخالفت گفت که بزرگترین مانع در برابر بشارت دادن در جهان امروز، ناتوانی کلیسا در ارائهٔ نشانههایی در زندگی و عملکرد خود است که قدرت نجاتبخش خدا را نشان دهد.» (استات، به نقل از بویس)
ب. راههای تو: فقط انتشار حقیقت خدا یا کلام خدا به گوش همه نیست -بلکه هدف این است که راه تو؛ راه خداوند، در جهان شناخته شود.
یک) این ما را به یاد مفهوم پشت بخش مهم بشارتی انجیل متی 19:28-20 میاندازد: «پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر، پسر و روحالقدس تعمید دهید و به آنان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان دادهام، بهجا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!» عیسی به آنان نگفت که تنها بشارت دهند و جانها را نجات بخشند، بلکه تمام امتها را پیرو خود سازند و به آنان تعلیم دهند که تمام چیزی را که بر شما حکم کردهام، نگاه دارند.
دو) البته، ما بایستی از کلام خدا آگاه باشیم تا در راه او گام برداریم؛ اما گام برداشتن در راه او فراتر از شناخت از کلام اوست.
ج. تا در جهان شناخته شود: مزمورنویس دیدگاهی بسیار زیبا و گسترده داشت: نه فقط اورشلیم، نه فقط یهودیه، نه فقط همهٔ اسرائیل، نه فقط خاورمیانه، نه فقط جهان مدیترانه، نه فقط قاره یا نیمکرهٔ خودش، بلکه کل جهان را در نظر داشت.
یک) خدا از ما میخواهد که همان دل و همان دید را داشته باشیم برای همۀ جهان.
د. نجاتت در میان همۀ قومها: از بین تمامیِ راههای خدا، این پُرارزشترین و ضروریترین است. ما باید جهان غرق در تباهی را مشاهده کنیم و در پِی نجات خدا در میان همۀ قومها باشیم.
یک) دگربار، این علتِ وجود برکت است. آیا شما عضو باشگاه «مرا برکت عطا کُن» هستید و همواره رو به خدا فریاد میکنید: «برکت عطا کن، مرا برکت عطا کن، مرا برکت عطا کن»؟ اما فریاد شما اساساً یک فریاد خودپسندانه است، نوعی فریاد که کودکی خودخواه انجام میدهد. آری، ما باید از خدا بخواهیم که به ما برکت عطا کند اما نه تنها برای خودمان، بلکه تا راه او در همۀ جهان و نجاتش در میان تمام اُمتها منتشر گردد.
دو) «از زمان پنطیکاست دعای باستانی اسرائیل به شکلی باشکوهتر از آنچه هرگز تصور میکردند، در حال تحقق است.» (ونجمرن)
دعوتی به ستایش خدا.
1. آیۀ (3) دعایی به درگاه خدا برای همهٔ مردم.
خدایا، قومها تو را بستایند،
همۀ قومها تو را بستایند.
الف. خدایا، قومها تو را بستایند: میبینیم که این ابتدا و بالذات یک دعا نزد خداست. دعوت کردن مردم برای ستایش خدا نیکو است؛ اما درخواست از خدا برای آوردن ملل به سوی خود نیز به همان اندازه درست و مناسب است.
یک) زمانی که به این شکل دعا میکنیم، برمبنای دلِ خدا دعا میکنیم، خدایی که در نظر دارد هیچکس تباه نشود، بلکه همگان به توبه روی آورند (دوم پطرس 9:3)، و کسی که اجتماع عظیمی را از تمام اُمتها، قبیلهها، مردمان و زبانها گرد آورده است تا او را در مقابل تخت پادشاهیاش بستایند (مکاشفه 9:7).
ب. همۀ قومها تو را بستایند: عبارت قومها تو را بستایند، برای دعا به اندازه کافی عظیم نبود؛ مزمورنویس گامی ژرفتر برداشت: همۀ قومها تو را بستایند!
یک) ما فقط نمیخواهیم زمین راه خدا را بشناسد؛ حتی نمیخواهیم که شناخت نجات او فقط به ملل محدود شود. ما میخواهیم همهٔ مردم او را ستایش کنند. ستایش خدا توسط جمعی بزرگ از مردم، چیز شگفتانگیزی است. راه رفتن ما با خدا ناقص است مگر اینکه در حال ستایش او باشیم.
سه) آیا دل ما هم همانگونه است؟ یا به جای آنکه دل خدا را برای همۀ قومها داشته باشیم، برخی از مردم را کنار میگذاریم؟
2. آیات (4-5) انتظاری شاد و پرامید برای پادشاهی خدا.
قومها شاد باشند و بانگ شادی برآورند
چراکه تو قومها را به انصاف حکم میکنی
و امتهای جهان را هدایت مینمایی. سِلاه
خدایا، قومها تو را بستایند،
همۀ قومها تو را بستایند.
الف. قومها شاد باشند و بانگ شادی برآورند: برای چه؟ برای چه باید اُمتها به این میزان شادمان باشند؟ زیرا خدا میآید تا قومها را به انصاف حکم کند و امتهای جهان را هدایت نماید. عیسی بازخواهد گشت، و این باید ما را حتی بیشتر مشتاق کند تا راه خدا، نجات خدا، و ستایش خدا را به میان امتها بیاوریم.
یک) خدا نکند که دانستنِ اینکه عیسی بهزودی بازمیگردد، شور و اشتیاق ما را نسبت به بشارت و مأموریتها کمرنگتر کند. برعکس، باید ما را بسیار پرشورتر و مشتاقتر سازد.
ب. امتهای جهان را هدایت مینمایی: این امر یک حقیقت است. این واقعه رُخ خواهد داد. عیسیمسیح در جایگاه شاهِشاهان و ربالارباب بر زمین حکمرانی خواهد کرد. ما میخواهیم قومها را برای آن زمان حاضر کنیم.
یک) «زیرا او ‘قومها را به عدالت داوری خواهد کرد‘؛ یوغ ستمگر را خواهد شکست، و عصای آهنین رئیس این جهان را درهم خواهد کوبید؛ خود مدافع کلیسای خویش خواهد شد، و او را به آزادیِ پرجلالِ فرزندان خدا وارد خواهد ساخت، آنانی که خدمتشان، آزادیِ کامل است.» (هورن)
ج. سِلاه: این شایستهٔ تأمل است –ارتباط میان اشتیاق به بازگشت عیسی و اشتیاق به گسترش انجیل.
د. همۀ قومها تو را بستایند: مفهوم آیهٔ ۳ از مزمور ۶۷ آنقدر مهم است که مزمورنویس آن را تکرار کرده است. «این کلمات تکراری بیهوده نیستند، بلکه ترجیعی هستند شایستهٔ آنکه بارها و بارها سروده شوند.» (اسپرجن)
یک) «باشد که تو را بستایند (‘تو‘ در این جمله بهطور تأکیدی و انحصاری به کار رفته است) نه خدایان طلا و نقره خود را.» (ترپ)
دو) این وعده نهایتاً در آسمان تحقق خواهد یافت، جایی که مردمانی از هر قبیله و زبان، خدا را خواهند ستود. «در آن روز، شادی ما حتی بیشتر خواهد بود، زیرا جماعتی عظیم از همهٔ قومهای زمین، خدا را با ما خواهند ستود.» (بویس)
پاسخ به این دعا.
1. آیۀ (6 قسمت اول) برکت برای زمین.
آنگاه زمین محصول خود را خواهد داد
الف. آنگاه زمین محصول خود را خواهد داد: این مفهوم ممکن است در مزمور وجود داشته باشد، زیرا این سرود در فصل درو نوشته شده است. فراوانیِ محصول، افکار مزمورنویس را به سوی عظیمترین برداشتِ آینده سوق داد -برداشتی روحانی که هنوز در راه است.
یک) «اگر این سرود متعلق به جشن برداشت محصول باشد، چنانکه بخش آغازین آیهٔ ۶ نشان میدهد، پس آن مناسبت محلی بهزیبایی در دیدگاهی بسیار گستردهتر فرو رفته است.» (مورگان)
ب. آنگاه زمین محصول خود را خواهد داد: وقتی زمین راه خدا، نجات خدا و ستایش خدا را بشناسد، آنگاه محصول خود را خواهد داد. میوهها ظاهر خواهند شد؛ هدف مقرر شده برای زمین تحقق خواهد یافت. ستایش خدا!
یک) خدا ما را آفرید تا راه او، نجات او و ستایش او را بشناسیم. وقتی این کار را انجام میدهیم، خود زمین شادمان میشود، چون مردم زمین در حال انجام کاری هستند که خدا آنها را برای آن خلق کرده است. نظم طبیعی خداوند برای آفرینش و انسانها محترم شمرده میشود و نتیجهاش برکت خواهد بود. این دقیقاً مثل استفاده کردن از چیزی به همان روش و هدفی است که سازندهٔ آن طراحی کرده است.
ج. محصول خود را خواهد داد: این همچنین به ما میگوید که زمین هرگز محصول و باروری خود را نخواهد داد و به کمال نخواهد رسید، مگر اینکه راه خدا، نجات خدا و ستایش خدا را بشناسد.
یک) «‘بگذار قومها تو را بستایند، ای خدا! بگذار همه قومها تو را بستاید!‘» پس چه میشود؟ ‘آنگاه زمین محصول خود را خواهد داد؛ و خدا، خودِ خدای ما، ما را برکت خواهد داد.‘ ناسپاسی ما علت بیثمری زمین است. تا انسان خدا را به خاطر رحمتهایش ستایش کند، خدا نیز انسان را با رحمتهای خود برکت میدهد.» (ویلیام سیکر، سال 1660، به نقل از اسپرجن)
2. آیات (6 قسمت دوم – 7 قسمت اول) برکت برای کسی که دعا کرد.
و خدا، خدای ما، ما را مبارک خواهد ساخت. خدا ما را مبارک خواهد ساخت،
الف. خدا، خدای ما، ما را مبارک خواهد ساخت: هنگامی که دل و اراده خدا را با دنیا شریک شویم، برکت خواهیم یافت. ما باید برکت یابیم.
یک) پس میبینیم یک چرخهٔ باشکوه شکل میگیرد. ما برکت میگیریم؛ از آن برکت استفاده میکنیم تا برای جهانی که در رنج است دعا کنیم و به آن کمک برسانیم، و چون این کار ما را با دل خدا هماهنگ میکند، برکت بیشتری نصیبمان میشود. سپس آن برکت را برای تمام زمین به کار میبریم… و این چرخه همچنان ادامه دارد و ادامه دارد.
دو) ارزش دارد که به زندگی خود نگاه کنیم و ببینیم آیا جایی این چرخه را شکستهایم یا نه. آیا ایمانمان به برکت خدا کم شده؟ آیا دیگر تلاش نمیکنیم آن برکت را گسترش دهیم؟ آیا دیگر دل خدا را در همهٔ اینها نمیبینیم؟ اگر این چرخه را نشکنیم، واقعاً از جلالی به جلالی دیگر حرکت میکنیم.
سه) « بگذار خداوند (که این مزمور ما را به دعا برای او ترغیب میکند)، کسی که از اندک، بسیار میآورد و با محبت تقسیم میکند، چنین برکتی بر ما ارزانی دارد که ما نیز به نوبهٔ خود، برکت جهان شویم!» (کیدنر)
چهار) خدا، خدای ما: «ما هرگز خدا را بهدرستی دوست نمیداریم مگر وقتی بدانیم او متعلق به ماست، و هر چه بیشتر او را دوست بداریم، بیشتر آرزو میکنیم که مطمئن باشیم او واقعاً مال ماست.» (اسپرجن)
ب. خدا ما را مبارک خواهد ساخت: این عبارت دو بار پشت سر هم تکرار شده تا انتظار مطمئن و پرامید را تأکید کند. خدا وعده داده است که ملل زمین را از طریق نسل ابراهیم برکت دهد، و ما میدانیم که این وعده در شخص عیسی مسیح تحقق یافته و خواهد یافت.
یک) «جریان دائمی و دایرهواری از یک دریا به دریای دیگر وجود دارد؛ همینطور بین خدا و ما. هر چه بیشتر او را ستایش کنیم، برکتهای ما بیشتر فرو میریزد؛ و هر چه برکتهایش بیشتر باشد، ما دوباره بیشتر او را ستایش میکنیم؛ به گونهای که ما بیشتر خود را برکت میدهیم تا خدا را. وقتی چشمهها کمجریان میشوند، کمی آب در پمپ میریزیم، نه برای غنیتر کردن چشمه، بلکه برای اینکه خودمان بیشتر بهرهمند شویم.» (توماس مانتون، به نقل از اسپرجن)
دو) «اگر در ارتباط با وعدههایی که به ابراهیم داده شده بود، مزموری نِگاشته میشد که هم خود برکت یابد و هم برکتبخش شود، قطعاً میتوانست چنین مزموری باشد.» (کیدنر)
3. آیۀ (7 قسمت دوم) نتیجهگیری: پاسخ به دعا.
و همۀ کرانهای زمین از او خواهند ترسید.
الف. همۀ کرانهای زمین: اگر مزمورنویس هنوز به آن قوت نرسیده بود، در اینجا منظورش را حتی روشنتر بیان میکند: دل و نقشه خدا برای همۀ کرانهای زمین است.
ب. همۀ کرانهای زمین از او خواهند ترسید: خداوند آن احترام، افتخار، ستایش و جلالی را میگیرد که شایستهاش است. ممکن است هرگز احترامی برای ما قائل نشوند؛ ممکن است فقط سختیها را تجربه کنیم؛ ممکن است فقیر، شکسته، تحت ظلم قرار گرفته و حتی جان خود را فدا کنیم -اما باز هم از همیشه بیشتر برکت یافتهایم، چون خدا ما را بهطرزی عظیم به کار گرفته است.